• Accueil
  • > Archives pour le Jeudi 15 avril 2021

Jeudi de la deuxième Semaine du Temps Pascal

Posté par diaconos le 15 avril 2021

Le Père aime le Fils et il a tout remis dans sa main

  Jeudi de la deuxième Semaine du Temps Pascal  dans Catéchèse

# Jésus-Christ, palestinien né au début de l’ère chrétienne, est professé par les chrétiens : il est le Messie, le Fils de Dieu et notre rédempteur. Dans l’ordre chronologique, il naquit avant l’an 4 sous Hérode, il débuta son activité apostolique vers l’an 28, Il fut arrêté condamné à mort et crucifié sous le procurateur romain Ponce Pilate en avril 30, et, au témoignage de ses apôtres, il fut proclamé être ressuscité trois jours après. Cette résurrection de Jésus est tenue par les chrétiens pour un fait historique transcendant le domaine de l’histoire pour atteindre à celui de la foi.

Le Messie fut annoncé par l’Ancien Testament du judaïsme. La plupart des chrétiens reconnaissent Jésus-Christ comme le Fils unique de Dieu et comme l’une des trois personnes du Dieu trinitaire. Sa mère est Marie de Nazareth. À partir du XIXe siècle, les recherches critiques des historiens dissocièrent méthodologiquement Jésus de Nazareth, le personnage historique, de Jésus-Christ, la figure religieuse. Selon John Meier, cette distinction méthodologique s’enracina dans la distinction faite par de nombreux auteurs germaniques dont Bultmann (1884-1976), entre deux sens en langue allemande du terme historique.

lwf0003web.gif

De Évangile de Jésus Christ selon saint Jean

« Celui qui vient d’en haut est au-dessus de tous. Celui qui est de la terre est terrestre, et il parle de façon terrestre. Celui qui vient du ciel est au-dessus de tous, il témoigne de ce qu’il a vu et entendu, et personne ne reçoit son témoignage.
Mais celui qui reçoit son témoignage certifie par là que Dieu est vrai. En effet, celui que Dieu a envoyé dit les paroles de Dieu, car Dieu lui donne l’Esprit sans mesure. Le Père aime le Fils et il a tout remis dans sa main. Celui qui croit au Fils a la vie éternelle ; celui qui refuse de croire le Fils ne verra pas la vie, mais la colère de Dieu demeure sur lui.»  (Jn 3, 31-36)

Le Fils de Dieu, est au-dessus de tous

Jean-Baptiste confirma et généralisa le contraste absolu qu’il eut établir entre Jésus  et lui. Celui qui vient d’en haut, le Fils de Dieu, est au-dessus de tous, de tous les hommes de ses serviteurs les plus éminents, fusent-ils prophètes ou apôtres. Ce qui confirma abondamment l’expérience ; aucun des plus excellents serviteurs ne supporta pas la moindre comparaison avec Jésus.

Jean exprima cette vérité en opposant à Jésus celui qui fut de la terre : il en émana, il appartint à notre pauvre humanité déchue, il fut et resta de la terre, il en porta les caractères, les infirmités ; et quand il parla, il ne put le faire que comme étant de la terre ; les mots de la terre se rapportèrent au contenu des discours : ils ne traitèrent que de choses terrestres.

Ces paroles malgré ce qu’elles eurent d’absolu, n’exclurent pas   la vocation d’en haut que fut  comme un serviteur de Dieu, ni les révélations ou les secours de l’Esprit de Dieu qui firent de sa parole une parole divine : « Je ne le connaissais pas, mais celui qui m’a envoyé baptiser d’eau m’a dit : celui sur qui tu verras l’Esprit descendre et s’arrêter, c’est lui qui baptise du Saint-Esprit. Et moi, j’ai vu et j’atteste qu’il est le Fils de Dieu. (Jn 1, 33-34)

Mais la propre expérience de Jean-Baptiste montra que ce jugement sévère n’était que trop fondé. Celui qui vint du ciel, et parla de ce qu’il vit et entendit eut une connaissance immédiate et parfaite de ce qu’il affirma! »Comment Jean put-il ajouter cette réflexion attristée :  » Personne ne reçoit son témoignage. » On vint de lui dire : « Tous vont à lui », lui-même  exprima toute sa joie de voir les prémices de l’Église se réunir autour de Jésus.

Ce fut ce que Jean-Baptiste plus que Jean, pas plus que Jésus lui-même, ne se faisait d’illusions sur les dispositions du cœur de l’homme ; il reste vrai que, auprès de la masse des incrédules et des indifférents, le nombre de ceux qui se donnent à Jésus est infiniment petit.  Celui qui  reçut par une foi vivante, le témoignage rendu par Jésus-Christ eut par là même scellé, certifié au moment de son sceau, le fait que Dieu fut vrai ou véridique.

La foi, la confiance du cœur est en elle-même, de la part du croyant, une attestation de la véracité de Dieu, tandis que celui qui ne croit pas Dieu, le fait menteur : « Celui qui croit au Fils de Dieu a ce témoignage en lui-même; celui qui ne croit pas Dieu le fait menteur, puisqu’il ne croit pas au témoignage que Dieu a rendu à son Fils. » (1 Jn 5, 10)

Ce qui n’est pas donné avec mesure, est donné sans mesure, avec une abondance infinie, comme Dieu donne. Mais à qui le donna-t-il ainsi ? Évidemment à Jésus qu’il envoya, à son Fils qu’il aima et à qui il eut remis toutes choses.

 Aucun prophète ne reçut l’Esprit de Dieu d’une manière infinie et permanente. Chaque croyant le reçoit dans la mesure que Dieu lui dispense, le Fils de Dieu seul en a toute la plénitude  : « L’Écriture dit en effet : Je mènerai à sa perte la sagesse des sages, et l’intelligence des intelligents, je la rejetterai. » (Co 1, 19) En parlant de ce don de l’Esprit, Jean-Baptiste pensa à ce dont il fut témoin au baptême de Jésus  : « Jean rendit ce témoignage: J’ai vu l’Esprit descendre du ciel comme une colombe et s’arrêter sur lui. » (Jn 1, 32)

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites Web chrétiens

◊ Schweizer Dominikanerprovinz : cliquez ici pour lire l’article →  Jeudi de la 2ème semaine du Temps Pascal

◊ The World News Platform  : cliquez ici pour lire l’article → Jeudi de la 2e semaine du temps pascal (Jn 3, 31-36)

    Père Santiago Martin FM

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Religion, Temps pascal | Pas de Commentaire »

Derde zondag van Pasen – Jaar B

Posté par diaconos le 15 avril 2021

 Zo staat het geschreven dat Christus zou lijden, dat Hij op de derde dag zou opstaan uit de dood

Maar Jezus zei: 'Ik ben de opstanding en het leven. Wie in… Johannes 11:25-26

# Jezus raadt de apostelen op hun zending aan geen geld of andere bezittingen mee te nemen en, wanneer zij op hun bestemming aankomen, uit te zoeken wie te vertrouwen is en gastvrijheid te vragen. Als zij niet welkom worden geheten, nodigt Jezus hen uit te vertrekken door het stof van hun voeten te schudden, een symbolisch gebaar dat de onderbreking van het onzuivere contact betekent. In het Evangelie van Matteüs wordt gepreciseerd dat de zending van de twaalf is voorbehouden aan de Israëlieten, d.w.z. aan hen die de beloften van God kennen, met uitsluiting van de heidenen en de Samaritanen, die met heidenen worden gelijkgesteld.

De zending van de apostelen zal pas na de verrijzenis van Jezus tot alle volkeren worden uitgebreid. In het evangelie van Marcus nodigt Jezus de apostelen uit alleen sandalen en een staf te dragen, terwijl hij hen in het evangelie van Matteüs uitnodigt niets te dragen, noch sandalen noch staf; ook het evangelie van Lucas nodigt hen uit geen staf te dragen, terwijl sandalen niet worden genoemd. Volgens sommige commentatoren is de versie van Marcus de oorspronkelijke versie, omdat zij in overeenstemming is met de oosterse traditie en de situatie ter plaatse. De sandalen en de staf waren de uitrusting van de herders die met de kudde reisden en waren noodzakelijk voor het lopen op de ondoordringbare en steenachtige wegen van Palestina in die tijd.

# De Grote Missie, of Universele Missie, is een instructie die Jezus van Nazareth gaf aan elf van zijn twaalf apostelen na zijn verrijzenis. In deze episode, die verteld wordt in de laatste vijf verzen van het Evangelie volgens Mattheüs, verschijnt Jezus aan zijn leerlingen op een berg in Galilea en vraagt hen om te dopen « in de naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest » alle volkeren van de wereld.

Deze passage volgt op de kruisiging en verrijzenis van Jezus. Élian Cuvillier merkte op dat het geen oproep tot Gods oordeel bevat: het uitzenden op zending en het toetreden van nieuwe discipelen weegt zwaarder dan elke notie van zonde of vergelding.

De zending wordt geplaatst onder het teken van de Drie-eenheid, dat een echo is van het doopsel van Christus, waar de Geest op Jezus neerdaalde op het moment dat de goddelijke stem de kinderlijke relatie met de Vader tot stand bracht. Het evangelie van Matteüs wordt gekenmerkt door een permanente dualiteit tussen joods particularisme en universalisme.

lwf0003web.gif

Uit het evangelie van Jezus Christus volgens de heilige Lucas

De leerlingen keerden terug uit Emmaüs en vertelden de elf apostelen en hun metgezellen wat er op de weg gebeurd was en hoe de Heer zich aan hen bekend had gemaakt bij het breken van het brood. Terwijl zij er nog over spraken, stond hij in hun midden en zei tot hen : « Vrede zij met u. » En zij waren bang en bevreesd; zij dachten dat zij een geest hadden gezien.
Jezus zei tegen hen : « Waarom zijn jullie zo boos ? En waarom komen deze gedachten op in jullie harten ? Kijk naar mijn handen en mijn voeten. Ik ben het ! Raak mij aan, kijk naar mij : een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals jullie zien wat ik heb gedaan. » Na dit woord toonde hij hun zijn handen en voeten. In hun blijdschap durfden zij het nog niet te geloven, en zij waren verbaasd.

Jezus zei tegen hen : « Hebben jullie hier iets te eten ? » En zij brachten hem een stuk geroosterde vis, dat hij aannam en voor hun aangezicht opat. Toen zeide hij tot hen: Dit zijn de woorden, die ik tot u gesproken heb, toen ik nog bij u was: Alles, wat in mijn naam geschreven staat, moet vervuld worden, alles, wat over mij geschreven staat in de wet van Mozes, in de profeten en in de psalmen. »
Toen opende hij hun verstand om de Schriften te begrijpen. Hij zei tot hen : « Zo staat het geschreven dat Christus zal lijden, …dat hij op de derde dag uit de dood zal opstaan…, …en dat in zijn naam bekering zal worden verkondigd…tot vergeving van zonden aan alle volken, te beginnen bij Jeruzalem. Het is aan jullie om hiervan getuigen te zijn »  (Lc 24, 35-48).

Jezus Christus verandert hen die Hem ontmoeten

Terwijl de leerlingen op de weg naar Emmaüs aan hun metgezellen vertelden wat er op de weg naar Emmaüs was gebeurd en hoe zij Jezus hadden herkend toen hij het brood brak, stond Jezus zelf in hun midden. Hij zei tot hen : « Vrede zij met u » (Lc 24, 36). In hun blijdschap durfden zij hem niet te geloven en waren verbaasd. Maar Jezus was gevoelig voor zijn nog ongelovige leerlingen ; Hij kwam naar hen toe en toonde hen zijn handen en voeten, getekend door de lijdensnagels.

Hij stond erop : « Ik ben het echt. Raak me aan. » De handen en voeten die hij ons vandaag laat zien, zijn die van al zijn broeders en zusters die gewond zijn door oorlogen en haat.  Om zijn discipelen ervan te overtuigen dat hij leeft en gezond is, vraagt hij hen: « Hebben jullie iets te eten?   « Ze boden hem een stuk gegrilde vis aan. Hij nam het en at voor hun ogen. Door de mond van alle hongerigen der aarde zegt hij telkens weer tot ons : « Hebben jullie iets te eten ? « 

Wat hier opvalt is dat Jezus de eerste stappen zet. Hijzelf lokt de ontmoeting uit, hij neemt het initiatief, hij helpt met de herkenning : « Kijk naar mijn handen en mijn voeten. » De ontmoeting met de opgestane Christus verandert de discipelen zoals die op de weg naar Emmaüs. Eerst waren ze bang, maar nu zijn ze getuigen. En wij, als we naar de kerk komen, hebben we dan een echte ontmoeting met de opgestane Jezus die ons transformeert? De geschiedenis van de Kerk vertelt ons hoeveel mannen en vrouwen zijn veranderd door hun ontmoeting met Christus.

Soms was het een plotse schok, een plotse bekering : Sint-Paulus, Sint-Augustinus, Sint-Ignatius van Loyola, Sint-Teresa van Avila, Charles de Foucauld… Deze ontmoetingen leiden tot een dagelijkse relatie die het leven transformeert. Jezus biedt zich aan mij aan elke morgen en elke avond op het uur van persoonlijk of gezinsgebed, elke zondag in de Eucharistie om te luisteren naar zijn Woord, om zijn offerande en zijn Lichaam te ontvangen.

Is dit een echte ontmoeting met de verrezen Jezus die mij te wachten staat ? Als mijn parochiekerk open is, met een lamp die mij zegt dat Hij daar is, in het tabernakel, beschikbaar om elkaar te ontmoeten in de intimiteit van de stilte, waarom zou ik daar dan geen gebruik van maken ? Luisteren naar en lezen van het Woord van God zijn ook bevoorrechte manieren om een relatie met Jezus aan te gaan. Hoe het ook gebeurt, de ontmoeting met de Opgestane verruimt het hart en verandert ons.

« Jullie zijn de getuigen.  » Deze woorden van Jezus bepalen de zending van de apostelen. De getuige moet overbrengen wat hij gezien en gehoord heeft om een geloofsreactie op te wekken. Aanstaande zondag, de vierde dag van Pasen, is de Wereldgebedsdag voor Roepingen, een gelegenheid om Jezus opnieuw op te roepen om op de een of andere manier zijn getuigen te zijn. Vandaag herinnert Jezus ons er in dit evangelie aan : « Jij bent de getuige ! « 

Hoe wij leven volgens het evangelie, hoe wij vrede en liefde laten bloeien om ons heen, in ons gezin, op het werk, is een getuigenis. Deelnemen aan de eucharistie op zondag is het Pascha beleven, een ware verrijzenis. Getuige zijn is ook je stem verheffen wanneer dat nodig is, zoals Petrus ons vraagt : « Wees altijd bereid je hoop te rechtvaardigen tegenover hen die je daarom vragen. Maar laat het met zachtheid en respect zijn… » (1 P 3, 15).

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊ Dionysus Parochie : klik hier om het artikel te lesen →  Derde zondag van Pasen jaar B
◊  Pater Cor Mennen : klik hier om het artikel te lesen →  Derde zondag van Pasen b

♥   Derde zondag van Pasen 18 april 2021

 Image de prévisualisation YouTube

Publié dans comportements, La messe du dimanche, Religion, Temps pascal | Pas de Commentaire »

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS