• Accueil
  • > Archives pour le Mardi 23 novembre 2021

Dinsdag van de vierendertigste week van de Gewone Tijd – Jaar B

Posté par diaconos le 23 novembre 2021

Het laatste koninkrijk zal alle andere verpulveren en vernietigen, maar het zal voor altijd blijven

 Dinsdag van de vierendertigste week van de Gewone Tijd - Jaar B   dans Enseignement daniel-interprets-dream-82607-gallery

Daniël legt de droom van Nebukadnezar uit

Michel HouyouxMichel Houyoux , hoogleraar wetenschappen, gepensioneerd aan het Collège Saint Stanislas in Bergen (België) en permanent diaken in het dekenaat van Florennes 5belgium)

# De Bijbel vertelt ons dat de profeet Daniël een droom raadde die Nebukadnezar, de koning van Babylon, had gehad. Daniël vertelde hem zijn droom : de koning had een enorm beeld gezien met een gouden hoofd, een zilveren romp en armen, bronzen dijen en ijzeren benen. Zijn voeten waren gemaakt van klei en ijzer. Een steen zou dan uit zichzelf zijn losgekomen en het beeld op de voeten hebben geraakt, waardoor deze braken en het hele beeld brak.

De profeet vertrouwde de Babylonische koning toen toe dat hij dacht dat de onderdelen van het beeld en het materiaal waarvan zij waren gemaakt, zijn rijk voorstelden, evenals de drie rijken die daarop zouden volgen: het Perzische, het Griekse en het Romeinse rijk. Tegenwoordig wordt deze uitdrukking gebruikt om aan te geven dat een ogenschijnlijk sterke macht of persoon in werkelijkheid zeer kwetsbaar kan blijken te zijn. De term kolos met voeten van klei komt uit een verhaal in het Bijbelboek Daniël; het verwijst naar een schijnbaar onkwetsbare macht die gebouwd is op een fragiel fundament. De oorsprong ervan is te vinden in de uitleg van een droom door de profeet Daniël, die de ineenstorting van het Babylonische koninkrijk voorspelde aan Nebukadnezar

De koning heeft een droom die hem verontrust en daagt de wijzen van Babylon uit: zij moeten de droom niet alleen interpreteren, maar hem er eerst over vertellen zonder dat hij hun iets heeft onthuld. Alleen Daniël slaagt daarin, dankzij een visioen dat hem ‘s nachts is verschenen. Deze term wordt tegenwoordig in veel gevallen gebruikt om de zwakte van een ding aan te duiden. Bijvoorbeeld, in de volgende gevallen: Verschillende boeken worden De Kolossus met de Voeten van Klei genoemd.

 Uit het boek van Daniel

33 Zijn benen waren van ijzer, en zijn voeten deels van ijzer en deels van klei. 34 Gij stond toe te kijken, en plotseling kwam er een steen van een berg af, onaangeroerd, en sloeg op de ijzeren en lemen voeten van het beeld, en verbrijzelde ze. 35 Toen werden het ijzer en het leem, het brons, het zilver en het goud tezamen verbrijzeld, en werden als het kaf dat ‘s zomers wegvliegt bij het dorsen; zij werden door de wind weggeblazen, zonder een spoor na te laten. En de steen die het beeld raakte, werd een grote rots die de hele aarde vulde.

36 Dit is de droom, en nu zullen wij hem in tegenwoordigheid van den koning verklaren. 37 Aan u, de Koning der koningen, heeft de God van de hemel het koningschap, de macht, de kracht en de heerlijkheid gegeven. 38 Aan u heeft hij gegeven de mensenkinderen, het gedierte des velds en de vogelen des hemels, waar zij ook wonen; over alle dingen hebt gij heerschappij gemaakt; gij zijt het hoofd van goud. 39 Na u zal een ander koninkrijk opkomen, dat lager zal zijn dan het uwe, en na u een derde koninkrijk, een koninkrijk van brons, dat over de ganse aarde zal heersen.

0 En er zal een vierde koninkrijk zijn, hard als ijzer. Zoals ijzer alles breekt en verplettert, zo zal het alle koninkrijken breken en verpletteren. 41 Gij hebt de voeten gezien, die ten dele van klei en ten dele van ijzer waren; waarlijk, dit koninkrijk zal verdeeld zijn; het zal de kracht van ijzer in zich hebben, gelijk gij ijzer met klei vermengd hebt gezien. 42 Deze voeten, ten dele van ijzer en ten dele van klei, betekenen, dat het koninkrijk ten dele sterk en ten dele zwak zal zijn.

43 Gij hebt ijzer met klei vermengd gezien, omdat de koninkrijken door huwelijken verenigd zullen worden; maar zij zullen niet bij elkaar blijven, zoals ijzer niet aan klei hecht. 44 Nu zal de God des hemels in de tijd van deze koningen een koninkrijk oprichten, dat nooit vernietigd zal worden, en waarvan het koningschap niet op een ander volk zal overgaan. Dit laatste koninkrijk zal alle andere vernietigen en vernietigen, maar het zal voor eeuwig blijven bestaan.

45 Gij hebt dus een steen van den berg zien nederdalen, zonder aangeraakt te worden, en hij verpulvert ijzer, brons, klei, zilver en goud. De grote God heeft de koning laten weten wat er nu moet gebeuren. De droom was waar, de interpretatie is betrouwbaar. (Dan 2,  31-45)

Het visioen van het standbeeld

« U, o koning, keek naar een groot standbeeld, immens en van een buitengewone pracht; het stond voor u en het zag er verschrikkelijk uit. 32 Het hoofd van het beeld was van fijn goud, de borst en de armen van zilver, de buik en de heupen van koper, 33 de benen van ijzer, de voeten deels van ijzer en deels van klei. » (Dan 2, 31-33) De buitengewone schittering kwam van de schittering van de metalen waaruit het beeld was samengesteld, terwijl de kolossale afmetingen, de vreemde samenstelling van zijn onderdelen en waarschijnlijk ook de uitdrukking van zijn gelaat samen het een verschrikkelijke verschijning maakten.

De metalen van het beeld werden minder en minder kostbaar, maar ook harder en harder, van het gouden hoofd tot de ijzeren benen en voeten. Hier verscheen klei, gemengd of liever gezegd naast ijzer. Deze machtige kolos, hoewel schijnbaar steeds sterker, rustte op een fragiele basis.

Het lot van het standbeeld

Een steen, waarvan men zich moet voorstellen dat hij van de helling van een berg is losgekomen, zonder menselijk toedoen, trof het beeld op zijn zwakste punt, bij de voeten, die het verbrijzelde. Toen viel het hele beeld en de metalen, toen het beeld van beneden naar boven ineenstortte, werden verpulverd en verdwenen geheel, alsof zij door de wind werden meegevoerd. Geen spoor van het kolossale beeld bleef over, terwijl de kleine steen die het vernietigde, aangroeide tot hij de aarde bedekte.

Verklaring van de droom

Volgens de uitleg die Daniël zelf geeft, stelt het hele beeld de macht van de wereld voor, die wordt gezien in tegenstelling tot het koninkrijk van God en als één in de verschillende fasen van zijn ontwikkeling. De vier delen van het beeld, elk van een ander metaal, stellen vier opeenvolgende vormen van deze macht voor, van Nebukadnezar tot het koninkrijk dat niet zal vergaan.

 De metalen van het beeld werden minder en minder kostbaar, maar ook harder en harder, van het gouden hoofd tot de benen en voeten van ijzer. Hier verscheen klei, gemengd of liever gezegd naast ijzer. Deze machtige kolos, hoewel schijnbaar steeds sterker, rustte op een fragiele basis.

Het lot van het standbeeld

Een steen, waarvan men zich moet voorstellen dat hij van de helling van een berg is losgekomen, zonder menselijk toedoen, trof het beeld op zijn zwakste punt, bij de voeten, die het verbrijzelde. Toen viel het hele beeld en de metalen, toen het beeld van beneden naar boven ineenstortte, werden verpulverd en verdwenen geheel, alsof zij door de wind werden meegevoerd. Geen spoor van het kolossale beeld bleef over, terwijl de kleine steen die het vernietigde, aangroeide tot hij de aarde bedekte.

Verklaring van de droom

Volgens de uitleg die Daniël zelf geeft, stelt het hele beeld de macht van de wereld voor, die tegenover het koninkrijk van God staat en als één wordt gezien in de verschillende fasen van zijn ontwikkeling. De vier delen van het beeld, elk van een ander metaal, stellen vier opeenvolgende vormen van deze macht voor, van Nebukadnezar tot het koninkrijk dat niet zal vergaan.

De titel van Koning der koningen is passend voor Nebukadnezar, die vele heersers onder zijn bewind had. « Nebukadnessar wordt beschouwd als de personificatie van de Babylonische monarchie die zijn vader had gesticht, omdat hij de meest briljante vertegenwoordiger ervan was. Het symbool van het gouden hoofd is goed van toepassing op deze monarchie, die met geen andere kan worden vergeleken wat betreft de pracht en het absolutisme van haar vorsten. Maar waarom begint de reeks heidense monarchieën met die van Nebukadnessar ?

Jij bent het gouden hoofd : Nebukadnessar wordt beschouwd als de personificatie van de Babylonische monarchie die zijn vader had gesticht, omdat hij de meest briljante vertegenwoordiger ervan was. Het symbool van het gouden hoofd is goed van toepassing op deze monarchie, die met geen andere kan worden vergeleken wat betreft de pracht en het absolutisme van haar vorsten. Maar waarom begint de reeks heidense monarchieën met die van Nebukadnessar? Werd dit niet gedurende een lange reeks van eeuwen voorafgegaan door het kolossale rijk van Assyrië, dat zich uitstrekte van de oevers van de Tigris tot aan Egypte ?

Een ander koninkrijk, voorgesteld door de zilveren borst en wapens, was het rijk van de Meden en Perzen. De inferioriteit van dit tweede koninkrijk ten opzichte van het Babylonische rijk lag niet in uiterlijke dimensies, noch in morele waarde, maar in de almacht van de heerser. Een derde koninkrijk was dat van de Grieken, gesticht door Alexander. Messing: dit metaal, harder dan goud en zilver, staat voor de abrupte en gewelddadige wijze waarop Alexander de voorgangers verving. Alexander combineerde de overheersing van het Oosten (Perzië) met die van het Westen (Griekenland).

Dit vierde rijk was van doorslaggevend belang. Het was de laatste vorm van aardse macht en vijandig tegenover God vóór zijn ondergang. Sterk als ijzer, was dit metaal, harder dan alle andere, het embleem van zijn onvergelijkbare vernietigingskracht. Het absorbeerde alle elementen waaruit de vorige rijken waren samengesteld. Dit was zijn kracht, hier is zijn zwakte : Gedeeltelijk ijzer. De geschiedenis van dit koninkrijk kende twee perioden: de eerste (voorgesteld door de benen van ijzer) was een tijd van onweerstaanbare kracht, de tweede (voorgesteld door de voeten en tenen van ijzer en klei) was een tijd waarin zwakte aan kracht werd verbonden.

« Gelijk gij gezien hebt, dat een steen zonder handen van den berg werd losgemaakt en ijzer, koper, klei, zilver en goud brak. De grote God heeft de koning bekend gemaakt wat er na deze tijd zal gebeuren; de droom is waar en de betekenis ervan staat vast. » (Dan 2, 45)

Een steen is losgeraakt. Het is het embleem van de Messias die uit de hemel neerdaalt (een zoon des mensen die op de wolken komt), om alle machten van deze wereld neer te halen en de zijnen in de plaats te stellen door de macht van God alleen. Deze onmiddellijke val werd voorbereid door het onassimileerbare element dat in de voeten van het standbeeld was gebracht. Er wordt hier geen onderscheid gemaakt tussen een eerste en een tweede komst van de Messias.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊ Wat zegt de Bijbel : klik hier om het artikel te lesen → De droom van Daniël en de tijd waarin we nu leven

◊ Suider Kruis : klik hier om het artikel te lesen →  Wat is die betekenis van Nebukadneser se droom ?

De droom die toekomst openbaart

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Enseignement, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Mardi de la trente-quatrième semaine du Temps Ordinaire — Année B

Posté par diaconos le 23 novembre 2021

 Le dernier royaume pulvérisera et anéantira tous les autres, mais lui-même subsistera à jamais

La Bible face à la critique historique

Michel Houyoux

      Michel Houyoux ,  professeur de siences, retraité du Collège Saint Stanislas à Mons (Belgique) et diacre permanent dans le doyenné de Florennes 5belgique)
# La Bible raconte que le prophète Daniel devina un rêve qu’avait fait Nabuchodonosor, le roi de Babylone. Daniel lui conta son rêve : le roi avait vu une immense statue à la tête d’or, au torse et aux bras d’argent, aux cuisses de bronze et aux jambes de fer. Quant à ses pieds, ils étaient faits d’argile et de fer. Une pierre se serait alors détachée d’elle-même, frappant la statue aux pieds, ce qui les brisa et entraîna le bris de la statue toute entière.
x
Le prophète confia alors au roi de Babylone qu’il pensait que les parties de la statue et la matière dans laquelle elles étaient faites représentaient son empire, ainsi que les trois empires qui lui succéderont : les empires Perse, Grec et Romain. On emploie aujourd’hui cette expression pour figurer qu’une puissance ou qu’une personne d’apparence forte peut finalement s’avérer très fragile dans la réalité. L’expression colosse aux pieds d’argile vient d’une histoire du livre de Daniel dans la Bible ; elle évoque une puissance qui paraît invulnérable édifiée sur une base fragile. Son origine vient de l’interprétation d’un rêve par le prophètexDanielqui annonçait l’effondrement du royaume de Babylone à Nabuchodonosor II.
x
Le roi fait un rêve qui le trouble et met au défi les sages de Babylone : ceux-ci doivent non seulement interpréter le rêve, mais d’abord le lui raconter sans qu’il leur ait rien révélé. Seul Daniel y parvient, grâce à une vision qui lui est apparue pendant la nuit. Ce terme est aujourd’hui employé dans de nombreux cas pour caractériser la faiblesse d’une chose. Par exemple, dans les cas suivants : Plusieurs livres s’intitulent Le colosse aux pieds d’argile :
 x
 Du livre de Daniel

33 ses jambes étaient en fer, et ses pieds, en partie de fer, en partie d’argile. 34 Tu étais en train de regarder : soudain une pierre se détacha d’une montagne, sans qu’on y ait touché ; elle vint frapper les pieds de fer et d’argile de la statue et les pulvérisa. 35 Alors furent pulvérisés tout ensemble le fer et l’argile, le bronze, l’argent et l’or ; ils devinrent comme la paille qui s’envole en été, au moment du battage : ils furent emportés par le vent sans laisser de traces. Quant à la pierre qui avait frappé la statue, elle devint un énorme rocher qui remplit toute la terre.

36 Voici le songe ; et maintenant, en présence du roi, nous allons en donner l’interprétation. 37 C’est à toi, le roi des rois, que le Dieu du ciel a donné royauté, puissance, force et gloire. 38 C’est à toi qu’il a remis les enfants des hommes, les bêtes des champs et les oiseaux du ciel, quelle que soit leur demeure ; c’est toi qu’il a rendu maître de toute chose : la tête d’or, c’est toi. 39 Après toi s’élèvera un autre royaume inférieur au tien, ensuite un troisième royaume, un royaume de bronze qui dominera la terre entière.

40 Il y aura encore un quatrième royaume, dur comme le fer. De même que le fer brise et écrase tout, de même, il pulvérisera et brisera tous les royaumes. 41 Tu as vu les pieds qui étaient en partie d’argile et en partie de fer : en effet, ce royaume sera divisé ; il aura en lui la force du fer, comme tu as vu du fer mêlé à l’argile. 42 Ces pieds en partie de fer et en partie d’argile signifient que le royaume sera en partie fort et en partie faible.

43 Tu as vu le fer associé à l’argile parce que les royaumes s’uniront par des mariages ; mais ils ne tiendront pas ensemble, de même que le fer n’adhère pas à l’argile. 44 Or, au temps de ces rois, le Dieu du ciel suscitera un royaume qui ne sera jamais détruit, et dont la royauté ne passera pas à un autre peuple. Ce dernier royaume pulvérisera et anéantira tous les autres, mais lui-même subsistera à jamais.

45 C’est ainsi que tu as vu une pierre se détacher de la montagne sans qu’on y ait touché, et pulvériser le fer, le bronze, l’argile, l’argent et l’or. Le grand Dieu a fait connaître au roi ce qui doit ensuite advenir. Le songe disait vrai, l’interprétation est digne de foi. » (Dn 2, 31-45)

La vision de la statue

« Toi, ô roi, tu contemplais, et voici une grande statue, immense et d’une splendeur extraordinaire : elle se dressait devant toi, et son aspect était terrible. 32 Cette statue avait la tête d’or fin, la poitrine et les bras d’argent, le ventre et les hanches d’airain, 33 les jambes de fer, les pieds en partie de fer et en partie d’argile. » (Dn 2, 31-33) La splendeur extraordinaire provenait de l’éclat des métaux dont la statue était composée, tandis que ses dimensions colossales, l’étrange composition de ses parties et probablement aussi l’expression de son visage se réunissaient pour lui donner un aspect terrible.

Les métaux de la statue furent de moins en moins précieux, mais aussi de plus en plus durs depuis la tête d’or jusqu’aux jambes et aux pieds de fer. Ici apparut l’argile, mêlé ou plutôt juxtaposé au fer. Ce puissant colosse, quoique en apparence de plus en plus fort, reposa sur une base fragile.

Le sort de la statue

Une pierre qu’il faut se représenter détachée de la pente d’une montagne , sans agent humain, frappa la statue à son endroit faible, aux pieds, qu’elle brisa. Alors toute la statue tomba et les métaux, par le fait que la statue s’écroula de bas en haut, se pulvérisèrent et disparaissent totalement, comme emportés par le vent. Il ne resta plus aucun vestige de la colossale statue, tandis que la petite pierre qui la détruisit grandit jusqu’à couvrir la terre.

Explication du songe

D’après l’interprétation donnée par Daniel lui-même, la statue tout entière représente la puissance du monde qui est considérée au point de vue de son opposition au royaume de Dieu et comme une dans les différentes phases de son développement. Les quatre parties de la statue, chacune d’un métal différent, figurent quatre formes successives de cette puissance depuis Nébucadnetsar jusqu’au royaume qui ne passera pas.

 Les métaux de la statue furent de moins en moins précieux, mais aussi de plus en plus durs depuis la tête d’or jusqu’aux jambes et aux pieds de fer. Ici apparut l’argile, mêlé ou plutôt juxtaposé au fer. Ce puissant colosse, quoique en apparence de plus en plus fort, reposa sur une base fragile.

Le sort de la statue

Une pierre qu’il faut se représenter détachée de la pente d’une montagne , sans agent humain, frappa la statue à son endroit faible, aux pieds, qu’elle brisa. Alors toute la statue tomba et les métaux, par le fait que la statue s’écroula de bas en haut, se pulvérisèrent et disparaissent totalement, comme emportés par le vent. Il ne resta plus aucun vestige de la colossale statue, tandis que la petite pierre qui la détruisit grandit jusqu’à couvrir la terre.

Explication du songe

D’après l’interprétation donnée par Daniel lui-même, la statue tout entière représente la puissance du monde qui est considérée au point de vue de son opposition au royaume de Dieu et comme une dans les différentes phases de son développement. Les quatre parties de la statue, chacune d’un métal différent, figurent quatre formes successives de cette puissance depuis Nébucadnetsar jusqu’au royaume qui ne passera pas. Le titre de roi des rois convient à Nébucadnetsar, qui avait sous sa domination un grand nombre de souverains.

Le titre de roi des rois convient à Nebuchadnezzar, qui avait sous sa domination un grand nombre de souverains. « C’est toi qui es la tête d’or  » : Nébucadnetsar est considéré comme la personnification de la monarchie babylonienne que son père avait fondée, parce qu’il en fut le plus brillant représentant. Le symbole de la tête d’or s’applique bien à cette monarchie à laquelle aucune autre ne peut être comparée pour le faste et l’absolutisme de ses monarques. Mais pourquoi commencer la série des monarchies païennes avec celle de Nébucadnetsor ? Celle-ci n’avait-elle pas été précédée pendant une longue série de siècles par le colossal empire d’Assyrie, qui s’étendait des bords du Tigre jusqu’à l’Égypte ?

C’est toi qui es la tête d’or : Nébucadnetsar est considéré comme la personnification de la monarchie babylonienne que son père avait fondée, parce qu’il en fut le plus brillant représentant. Le symbole de la tête d’or s’applique bien à cette monarchie à laquelle aucune autre ne peut être comparée pour le faste et l’absolutisme de ses monarques. Mais pourquoi commencer la série des monarchies païennes avec celle de Nébucadnetsar ? Celle-ci n’avait-elle pas été précédée pendant une longue série de siècles par le colossal empire d’Assyrie, qui s’étendait des bords du Tigre jusqu’à l’Égypte ?

Un autre royaume, représenté par la poitrine et les bras d’argent, fut l’empire des Mèdes et des Perses. L’infériorité de ce second royaume relativement à l’empire babylonien ne portait pas sur les dimensions extérieures, ni sur la valeur morale, mais sur l’omnipotence du souverain. Un troisième royaume fut celui des Grecs fondé par Alexandre. L’airain : ce métal, plus dur que l’or et l’argent, figure la manière brusque et violente en laquelle Alexandre se substitua aux précédents. Alexandre réunit à la domination de l’Orient (Perse) celle de l’Occident (Grèce).

 Ce quatrième empire eut une importance décisive. Ce fut la dernière forme de la puissance terrestre et hostile à Dieu avant sa ruine. Fort comme du fer, ce métal, plus dur que tous les autres, fut l’emblème de sa puissance incomparable de destruction. Il absorba tous les éléments dont avaient été composés les empires précédents. Ce fut là sa force ; voici sa faiblesse : En partie de fer. L’histoire de ce royaume eut deux périodes : la première (représentée par les jambes de fer, fut un temps de force irrésistible, la seconde (représentée par les pieds et les orteils de fer et d’argile) fut un temps où la faiblesse se joignit à la force.

« Selon que tu as vu qu’une pierre s’est détachée de la montagne sans main et a brisé fer, airain, argile, argent et or. Le grand Dieu a fait connaitre au roi ce qui arrivera après ces temps-ci ; le songe est véritable et sa signification certaine.  » (Dn 2, 45)

Une pierre s’est détachée. C’est l’emblème du Messie descendant du ciel : un fils d’homme venant sur les nuées), pour faire crouler toutes les puissances d’ici-bas et y substituer la sienne par la seule puissance de Dieu. Cette chute instantanée fut préparé par l’élément inassimilable qui avait été introduit dans les pieds de la statue. Il n’y a ici aucune distinction entre une première et une seconde venue du Messie.

Diacre Michel Houyoux

Complément

◊ Diacre Michel Houyoux : cliquez ici pour lire l’article  → Il n’en restera pas pierre sur pierre

Liens avec d’autres sites chrétiens

◊ Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article  →   Mardi de la 34e semaine, année impaire

◊ Dom Armand Veilleux de l’Abbaye de Maredsous (Denée-Belgique)   : cliquez ici pour lire l’article  →  HOMÉLIE POUR LE MARDI DE LA 34ÈME SEMAINE DU TEMPS ORDINAIRE

Fernand Saint Louis – La statue de Nebucadnetsar

 Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Enseignement, Histoire, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

PRIMA DOMENICA DI AVVENTO DELL’ANNO C

Posté par diaconos le 23 novembre 2021

Preparate la via del Signore

PREMIER DIMANCHE DE L'AVENT DE L'ANNEE C dans Catéchèse

Giovanni Battista è un uomo importante nel cristianesimo e nell’Islam. Storicamente, la sua esistenza è attestata da un passaggio in Flavio Giuseppe, ed era un predicatore ebreo al tempo di Gesù di Nazareth. Il Vangelo secondo Giovanni localizza l’attività del Battista sulle rive del Giordano e a Betania al di là del Giordano. Gesù visse lì per un certo periodo nel suo entourage e reclutò i suoi primi apostoli. I Vangeli sinottici sincronizzano l’inizio dell’attività di Gesù con l’imprigionamento di Giovanni. Il pubblico di questo profeta apocalittico crebbe costantemente, fino a provocare la reazione di Erode Antipa che, vedendolo riunire i suoi seguaci, temeva che avrebbe suscitato una rivolta.

Nei Vangeli sinottici, il Battista fu messo a morte perché criticava il matrimonio di Antipa con Erodiade. Nel cristianesimo, Giovanni Battista è il profeta che ha annunciato la venuta di Gesù di Nazareth. Lo battezzò sulle rive del fiume Giordano, lasciando che alcuni dei suoi discepoli si unissero a lui. Un precursore del Messia, è presentato nei sinottici come se condividesse molte caratteristiche con il profeta Elia. Il cattolicesimo romano lo fece santo e gli dedicò due feste: il 24 giugno, che commemora la sua nascita, fissata sei mesi prima di Natale per conformarsi al racconto dell’infanzia nel Vangelo secondo Luca, e il 29 agosto, che celebra il ricordo della sua decapitazione o decollazione.

La religione mandanese ne fa il suo principale profeta. È considerato dall’Islam un profeta discendente di ‘Imrān. Il personaggio di Giovanni Battista appare fortuitamente nel diciottesimo libro delle Antichità Giudaiche, che si riferisce a una guerra tra il re Aretas IV di Petra (re dei Nabatei) ed Erode Antipa che risultò da una disputa di successione dopo la morte di Filippo il Tetrarca nel 33-34. Secondo Flavio Giuseppe, Giovanni Battista fu giustiziato per motivi politici : figura popolare, Giovanni metteva in ombra Erode Antipa e poteva usare la sua influenza sulla folla per provocare una rivolta contro il potere dominante: Per Peter Geoltrain, questo breve resoconto colloca il movimento di Giovanni Battista nella storia, quella delle rivolte provocate da ribelli, come Giuda il galileo alla morte di Erode il Grande (padre di Erode Antipa e Filippo il Tetrarca), o da profeti illuminati che suscitavano folle in attesa di prodigi, o anche da oscuri pretendenti alla regalità.

Il Vangelo di Giovanni testimonia che c’era rivalità tra il movimento dei discepoli di Gesù e i battisti54 che non lo riconoscevano come Messia quando fu scritto negli anni 90-100. « Molteplici fonti attestano che gruppi che venerano il Battista e che lo considerano, per alcuni, come il Messia, hanno persistito e continuato la controversia: chi, Gesù o Giovanni, è il più grande? 54  » La comunità mandinese, composta dai battisti, fu la prima ad essere chiamata in prima linea nel dibattito. La comunità mandeana, composta da seguaci di Giovanni Battista, lo vedrà come il nemico di Gesù Cristo.

Dal Vangelo secondo Luca

25 « Ci saranno segni nel sole, nella luna e nelle stelle. Sulla terra, le nazioni saranno angosciate e confuse dal rumore del mare e delle onde. 26 Gli uomini moriranno di paura in attesa di ciò che accadrà al mondo, perché le potenze dei cieli saranno scosse. 27 Allora il Figlio dell’Uomo sarà visto venire in una nuvola, con potenza e grande gloria. 28 Quando questi eventi avranno inizio, raddrizzatevi e alzate il capo, perché la vostra redenzione sta arrivando ». 28 Quando questi eventi avranno inizio, raddrizzatevi e alzate il capo, perché la vostra redenzione si avvicina ».

35 Come una rete; anzi, cadrà su tutti gli abitanti di tutta la terra. 36 State svegli e pregate in ogni momento; così avrete la forza di sfuggire a tutto ciò che verrà e di stare davanti al Figlio dell’uomo ». 37 Egli passava i suoi giorni nel Tempio a insegnare; ma le sue notti usciva all’aperto, nel luogo chiamato il Monte degli Ulivi.38 E tutto il popolo veniva da lui nel Tempio all’alba per ascoltarlo. (Lc 21,25-28.34-36)

La venuta del Figlio dell’Uomo

Dopo che i tempi dei gentili furono compiuti, apparvero in tutta la natura quei fenomeni temuti, precursori della venuta del Figlio dell’Uomo. Luca li ha descritti in modo ancora più impressionante di Matteo e Marco; ne ha dato i terribili effetti : « L’angoscia delle nazioni che non sanno cosa fare, conseguenza ed emblema degli sconvolgimenti cosmici; le anime degli uomini sono terrorizzate all’avvicinarsi dei giudizi di Dio. L’evento che ha causato il terrore del mondo è stato per il popolo di Dio oggetto di una gioia ineffabile.

In alto, questi occhi abbassati sulla terra, queste teste piegate sotto il peso dell’afflizione; ecco la liberazione ! Invece di questa esortazione incoraggiante, propria di Luca, Matteo e Marco menzionano l’invio degli angeli di Dio per raccogliere gli eletti sparsi su tutta la terra. Da questi grandi eventi futuri, Gesù rivolse i pensieri dei discepoli a se stessi e alla vita morale e religiosa che li preparava. Due trappole sono state preparate per loro : i piaceri carnali che appesantiscono il cuore e le preoccupazioni della vita.

In quel giorno, il grande giorno della venuta di Gesù, che fu annunciato e che nella Scrittura è rappresentato come oggetto di sorpresa universale, Gesù rivolse queste parole ai suoi discepoli di tutti i tempi. Voleva che aspettassero quel giorno in santa vigilanza, come se potesse sorprenderli in qualsiasi momento; da qui l’ignoranza in cui Gesù li lasciò sull’ora della sua venuta. La Chiesa primitiva viveva nell’attesa dell’imminente ritorno di Cristo, e questa attesa rimane la vera disposizione del cristiano, tanto più che egli è incerto sull’ora della sua morte.

 Nei giorni in cui Gesù insegnava nel tempio, di notte si ritirava con i suoi discepoli sul monte degli Ulivi, sia per trovare raccoglimento e riposo, sia perché non era più sicuro in città, dove i suoi nemici, che avevano già deciso la sua morte, lo spiavano o cercavano di prenderlo.

Diacono Michel houyoux

Link ad altri siti cristiani

Maràn athà : clicca qui per leggere l’articolo Liturgia I Domenica di Avvento Anno C

◊ Qumran Net  : clicca qui per leggere l’articolo Testi – 1a domenica Tempo di Avvento (anno C)

Padre Fernando Armellini  : « La venuta del Figlio dell’Uomo« 

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans articles en Italien, Catéchèse, Page jeunesse, Religion, Tempo di Avvento, Temps de Noël | Pas de Commentaire »

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS