• Accueil
  • > Archives pour le Samedi 25 septembre 2021

Saturday of the twenty-fifth week in Ordinary Time – Year B

Posté par diaconos le 25 septembre 2021

The Son of Man is going to be delivered into the hands of men

The Son of Man is going to be delivered into the hands of men | Daily Bible  Readings

# The Son of Man is an eschatological figure in use in Judaic apocalyptic circles from the post-exilic period. This expression appears in the Book of Daniel. In the Gospels, it is the title most often used by Jesus when he speaks of himself. The interpretations to which it has given rise in Christianity have shifted the original meaning to the humanity of Jesus.

Summary The earliest evidence of this is found in the seventh chapter of the Book of Daniel, dated to the persecution of Antiochus Epiphanes, shortly before the Maccabean revolt (c. 160 BC). Already in Ezekiel, God addresses the prophet several times as « Son of Man », but no esoteric meaning is attached to the expression here. « I looked in the night visions, and behold, there came upon thy clouds as it were a Son of man; and he came to the old man, and they brought him near before him.

And there was given to him dominion, glory and kingdom, and all peoples, nations and languages served him. His dominion is an eternal dominion that shall not pass away, and his kingdom shall never be destroyed. (Daniel, 7:13,14 In Christianity: there are over eighty passages in the New Testament where Jesus of Nazareth calls himself ‘Son of Man’ (which is equivalent to ‘Son of Adam’).

He added, « The Son of Man must suffer many things, be rejected by the elders, the chief priests and the scribes, be put to death and be raised on the third day. Whoever is ashamed of me and my words, the Son of Man will be ashamed of him when he comes in his glory and that of the Father and the holy angels. (Luke 9:22 and 26 According to the first verse of the third chapter of the Book of Malachi, the eschatological coming of God is to be manifested by that of a final messenger.

The Jewish tradition expected Elijah to return, the Christian tradition entrusts this messenger role to John the Baptist. The Formgeschichte method proves that we can only go back as far as the testimonies and confessions of faith of the first Christians about Jesus. The early Christians identified the « Son of Man » with the glorious Christ whose parousia they expected. This early Christology was therefore attributed to the Hellenists: Jesus, the crucified one, was enthroned in Heaven as the Son of Man and will (soon) manifest himself as such through his eschatological coming. This theme is found in Revelation. In later Christian theology, the title « Son of Man » was understood to refer to Jesus’ humanity, not his divinity.

From the Gospel of Luke

43 And all were amazed at the greatness of God. When everyone was in awe of all he was doing, Jesus said to his disciples, 44 « Open your ears to what I am telling you now: the Son of Man is going to be delivered into the hands of men. » 45 But the disciples did not understand this word; it was veiled from them, so that they did not perceive its meaning, and they were afraid to ask him about it. » (Lk 9:43b-45)

Humility and tolerance

Jesus insisted to his disciples that he had to be handed over. They did not understand and were afraid to question him. They wondered which of them would be the greatest. Jesus presented them with a little child and said that whoever received this child received him and God. The smallest is the greatest. John confessed that the disciples prevented a man from casting out demons in Jesus’ name because he was not one of them. Jesus said that they should not have prevented him, because he who is not against them is for them.

All the miracles of Jesus, having a charitable purpose, were works of both power and love, and were a manifestation of these two divine perfections. for you, my disciples, who must distinguish yourselves from the multitude and not share their carnal enthusiasm at the very moment when all were in admiration of what he did. Luke thus placed this prediction of Jesus’ sufferings in immediate connection with what preceded ; Matthew and Mark made it coincide with Jesus’ return to Galilee.

He who had just revealed with as much power as love the greatness of God delivered into the hands of men ! What a contrast ! What proof that his sacrifice was perfectly voluntary! The word of the cross is always a mystery to us, if it is not folly or scandal. The disciples did not understand it, but it was hidden from them by a dispensation of God, so that they did not understand it.

Their ignorance was not purely intellectual, it had moral causes ; they understood Jesus’ words enough to be very saddened by them, but in their fear of suffering, they were afraid to ask him about it. If they had had the courage to question him, Jesus would have instructed them more fully.

Deacon Michel Houyoux

Links to other Christian websites

◊  Catholic News Agnency : click here to read the paper→ Saturday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time

◊ USCCB  : click here to read the paper→ Saturday of the Twenty-Fifth Week in Ordinary Time |

  15 steps of Humility by St. Mother Teresa

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Histoire, Messages, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Samedi de la vingt-cinquième semaine du Temps Ordinaire -Année B

Posté par diaconos le 25 septembre 2021

Le Fils de l’homme va être livré aux mains des hommes. Les disciples avaient peur de l’interroger sur cette parole

L'Évangile du dimanche] La perspective renversante du royaume de Dieu | RCF

# Le Fils de l’Homme est une figure eschatologique en usage dans les milieux apocalyptiques judaïques dès la période post-exilique. Cette expression apparaît dans le Livre de Daniel. Dans les évangiles, c’est le titre que reprend le plus souvent Jésus lorsqu’il parle de lui-même. Les interprétations auxquelles elle a donné lieu dans le christianisme ont fait glisser le sens initial vers l’humanité de Jésus.
x
Sommaire Sa plus ancienne attestation remonte au septième chapitre du Livre de Daniel, daté de la persécution d’Antiochos Épiphane, peu avant la révolte des Maccabées (vers 160 av. J.-C.). Dans le Livre d’Ézéchiel déjà, Dieu s’adresse plusieurs fois au prophète en l’appelant « Fils d’homme », mais aucun sens ésotérique n’est ici attaché à l’expression. « Je regardais dans les visions de la nuit, et voici que sur tes nuées vint comme un Fils d’homme ; il s’avança jusqu’au vieillard, et on le fit approcher devant lui.
x
Et il lui fut donné domination, gloire et règne, et tous les peuples, nations et langues le servirent. Sa domination est une domination éternelle qui ne passera point, et son règne ne sera jamais détruit. » (Daniel, 7:13,14  Dans le christianisme : on trouve plus de quatre-vingt passages dans le Nouveau Testament où Jésus de Nazareth se nomme lui-même « Fils de l’homme » (qui est équivalent à ‘Fils d’Adam’).
x
« Il faut, ajouta-t-il, que le Fils de l’homme souffre beaucoup, qu’il soit rejeté par les anciens, par les grands prêtres et par les scribes, qu’il soit mis à mort et qu’il ressuscite le troisième jour. Celui qui aura eu honte de moi et de mes paroles, le Fils de l’homme aura honte de lui, lorsqu’il viendra dans sa gloire et celle du Père et des saints anges. » (Luc 9, 22 et 26  Selon le premier verset du troisième chapitre du Livre de Malachie, la venue eschatologique de Dieu doit être manifestée par celle d’un ultime messager.
x
La tradition juive attendait le retour d’Élie, la tradition chrétienne confie ce rôle de messager à Jean-Baptiste. La méthode de la Formgeschichte prouve que nous ne pouvons pas remonter plus haut que les témoignages et confessions de foi des premiers chrétiens à propos de Jésus. Les premiers chrétiens identifièrent le  Fils de l’Homme» au Christ glorieux dont ils attendaient la parousie. On a attribué cette christologie primitive par conséquent aux hellénistes : Jésus, le crucifié, a été intronisé dans le Ciel Fils de l’Homme et se manifestera (bientôt) comme tel par sa venue eschatologique. On retrouve ce thème dans l’Apocalypse.  : Dans la théologie chrétienne ultérieure, le titre de « Fils de l’Homme » fut compris comme désignant l’humanité de Jésus, et l sa divinité.
 x

 De l’évangile selon Luc

43 Et tous étaient frappés d’étonnement devant la grandeur de Dieu. Comme tout le monde était dans l’admiration devant tout ce qu’il faisait, Jésus dit à ses disciples : 44 « Ouvrez bien vos oreilles à ce que je vous dis maintenant : le Fils de l’homme va être livré aux mains des hommes. » 45 Mais les disciples ne comprenaient pas cette parole, elle leur était voilée, si bien qu’ils n’en percevaient pas le sens, et ils avaient peur de l’interroger sur cette parole.» (Lc 9, 43b-45)

Humilité et tolérance

Jésus déclara avec insistance à ses disciples qu’il dut être livré. Ils ne comprirent pas et redoutèrent de le questionner. Ils se demandèrent lequel d’entre eux serait le plus grand. Jésus leur présenta un petit enfant et affirma que quiconque reçut cet enfant le reçut et reçut Dieu. Le plus petit est le plus grand . Jean confessa  que les disciples empêchèrent un homme de chasser les démons au nom de Jésus parce qu’il n’était pas des leurs. Jésus dit qu’ils n’auraient pas dû l’empêcher, car celui qui n’est pas contre eux est pour eux.

Tous les miracles de jésus, ayant un but de bienfaisance, firent des œuvres à la fois de puissance et d’amour et furent une manifestation de ces deux perfections divines. pour vous, mes disciples, qui devez vous distinguer de la multitude et ne pas partager son enthousiasme charnel au moment même où tous étaient dans l’admiration de ce qu’il fit. Luc mit ainsi cette prédiction des souffrances de Jésus dans un rapport immédiat avec ce qui précède ; Matthieu et Marc  la firent coïncider avec le retour de Jésus en Galilée.

Celui qui venait de révéler avec autant de puissance que d’amour la grandeur de Dieu livré entre les mains des hommes ! Quel contraste ! Quelle preuve que son sacrifice fut parfaitement volontaire ! La parole de la croix est toujours pour nous un mystère, si elle ne nous est pas folie ou scandale. Les disciples ne la comprenaient pas, mais elle leur était cachée par une dispensation de Dieu, afin qu’ils ne la saisirent pas.

Leur aveuglement entraîna une sorte de jugement de Dieu.Leur ignorance n’était pas purement intellectuelle, elle avait des causes morales ; ils comprirent assez les paroles de Jésus pour en être fort attristés mais dans leur peur de la souffrance, ils craignirent de l’interroger au sujet de cette parole. S’ils avaient eu le courage de l’interroger, Jésus les aurait instruits plus complètement.

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊ Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article →   Samedi de la 25e semaine, année impaire

◊Église orthodoxe  : cliquez ici pour lire l’article →  Ainsi va la vie: une semaine ordinaire de prêtre orthodoxe

Prédication dela pasteure Agnès Adeline-Schaeffer : « Jamais trop tard … »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Histoire, L'Église, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Zesentwintigste Zondag in de Gewone Tijd – Jaar B

Posté par diaconos le 25 septembre 2021

Aucun texte alternatif pour cette image

Hij die niet tegen ons is, is voor ons.

# « Of je bent met ons, of je bent tegen ons » is de minimalistische versie van een zin die bedoeld is om een situatie te polariseren en van de gesprekspartners een manicheïstisch antwoord te eisen, waardoor ze bondgenoten of vijanden worden. De uitspraak kan soms worden geïnterpreteerd als een vals dilemma, wat een erkende denkfout is. Het kan echter ook worden opgevat als een verklaring die de overtuigingen van de afzender aangeeft, hetgeen erop zou wijzen dat de afzender een waarneming doet en niet een logische conclusie.

Het wordt soms ook geïnterpreteerd als een spraakhandeling. Sommigen zien het als een overredingsmethode om anderen partij te doen kiezen in een conflict dat niet de luxe van neutraliteit kent. In het Nieuwe Testament van de Bijbel zegt Jezus : « Wie niet met mij is, is tegen mij, en wie niet met mij verzamelt, verstrooit » (Mattheüs 12:30), maar ook: « Wie niet tegen u is, is voor u » (Lucas 9:50; Marcus 9:40). De zin is inhoudelijk uitgesproken door vele leiders uit de twintigste eeuw, zoals Benito Mussolini, Hillary Clinton en George W. Bush.

Uit het evangelie van Marcus

38 Johannes, een van de Twaalf, zei tot Jezus : « Meester, wij hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef ; wij hebben hem tegengehouden, want hij is niet een van onze volgelingen. 39 Jezus antwoordde: Verhindert hem niet, want wie in mijn naam een wonder doet, kan niet dadelijk daarna kwaad van mij spreken; 40 wie niet tegen ons is, is voor ons.

41 En wie u een beker water geeft in naam van uw toebehoren aan Christus, amen, ik zeg u, hij zal niet onbeloond blijven. 42 « Wie voor een van de kleinen die in mij geloven een struikelblok is, die kan maar beter een van deze molenstenen om zijn hals gebonden krijgen en in zee geworpen worden.

43 En als uw hand u doet vallen, houw hem dan af. Het is beter voor u het eeuwige leven binnen te gaan met één hand, dan met beide handen naar de hel te gaan, waar het vuur niet wordt gedoofd.

Wie niet tegen ons is, is voor ons.

Johannes zei tot Jezus : « Meester, wij hebben gezien dat iemand in uw naam demonen uitdreef, die ons niet volgt, en wij hebben hem tegengehouden omdat hij ons niet volgt. Matteüs en Lucas leggen een nauw verband tussen de vorige instructie en de belijdenis van Johannes. Toen Jezus sprak over het ontvangen van een van deze kleinen in zijn naam, gaf dat aanleiding tot een scrupule in Johannes over een man die demonen uitdreef in Jezus’ naam.

Maar deze man, voegde Johannes er aan toe : volgde ons niet, hij deed zijn werk apart, en wij verhinderden hem dat alleen omdat hij ons niet volgde. Dit herhaalde woord toont aan dat dit het grote bezwaar van Johannes was tegen de activiteit van deze man. Deze fout werd door christenen vaker gemaakt dan welke andere ook, en vaker in omstandigheden waarin zij veel minder te verontschuldigen was.

Maar Jezus zeide : « Hindert hem niet ; want niemand, die in mijne naam een wonder verricht, kan dadelijk daarna kwaad van mij spreken. (Mc 9, 39)  » Jezus gaf toe, dat deze man in zijn naam een wonder had gedaan, door zijn vertrouwen op hem en op God te stellen, waaruit hij concludeerde, dat deze eerste graad van geloof en ijver voor het goede hem verder zou voeren, hem tot zichzelf zou brengen, en dat het daarom noodzakelijk was, dat men zich ervoor hoedde dit te verhinderen.

Jezus zei : « Het is de naastenliefde die op alles hoopt ». Laten wij de geringste kiem van geloof en godsdienstig leven eerbiedigen, zelfs bij mensen die niet de godsdienstige gewoonten van de christenen hebben aangenomen en zich niet bij de Kerk hebben aangesloten. Jezus’ invloed reikte veel verder dan de kring van zijn directe volgelingen en aanhangers.

« Wie niet tegen ons is, is voor ons. » Deze man was niet tegen Jezus en zijn discipelen, want hij dreef demonen uit in de naam van Jezus ; hij neigde naar Jezus en begon dicht bij Hem te komen ; hij raakte volledig aan Hem gehecht, want men kon niet neutraal blijven in de tegenwoordigheid van Jezus. Hoe voorzichtig waren de discipelen om deze goede beweging te stoppen door hun overhaaste en onverdraagzame tussenkomst !

In een andere omstandigheid sprak Jezus een woord dat het tegendeel lijkt van dit woord, maar dat de andere kant van dezelfde waarheid uitdrukt : « Wie niet met Mij is, is tegen Mij » (Mt 12, 30).  Jezus doet deze uitspraak in verband met de Joodse exorcisten, die blijkbaar met hetzelfde werk bezig waren als hij: het bestrijden van Satan. Maar omdat zij dit deden in een geheel andere geest dan de zijne, zou dit intieme verschil hen tot openlijke vijandigheid brengen.

Evenzeer is het waar, dat iemand die met onze zaak sympathiseert, ook al behoort hij uiterlijk tot onze tegenstanders, door ons moet worden behandeld als een toekomstige medewerker, evenzeer is het waar, dat iemand die uiterlijk tot hetzelfde kamp behoort als wij, maar werkt in een geest die tegengesteld is aan de onze, moet worden beschouwd als een echte tegenstander. (Godet)

Jezus zei : « Wie u in mijn naam een beker water te drinken geeft, omdat u van Christus bent, voorwaar, Ik zeg u: hij zal zijn loon niet verliezen. (Mc 9,41) » En wie een van deze kleinen, die in Mij geloven, beledigt, die kan beter een molensteen om zijn hals hangen en in zee geworpen worden. Jezus keerde terug tot de gedachte die hij had uitgesproken toen hij door Johannes werd onderbroken. De kleinen, de zwakken, moeten met zulk een liefde ontvangen worden ; wat is de zonde van hem, die hen schandaliseert !

« En indien uw hand u doet vallen, houw haar af ; het is beter voor u met één hand het leven binnen te gaan, dan twee handen te hebben en naar de hel te gaan, naar het vuur dat niet zal worden geblust » (Mc 9,43) Markus voegt daaraan toe : « …naar het vuur dat niet zal worden geblust, een angstwekkend beeld van moreel lijden zonder hoop. Waar hun worm niet sterft en het vuur niet uitgeblust wordt : deze verschrikkelijke beelden van een worm die niet sterft, van een vuur dat niet uitgeblust wordt, zijn ontleend aan Jesaja 66, 24.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊  Kerk in Herent Belgïe) : klik hier om het artikel te lesen → Zesentwintigste zondag door het jaar (B)

◊ Zingt Jubilate (Belgïe)  : klik hier om het artikel te lesen → 26e zondag door het jaar  B

John Edens bijbelstudie : « Drijft VASTEN nou echt DEMONEN uit ? « 

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS