• Accueil
  • > Archives pour le Mercredi 2 février 2022

Présentation de Jésus au Temple

Posté par diaconos le 2 février 2022

Afficher l’image source

De l’Évangile de Jésus Christ selon Luc

Quand fut accompli le temps prescrit par la loi de Moïse pour la purification, les parents de Jésus l’amenèrent à Jérusalem pour le présenter au Seigneur, selon ce qui est écrit dans la Loi : « Tout premier-né de sexe masculin sera consacré au Seigneur. » Ils venaient aussi offrir ce sacrifice prescrit par la loi du Seigneur : un couple de tourterelles ou deux petites colombes. Or, il y avait à Jérusalem un homme appelé Syméon.

C’était un homme juste et religieux, qui attendait la Consolation d’Israël, et l’Esprit Saint était sur lui. Il avait reçu de l’Esprit Saint l’annonce qu’il ne verrait pas la mort avant d’avoir vu le Christ, le Messie du Seigneur.  Sous l’action de l’Esprit, Syméon vint au Temple. Au moment où les parents présentaient l’enfant Jésus pour se conformer au rite de la Loi qui le concernait, Syméon reçut l’enfant dans ses bras, et il bénit Dieu en disant : « Maintenant, ô Maître souverain, tu peux laisser ton serviteur s’en aller en paix, selon ta parole. Car mes yeux ont vu le salut que tu préparais à la face des peuples : lumière qui se révèle aux nations »

Le père et la mère de l’enfant s’étonnaient de ce qui était dit de lui. Syméon les bénit, puis il dit à Marie sa mère :  » Voici que cet enfant provoquera la chute et le relèvement de beaucoup en Israël. Il sera un signe de contradiction, et toi, ton âme sera traversée d’un glaive , ainsi seront dévoilées les pensées qui viennent du cœur d’un grand nombre. » Il y avait aussi une femme prophète, Anne, fille de Phanuel, de la tribu d’Aser. Elle était très avancée en âge ; après sept ans de mariage, demeurée veuve, elle était arrivée à l’âge de 84 ans. Elle ne s’éloignait pas du Temple, servant Dieu jour et nuit dans le jeûne et la prière.

Survenant à cette heure même, elle proclamait les louanges de Dieu et parlait de l’enfant tous ceux qui attendaient la délivrance de Jérusalem. Lorsqu’ils eurent achevé tout ce que prescrivait la loi du Seigneur, ils retournèrent en Galilée, dans leur ville de Nazareth. L’enfant, lui, grandissait et se fortifiait, rempli de sagesse, et la grâce de Dieu était sur lui. (Lc 2, 22-40)

La prophétesse Anne

Le mot de prophétesse, donné à Anne indique que, comme Siméon, elle avait reçu l’esprit de prophétie, par lequel elle aussi reconnut dans le petit enfant Jésus promis et en glorifia Dieu. Luc ne rappela sa louange qu’après un temps assez court de mariage, elle avait vécu jusqu’à l’âge de quatre-vingt-quatre ans dans un long veuvage, ce qui était considéré comme très honorable chez les Juifs.

Monsieur Godet nota : »veuve depuis déjà quatre-vingt-quatre ans » Cela justifierait l’affirmation du récit qu’elle était avancée en beaucoup de jours. Touchant portrait d’une veuve dont la piété remplissait toute la vie ! Saint Paul décrivit à peu près dans les mêmes termes la veuve chrétienne.

Les paroles d’Anne ne furent pas rapportées, parce qu’elles exprimaient les mêmes pensées que celles de Siméon . Par l’esprit de prophétie qui l’animait, elle parlait de Dieu et des glorieuses révélations qu’il venait d’accorder à son peuple. Luc passa sous silence divers faits rapportés par Matthieu : la visite des mages, la fuite en Égypte, le meurtre des petits enfants de Bethléhem, soit que ces faits ne rentrassent pas dans son plan, soit qu’il les ait ignorés.  «  Il est nécessaire d’admettre que les deux évangélistes ont écrit chacun sans connaître le livre de l’autre. »» (Godet)

La critique négative déclara les deux récits inconciliables. Elle oublia que, pendant les quarante jours qui s’écoulèrent entre la naissance de Jésus et sa présentation dans le temple, bien des événements avaient pu s’accomplir à Bethléhem. Elle oublia encore que le retour de la sainte famille à Nazareth n’eut pas lieu après la présentation au temple. Le voyage en Égypte suivit celle-ci et l’établissement de la famille à Nazareth.

Par ces quelques traits, Luc nous donne une idée du développement graduel qui s’accomplit en Jésus durant son enfance. C’est ce qu’il avait fait pour Jean-Baptiste. Pour Jésus il répétera plus loin cette esquisse. Il grandissait ; ce mot indique le développement physique, tandis que les termes : il se fortifiait, complétés par ceux-ci : étant rempli de sagesse, décrivent les progrès intellectuels, spirituels et religieux.

La sagesse, comprenant la connaissance de Dieu et celle des hommes, dans son application pratique à la vie, fut le trait saillant du caractère de Jésus enfant. Jésus passa par toutes les phases d’un développement normal, le seul qui se soit accompli sur la terre, le seul qui ait été exempt de toutes les atteintes délétères du mal et se soit poursuivi d’une manière harmonique par une communion constante avec Dieu.

 Cette dernière pensée est clairement indiquée par ces belles paroles : et la grâce de Dieu était sur lui. Grâce  signifie aussi faveur, amour ; tout en Jésus était agréable à Dieu.

Diacre MICHEL HOUYOUX

♥ Présentation de Jésus au temple

Image de prévisualisation YouTube

 

Publié dans fêtes religieuses, L'Église, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Vijfde zondag van de gewone tijd in jaar C

Posté par diaconos le 2 février 2022

Afficher l’image source

Jezus zei tot hen : « Kom achter Mij aan en Ik zal u vissers van mensen maken »

Uit het evangelie van Jezus Christus volgens Sint Lucas

Op dat ogenblik verzamelde de menigte zich rondom Jezus om het woord Gods te horen, terwijl hij bij het meer van Gennesaret stond. Hij zag twee boten op het meer staan; de vissers waren uitgestapt en waren hun netten aan het wassen. Jezus klom in een van de boten, die aan Simon toebehoorde, en vroeg hem een eindje van de oever af te stappen. Toen ging hij zitten en onderwees de menigte vanaf de boot. Toen hij uitgesproken was, zeide hij tot Simon: Ga uit op de open zee en werp uw netten uit om te vissen.

 Simon zeide tot hem: Meester, wij hebben den geheelen nacht gezwoegd en niets gevangen, maar op uw woord zal ik de netten uitwerpen. En toen zij dat gedaan hadden, vingen zij zoveel vis dat hun netten bijna in tweeën gescheurd waren. En zij seinden naar hun metgezellen in de andere boot om hen te komen helpen. En zij kwamen en vulden beide boten totdat zij zonken, en Simon Petrus viel op de knieën van Jezus en zei : « Ga van mij weg, Heer, want ik ben een zondig mens. » (Lc 5, 1-11)

# De term « vissers van mensen » is, volgens het Evangelie volgens Lucas, de term die Jezus Christus vóór zijn verrijzenis gebruikte aan de oevers van het meer van Gennesaret. Hij spoorde zijn discipelen aan hun netten uit te werpen om mensen te bekeren. Wij moeten verwijzen naar de eerste wonderbare vangst en de tweede wonderbare vangst om de door Jezus opgeroepen metafoor te begrijpen. Benedictus XVI, die zich tot de bisschoppen richtte, zei dat de woorden vissers van mensen verwijzen naar het feit dat de netten van het Evangelie moeten worden uitgeworpen om ons aan Christus te binden, om ons uit het zoute water van de dood te trekken en uit de duisternis waar het licht van de hemel niet doordringt.

 Gregorio Magno, qualche secolo prima, affrontò l’argomento nella sua omelia 24, dedicata interamente al secondo episodio della pesca. Ha detto che dopo la conversione, dopo essere stati presi nelle reti, non si deve tornare ai peccati, ma seguire le virtù. Essere un pescatore di uomini è fare in modo che il tuo prossimo segua una vita migliore. La fede in Gesù Cristo si riferisce alla storia di Gesù di Nazareth, un ebreo di Galilea, che apparve nel primo secolo nella cerchia di Giovanni Battista prima di intraprendere, circondato da pochi discepoli, una carriera di predicazione itinerante per uno o due anni e mezzo, principalmente in Galilea, praticando cure ed esorcismi.

Ha suscitato entusiasmo e fervore, attirando i sospetti delle autorità politiche e religiose, prima di essere arrestato, condannato e crocifisso intorno all’anno 30 a Gerusalemme durante la festa ebraica della Pasqua, sotto l’amministrazione di Ponzio Pilato. Papyrus P52, recto. Dit document, dat dateert uit de eerste helft van de tweede eeuw en twee passages bevat uit het Evangelie volgens Johannes, is het oudste bekende afschrift van het Nieuwe Testament.

.In de eerste decennia na de dood van Jezus van Nazareth, rond de leeftijd van 30 jaar, vormden zijn volgelingen kleine gemeenschappen rond twee overtuigingen: dat Jezus de messias was die door de Joden werd verwacht, en dat hij uit de dood was opgestaan en aan een aantal getuigen was verschenen. Deze beweging van volgelingen van Jezus, met haar geloof in de messias en de verrijzenis van Jezus, werd een speciale sekte binnen het Jodendom. Het geloof in Jezus Christus werd vanaf het begin gekenmerkt door de prediking van Paulus van Tarsus, de apostel der heidenen, die Jezus niet kende, maar beweerde Hem na zijn opstanding te hebben gezien.

De bemiddelaar en verlosser Messias De Messias (uit het Hebreeuws מָשִׁיחַ – mashia’h) verwees in het Judaïsme naar de gezalfde van de Heer, een persoon die gezalfd werd door het ritueel van zalving uitgevoerd door een profeet. Christos is een letterlijke vertaling van het woord mashia’h dat in de Septuagint wordt gebruikt.

Gregorius de Grote, een paar eeuwen eerder, behandelde het onderwerp in zijn homilie 24, geheel gewijd aan de tweede episode van de visvangst. Hij zei dat men na de bekering, nadat men in de netten is gevangen, niet moet terugkeren tot de zonden, maar de deugden moet volgen. Een visser van mensen zijn, is je naaste een beter leven geven. Het geloof in Jezus Christus verwijst naar het verhaal van Jezus van Nazareth, een Jood uit Galilea, die in de eerste eeuw verscheen in de kring van Johannes de Doper alvorens, omringd door enkele discipelen, gedurende een of tweeëneenhalf jaar rond te trekken om te prediken, voornamelijk in Galilea, en genezingen en duiveluitdrijvingen uit te voeren.

Hij wekte enthousiasme en vurigheid op en trok de verdenking van de politieke en religieuze autoriteiten aan, voordat hij rond het jaar 30 in Jeruzalem tijdens het Joodse Pesach-feest werd gearresteerd, veroordeeld en gekruisigd, onder het bestuur van Pontius Pilatus. Papyrus P52, recto. Dit document, dat dateert uit de eerste helft van de tweede eeuw en twee passages bevat uit het Evangelie volgens Johannes, is het oudste bekende afschrift van het Nieuwe Testament.

.In de eerste decennia na de dood van Jezus van Nazareth, rond de leeftijd van 30 jaar, vormden zijn volgelingen kleine gemeenschappen rond twee overtuigingen: dat Jezus de messias was die door de Joden werd verwacht, en dat hij uit de dood was opgestaan en aan een aantal getuigen was verschenen. Deze beweging van volgelingen van Jezus, met haar geloof in de messias en de verrijzenis van Jezus, werd een speciale sekte binnen het Jodendom. Het geloof in Jezus Christus werd vanaf het begin gekenmerkt door de prediking van Paulus van Tarsus, de apostel der heidenen, die Jezus niet kende, maar beweerde Hem na zijn opstanding te hebben gezien.

De bemiddelaar en verlosser Messias De Messias (uit het Hebreeuws מָשִׁיחַ – mashia’h) verwees in het Judaïsme naar de gezalfde van de Heer, een persoon die gezalfd is door het ritueel van zalving uitgevoerd door een profeet. Christos is een letterlijke vertaling van het woord mashia’h dat in de Septuagint wordt gebruikt.

De zorgen van de wereld en de verleiding van rijkdom

De doornen stellen volgens Mattheüs de zorgen van de wereld voor en de bedrieglijkheid van de rijkdom; aan deze twee oorzaken van onvruchtbaarheid voegt Lukas de genoegens van het leven toe en Markus de begeerten van andere dingen, of de andere soorten concupiscusies. Eén van deze begeerten, volhardend in het hart, was voldoende voor de zorgen van de wereld en de verleiding van rijkdom.

« De doornen, volgens Mattheüs, vertegenwoordigden de zorgen van de wereld en de bedrieglijkheid van rijkdom; aan deze twee oorzaken van onvruchtbaarheid voegde Lukas de genoegens van het leven toe en Marcus de begeerten van andere dingen, of de andere soorten van begeerten. Eén van deze hartstochten, aanhoudend in het hart, was voldoende om het woord te verstikken en het onvruchtbaar te maken. Hoeveel te meer wanneer velen of allen het hart binnendringen en samen het woord verstikken.

  Ze hebben het niet één keer gehoord. Maar vaak, lange tijd, had dat het zaad in hen de tijd om te groeien, om de mooiste hoop te geven en het was pas later dat de doornen ook groeiden, verstikten. Er is iets plechtigs en verbazingwekkends in de vruchten van het zaad en in de vruchten van het woord in het godsdienstige en zedelijke leven van hen die het hoorden. Jezus zeide tot hen: Zullen wij de lamp dragen, om haar onder de korenmaat of onder het bed te leggen? Moet het niet op de kandelaar geplaatst worden? (Mc 19,22) Dit beeld, dat rijk is aan verschillende betekenissen, komt vaak terug in de evangeliën van Matteüs en Lucas, omdat Jezus het vaak gebruikte in zijn toespraken, en in verschillende toepassingen.

Hier wilde hij zijn discipelen leren dat de kennis van de waarheden van zijn koninkrijk, die hij hun door zijn gelijkenissen meedeelde, niet voor anderen verborgen moest blijven, maar openbaar gemaakt moest worden. En dit is de plicht van iedere Christen. « Denk niet dat wat ik u nu in het geheim toevertrouw altijd verborgen moet blijven; ik ontstek licht in u, opdat u door uw bediening de duisternis van de hele wereld kunt verdrijven » (Erasmus).

Dit woord heeft een nog algemenere strekking. Alles wat in deze wereld voor de mens verborgen blijft, is slechts dag. verhuld om ten volle geopenbaard te worden. « Dit gebeurt geleidelijk in de tegenwoordige tijd en zal ten volle volbracht worden wanneer het licht over alle dingen schijnt » (1 Kor 4-5) – Bengel

 Diaken Michel Houyoux

♥ Jezus Volgen – Peter Paauwe

  Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS