Dinsdag van de dertigste week van de gewone tijd – Jaar B

Posté par diaconos le 26 octobre 2021

De schepping kijkt uit naar de openbaring van de zonen van God

« La création attend avec impatience la révélation des fils de Dieu »

# De brief aan de Romeinen is een nieuwtestamentische brief van de apostel Paulus aan de kerk van Rome. Het is de langste van Paulus’ brieven en de meest expliciete over zijn onderwijs. De ideeën die daarin worden ontwikkeld, vormen de basis van de leer van de christelijke kerken over de rechtvaardiging door het geloof. De interpretaties van dit epistel liggen aan de oorsprong van verschillende ontwikkelingen in de christelijke wereld en meer in het bijzonder in de protestantse reformatie.

De inhoud van dit epistel is tweeledig. Enerzijds is het een brief gericht aan een gemeenschap in moeilijkheden; anderzijds zet de auteur zijn visie op verlossing en geloof uiteen. De Brief aan de Romeinen is een van de zeven brieven die als authentiek door Paulus geschreven zijn erkend. Het zou geschreven zijn tijdens de derde zendingsreis naar Korinthe, waar Paulus de winter van 57-58 doorbracht (Handelingen 20:2-3).

Daarin kondigt hij aan dat hij spoedig naar Jeruzalem zal gaan om aalmoezen te geven (Rom 15,25-28). Rome was een opkomende kerk, die hij niet zelf had gesticht, en waar Paulus van plan was heen te gaan. In Rome leefden judeo-christenen en heiden-christenen zij aan zij. De twee aanvankelijk gescheiden gemeenschappen moesten leren samen te leven en samen te werken. De Joden in Rome werden een onaanvaardbare gemeenschap. Paulus gebruikte deze brief om het belang van het Oude Testament en de continuïteit ervan met de boodschap van Christus te benadrukken, en gaf het volk Israël een speciale plaats in de heilsgeschiedenis. Paulus drong er bij de twee gemeenschappen op aan om tot een vergelijk te komen.

De Brief aan de Romeinen werd becommentarieerd door Origenes, Johannes Chrysostom en Theodore van Cyr. De interpretatie ervan werd in de vijfde eeuw uitvoerig besproken tijdens de Pelagiaanse crisis over de gratuïteit van de verlossing, en werd in de Middeleeuwen verder ontwikkeld door Peter Abelard en Thomas van Aquino. In de ogen van veel historici was het commentaar van Maarten Luther op de Brief aan de Romeinen uit 1516 het leerstellige beginpunt van de Protestantse Reformatie. Johannes Calvijn en Philip Melanchthon beschouwden de Brief aan de Romeinen als een samenvatting van de christelijke leer.

Sindsdien zijn protestantse exegeten en theologen er commentaar op blijven leveren, in het bijzonder Karl Barth, wiens invloed beslissend is geweest voor het hedendaagse theologische denken. Paulus toonde zijn genegenheid voor Israël. Vervolgens toonde hij aan dat soevereine genade niet verbonden was met erfelijke voorsprong, maar met onze bereidheid om God te aanvaarden. Ezau, de tweelingbroer van Jakob, kon de zegen dus niet beërven (9:6-13) omdat hij, net als Farao, zijn hart verhardde (9, 14-18).

Uit de brief aan de Romeinen

18 Want ik geloof dat er geen vergelijking is tussen het lijden van de tegenwoordige tijd en de heerlijkheid die ons zal worden geopenbaard. 19 Want de schepping ziet uit naar de openbaring van de zonen Gods. 20 Want de schepping is onderworpen aan de macht van het niets, niet uit zichzelf, maar omwille van Hem die haar aan die macht heeft overgegeven. Toch heeft het de hoop behouden dat ook het zal worden bevrijd uit de slavernij van de vernedering tot de vrijheid van de heerlijkheid die aan de kinderen van God is gegeven.

22 Zoals wij weten, kreunt de hele schepping en ondergaat zij de pijnen van de bevalling, die nog steeds voortduren. 23 En het is niet alleen. Ook wijzelf zuchten; wij zijn begonnen de Heilige Geest te ontvangen, maar wij wachten op onze aanneming en de verlossing van ons lichaam. 24 Want wij zijn gered, maar in de hoop; te zien wat men hoopt, is niet meer te hopen: wat men ziet, hoe kan men daarop hopen? 25 Maar wij, die hopen op wat wij niet zien, wachten er met volharding op. » (Rom 8, 18-25)

Het lijden van de tegenwoordige tijd en de toekomende heerlijkheid

Het lijden vergeleken met de glorie. Er is geen verhouding tussen ons huidige lijden en het glorierijke leven dat in onze ogen geopenbaard zal worden. De schepping wacht op deze manifestatie van de kinderen Gods. Het is onderworpen aan ijdelheid, ondanks zichzelf, vanwege hem die het onderworpen heeft. Zij hoopt bevrijd te worden van deze slavernij en te delen in de heerlijke vrijheid van de kinderen Gods. We zien haar als in bevalling

De zucht van de kinderen van God. Ook wij, die de Geest hebben ontvangen, verlangen naar volledige bevrijding en intocht in heerlijkheid. De verlossing is voor ons nog een voorwerp van hoop en niet van uitzicht; maar wij wachten er met volharding op. Op dezelfde wijze bidt de Geest in ons met onuitsprekelijke verzuchtingen, wanneer wij niet weten wat wij moeten vragen. God, die de harten doorzoekt, herkent de gedachte van de Geest, die in overeenstemming is met zijn wil.

Het verlangen van de schepping naar de openbaring van de zonen van God. Paulus bewees door de universele zucht van de schepping dat wij zeker zullen delen in de toekomende heerlijkheid, ondanks het lijden dat wij in de tegenwoordige tijd moeten doorstaan. Dit is een logisch bewijs van geloof.  Hoewel de verlossing virtueel tot stand is gebracht door de dood en opstanding van Jezus Christus, en geestelijk in de gelovigen is verwezenlijkt door hun rechtvaardiging en heiliging, is zij nog niet uitwendig in het heelal uitgewerkt.

Via ons lichaam maken wij deel uit van deze lijdende schepping. Dit verklaart de tegenstrijdigheid in onze situatie: wij zijn gered en bestemd voor de hemelse heerlijkheid, maar wij lijden in de tegenwoordige tijd en voor zover wij behoren tot de schepping die aan ijdelheid onderworpen is.  Paulus bewees niet alleen de zekerheid van de heerlijkheid, die voor de kinderen Gods bestemd is; hij toonde ook de oneindige grootheid ervan aan: de verlossing van de gehele schepping was ermee gemoeid.

De schepping is alle wezens, de hele natuur in tegenstelling tot de mensheid. Christenen vallen niet onder deze term, want het is de openbaring van de zonen Gods waarop de schepping wacht, en Paulus maakte duidelijk onderscheid tussen hun zucht en de zucht van de schepping.  De openbaring van de zonen Gods zal plaatsvinden bij de wederkomst van Christus, die zal openbaren wie Zijn ware volgelingen zijn en hen zal binnenleiden in de heerlijkheid van Zijn heerschappij.

« Want de schepping is aan de ijdelheid onderworpen, niet vrijwillig, maar omwille van Hem die haar onderworpen heeft, in de hoop. (Rom 8,20) Paulus verwees naar een kastijding die zijn uitwerking had op de hele schepping. Oorspronkelijk was alles wat God geschapen had zeer goed, in overeenstemming met Gods doeleinden, voor de doeleinden van de mens, de koning van de schepping, en voor alle wezens die God tot bestaan had geroepen. Nergens waren de elementen van wanorde en vernietiging te zien, noch waren de kreten van pijn te horen

. Dit was niet het geval na de val: God vervloekte de aarde, die verontreinigd was door de zonde van de mens, en dit is wat Paulus in herinnering bracht toen hij zei dat de schepping onderworpen was aan instabiliteit, ontbinding en dood. Vanaf dat moment bereiken alle levende wezens pijnlijk de volheid van hun bestaan om dan te vallen en te vergaan; het kortstondige behoud van één kost het leven van duizenden anderen; overal is er werk, strijd, lijden en dood.

Paulus zag in al deze kwalen een gevolg van de zonde van de mens; zijn val had een diepe verstoring veroorzaakt in het volmaakte werk van de Schepper. Als de schepping aan ijdelheid is onderworpen, dan is dat niet vrijwillig, maar vanwege degene die haar onderworpen heeft. Wie was het? Sommigen antwoordden: « Adam, door zijn val, of, meer algemeen, de mens, door zich over te geven aan de zonde. Anderen zeiden: « Satan, door de mens te verleiden om te vallen.  Weer anderen: « God, door het oordeel dat Hij over de schepping heeft uitgesproken.

De schepping zelf, hoewel samengesteld uit wezens zonder intelligentie en geweten, zal ook, evenals de mensheid, bevrijd worden van de slavernij van corruptie. Wanneer deze krachten volledig ontplooid zijn, zal de natuur dienen als toneel voor de activiteit van de kinderen Gods die de heerlijkheid en pracht van het gezegende en eeuwige leven hebben bereikt. Niet alleen gij, maar al wat inferieur is aan gij, al wat verstoken is van verstand en geweten, zal met u delen in de goede dingen die komen.

De schepping zal ophouden vergankelijk te zijn; zij zal delen in dezelfde verheerlijking als uw lichaam. Het werd bederfelijk toen gij aan bederf werd overgegeven; het zal evenzo uw lot volgen wanneer gij verheerlijkt zult zijn. Het is als de voedster van een koninklijke prins die met zijn fortuin wordt geassocieerd wanneer hij de troon bestijgt. Zie hoe de mens altijd aan het hoofd van alle wezens staat en hoe alles door hem gebeurt! Zie hoe de apostel degene troost die in de strijd verwikkeld is, door hem de oneindige liefde van God te tonen! (Chrysostom)

Paulus vond bevestiging van de hoop die hij uitsprak in de universele zucht van de schepping; de logica ervan is de logica van het geloof. Wat Paulus de zucht van de ganse schepping noemde, is in wezen het instinct van ieder levend wezen, dat lijden en dood afwijst, zijn vurig verlangen om daarvan verlost te worden, om altijd en ten volle te leven. Dit streven is niet tevergeefs, dit verlangen zal op een dag worden vervuld. Daarom noemde Paulus dit lijden van de natuur de pijnen van de bevalling. Zoals de barende moeder lijdt om het kind dat zij in haar schoot draagt ter wereld te brengen, zo worstelt de natuur onder de omarming van de dood om de nieuwe en heerlijke schepping voort te brengen die uit haar zal voortkomen op de dag die bestemd is voor « de openbaring van de kinderen Gods ».

Niet alleen de schepping zucht, maar ook wij, die de eerste vruchten van de Geest hebben, zuchten in onszelf, ondanks het bezit van de Geest, dat het zekere onderpand is van onze verheerlijking. In Israël waren de eerstelingen de eerste schoven die van de oogst werden genomen en als offer aan de Heer werden gebracht. De Geest, die vanaf nu aan de christenen wordt meegedeeld, vormt de eersteling; de oogst, die zal volgen, zal de verlossing van ons lichaam zijn.

De verlossing van het lichaam is zijn volledige bevrijding van zonde en dood, zijn transformatie naar de gelijkenis van het lichaam van Jezus Christus Verheerlijkt Deze verlossing van het lichaam noemde Paulus ook adoptie; daar duidde hij de rechtstoestand aan van de zondaar die God in genade ontving en erkende voor zijn zoon; Hier paste hij het toe op de feitelijke toestand van de mens die bezit zal hebben genomen van zijn toestand van zoon van God, die de definitieve overwinning over het kwaad zal hebben behaald en de volheid van het leven zal genieten, wiens gehele wezen, in één woord, tot zijn oorspronkelijke bestemming zal zijn hersteld.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke sites

Openbaring : klik hier om het artikel te lesen  → Gods grootheid in de schepping

◊  Korte inleiding en uitleg  : klik hier om het artikel te lesen  → De Openbaring van Johannes

Parabel: Het mosterdzaadje

Image de prévisualisation YouTube

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

Vous pouvez utiliser ces balises et attributs HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS