• Accueil
  • > Archives pour le Vendredi 18 mars 2022

la transfiguration de Jésus

Posté par diaconos le 18 mars 2022

Afficher l’image source

  Jésus fut transfiguré devant Pierre, Jacques et Jean

“Il fut transfiguré devant eux, son visage devint brillant comme le soleil et ses vêtements blancs comme la lumière.” (Mt 17, 1-2) Pierre qui, avec Jean et son frère Jacques furent témoins de la transfiguration, rappelle cet événement extraordinaire dans sa deuxième lettre (écrite probablement vers l’année 100) : « Mon Fils, le bien-aimé, celui en qui je me complais.‘ Cette voix envoyée du ciel, nous l’avons entendue, car nous étions avec lui sur la sainte montagne.” (2P, 16-18)“

C’est formidable ! Plusieurs dizaines d’années après cet événement, Pierre se souvint parfaitement de ce qu’ils virent sur la montagne : Jésus tout en gloire ! Oui, Jésus se laissa voir tel qu’il se manifestera à la fin du monde, dans la gloire et la lumière. Il se laissa voir tels que nous aussi nous serons : “Le seigneur Jésus Christ, transformera notre pauvre corps, avec cette force qui lui permet même de soumettre l’univers, et il le rendra semblable à son propre corps glorieux.” (Lettre aux Philippiens, chapitre, verset 21 a)

Les évangiles de Marc (9, 2-13) et de Luc (9, 22-36) mentionnent également cette transfiguration. Puisque la transfiguration de Jésus nous concerne tous. Posons-nous la question ” Comment puis-je être transfiguré ?” C’est en laissant Jésus agir en nous que nous le deviendrons. Et en premier lieu par la prière. Luc, dans son récit de la transfiguration, rapporte en plus ce détail : “il gravit la montagne avec eux, pour prier et pendant qu’il priait, son visage changea d’aspect et son vêtement devint d’une blancheur éclatante”.

Quel visage offrons-nous au regard des autres ? Quelle image donnons-nous de nous-mêmes ? Que disent de nous nos actes, nos choix et notre comportement politique, social et religieux ?

Cette page d’Évangile nous apprend que Jésus avait des privilégiés parmi ses apôtres. Des privilégiés qui reçurent plus que les autres, des privilégiés desquels il attendit plus que les autres, des privilégiés qui devinrent plus responsables pour pouvoir affermir et aider les autres. Nous ne sommes pas seuls. Le Christ ressuscité vient éclairer nos nuits et nos brouillards. Il est avec nous tous les jours et jusqu’à la fin du monde. Nous avons besoin de sa lumière pour avancer sur notre route. L’Évangile est la lampe qui éclaire notre route.

Ne vous modelez pas sur le monde présent, mais transfigurez votre manière de penser” (Rm 12, 2). Il s’agit donc d’acquérir à tout prix la maîtrise de nos pensées ; ce qui implique d’y prêter attention dès qu’elles apparaissent et se développent en nous, afin de discerner leur compatibilité avec l’Évangile, et de pouvoir éventuellement les rejeter avant qu’elles ne s’imposent à notre consentement. Ce faisant, nous imiterons Paul, qui s’appuyant sur la puissance de Dieu qui détruit les forteresses, détruit les raisonnements fallacieux et tout ce qui s’élève de manière hautaine contre la connaissance de Dieu ; il rendit captive toute pensée, pour la conduire à l’obéissance selon le Christ. (2 Co 10, 4-5).

Trions nos pensées, afin d’éviter qu’elles pervertissent notre cœur et nous détournent de la simplicité de l’Évangile. Laissons Jésus nous éclairer et nous débarrasser de ce qui limite notre générosité. Laissons-le nous débarrasser de ce qui pollue notre cœur, notre esprit et de ce qui corrompt notre foi et notre espérance. Nous sommes appelés à être transfigurés, transformés et purifiés au milieu de nos sociétés, pour pouvoir témoigner du Christ. Nous sommes appelés à être un signe de contradiction, à marcher à contre-courant et hors des sentiers battus, à l’exemple de Jésus et des Apôtres qui nous ont précédés.

Nos transfigurations, ce sont des événements, et souvent un événement apparemment banal, plus rarement un événement extraordinaire, mais toujours des événements relus dans la foi. La conversion n’est pas l’œuvre d’un instant, si beau, si fort soit-il. Elle à vivre toute notre vie durant, le Carême est là pour nous le rappeler. Car le véritable amour se vit dans la durée, non dans l’éblouissement d’un amour.

Compléments

◊  Le cadre est une montagne → Confiance et fidélité

◊ Catéchèse en famille et à l’école →  Catéchèse : LA TRANSFIGURATION DU SEIGNEUR

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊  Religion  : cliquez ici pour lire l’article  →  Quels sont le sens et l’importance de la transfiguration ?

◊ Maurice Zundel :  Cliquez ici pou lire l’article →  Transfiguration du Seigneur

♥ La transfiguration de Jésus

 Image de prévisualisation YouTube

 Vous pouvez suivre les réponses à cet article par le fil Flux des commentaires. Vous pouvez laisser un commentaire, ou faire un trackback depuis votre site. Éditer cet article.

Publié dans Carême, Catéchèse, Page jeunesse | Pas de Commentaire »

Vendredi de la deuxième semaine du Carême de l’année C

Posté par diaconos le 18 mars 2022

Afficher l’image source

De l’Évangile de Jésus Christ selon Matthieu

En ce temps-là, Jésus disait aux grands prêtres et aux anciens du peuple :  » Écoutez cette parabole : Un homme était propriétaire d’un domaine ; il planta une vigne, l’entoura d’une clôture, y creusa un pressoir et bâtit une tour de garde. Puis il loua cette vigne à des vignerons, et partit en voyage. Quand arriva le temps des fruits, il envoya ses serviteurs auprès des vignerons pour se faire remettre le produit de sa vigne.

Mais les vignerons se saisirent des serviteurs, frappèrent l’un, tuèrent l’autre, lapidèrent le troisième. De nouveau, le propriétaire envoya d’autres serviteurs plus nombreux que les premiers ; mais on les traita de la même façon. Finalement, il leur envoya son fils, en se disant : “Ils respecteront mon fils.” Mais, voyant le fils, les vignerons se dirent entre eux : “Voici l’héritier : venez ! tuons-le, nous aurons son héritage !”

Ils se saisirent de lui, le jetèrent hors de la vigne et le tuèrent. « Eh bien ! quand le maître de la vigne viendra, que fera-t-il à ces vignerons ? «  On lui répond : « Ces misérables, il les fera périr misérablement. Il louera la vigne à d’autres vignerons, qui lui en remettront le produit en temps voulu. »

Jésus leur dit : « N’avez-vous jamais lu dans les Écritures : La pierre qu’ont rejetée les bâtisseurs est devenue la pierre d’angle : c’est là l’œuvre du Seigneur, la merveille devant nos yeux ! Aussi, je vous le dis : le royaume de Dieu vous sera enlevé pour être donné à une nation qui lui fera produire ses fruits. »

En entendant les paraboles de Jésus, les grands prêtres et les pharisiens avaient bien compris qu’il parlait d’eux. Tout en cherchant à l’arrêter, ils eurent peur des foules, parce qu’elles le tenaient pour un prophète. (Mt 21, 33-43.45-46)

 La parabole des vignerons

Dans cette seconde parabole, Jésus représenta la conduite des chefs du peuple dans le passé, le présent et l’avenir : « Un maître de maison planta une vigne, y ’donna tous ses soins puis la loua à des vignerons. La saison des fruits étant venue, il envoya ses serviteurs pour les recevoir ; mais les vignerons les maltraitèrent. Il en envoya d’autres qui furent maltraités encore. Enfin il leur envoya son propre fils, pensant qu’il serait respecté. Mais les vignerons, voyant en lui l’héritier, le jetèrent hors de la vigne et le tuèrent pour s’emparer de son héritage »

Mais les vignerons, voyant en lui l’héritier, le jetèrent hors de la vigne et le tuèrent pour s’emparer de son héritage. Que fit le maître ? À cette question, les auditeurs de Jésus répondirent :  » Il fera périr ces misérables et louera la vigne à d’autres. » Ce fut ainsi, reprit Jésus, en appuyant sa déclaration d’une parole de l’Écriture : « Le royaume de Dieu vous sera ôté et qu’il sera donné à une nation qui en produira les fruits. « 

Les sacrificateurs et les pharisiens comprirent que c’était d’eux-mêmes que Jésus parlait ; ils cherchèrent à se saisir de lui, mais ils craignirent le peuple.  La lutte dans le temple entre Jésus et ses adversaires commença. Le peuple en suivit les péripéties avec intérêt. Sa faveur mit momentanément Jésus à l’abri des entreprises de ses ennemis. Le but de ceux-ci, dans les questions qu’ils lui posèrent, fut de l’amener à des affirmations qui lui aliénèrent la sympathie de la foule et purent servir de motifs de condamnation.

Les principaux sacrificateurs et les anciens faisaient partie du sanhédrin, le conseil souverain, qui avait la plus haute autorité en matière civile et religieuse. Ils vinrent à Jésus comme députation officielle.  Leur double question fut précise : « Quelle est ton autorité ? Et de qui la tiens-tu ? «  dirent-ils :  »Nous ne t’avons pas donné d’autorité : es-tu un envoyé direct de Dieu ? »

Mais qu’entendirent-ils par ces choses que Jésus faisait et qui les offusquèrent ? Était-ce son enseignement, dans lequel ils vinrent l’interrompre, ou toute son action à Jérusalem depuis son entrée royale dans cette ville, ou enfin et surtout la purification du temple ? Les interprètes se divisèrent sur ce point, mais il n’y eut pas de doute que ce dernier acte d’autorité ne fût le principal grief des membres du sanhédrin.

Ils espéraient que Jésus déclarerait qu’il avait le droit de faire la police dans le temple, parce qu’il s’y trouvait dans la maison de son Père (Lc 2.49), étant le Fils de Dieu. Ils savaient quelle répugnance le peuple avait toujours montrée à accepter de Jésus une affirmation catégorique de sa divinité. En la lui arrachant à ce moment, ils pensèrent ébranler, ruiner sa popularité.

Le baptême de Jean, d’où venait-il ? Du ciel ou des hommes ? Mais eux raisonnaient entre eux, disant : « Si nous disons : Du ciel, il nous dira : Pourquoi donc n’avez-vous pas cru en lui ? » Cette question de Jésus correspondait exactement à la leur. Elle n’était nullement un faux-fuyant ni une manière de les réduire au silence, mais un élément pénétrant de vérité jeté dans leur conscience.

Si le baptême de Jean, c’est-à-dire tout son ministère au sein d’Israël, était de Dieu, alors l’autorité de Jésus ne pouvait être douteuse. Car Jean lui avait rendu témoignage par le Saint-Esprit (Jn 1.19-34). De plus, le baptême de Jean était un baptême de repentance administré à ceux que sa prédication avait convaincus de péché. Si donc les chefs du peuple avaient cru à cette prédication, s’ils s’étaient repentis, ils auraient cru aussi à jésus annoncé par Jean. Les membres du sanhédrin se retirèrent à l’écart et raisonnèrent entre eux.

Ils se débattirent entre les deux termes du dilemme que Jésus leur posa. Ils ne trouvèrent d’autre issue que d’avouer leur ignorance et leur incompétence à se prononcer sur l’une des plus importantes manifestations religieuses de leur temps. La crainte de la foule les retint de se déclarer ouvertement contre Jean-Baptiste. La vénération dont le peuple entourait la mémoire du prophète était si profonde, qu’une telle attitude leur eût fait courir les plus grands risques ; ils furent forcés de se dire : « Tout le peuple nous lapidera » (Lc 20.6).

 Ils se réfugièrent dans cette défaite : «  Nous ne savons » ; aveu humiliant pour eux, les conducteurs spirituels de la nation ; car leur devoir sacré eût été d’examiner la mission de Jean et de la recommander au peuple ou de s’y opposer, selon qu’elle était de Dieu ou des hommes. Quelle confusion pour ces hommes et quel jugement de Dieu dans ce refus.

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites chrétiens

◊  Catholique. org. : cliquez ici pour lire l’article → vendredi, 2ème semaine de Carême. – Homélie

◊Père Gilbert Adam :   cliquez ici pour lire l’article → Vendredi de la 2e semaine de Carême

 Frère Thibaut du Pontavice : « Les vignerons homicides »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Carême, Catéchèse, comportements, Histoire, Page jeunesse, Religion | Pas de Commentaire »

Derde zondag in de veertigdagentijd van het jaar C

Posté par diaconos le 18 mars 2022

Terza domenica di Quaresima dell'anno C dans articles en Italien

Parabel van de onvruchtbare vijgenboom

Een man had een vijgenboom in zijn wijngaard geplant. Hij kwam om vruchten aan die vijgenboom te zoeken en vond er geen. Toen zei hij tegen zijn wijngaardenier: « Ik kom al drie jaar om vruchten te zoeken aan deze vijgenboom, maar ik heb er geen gevonden. gesneden. Maar de wijngaardenier zeide tot hem: Heer, laat hem nog een jaar staan, terwijl ik er omheen spit en er mest op gooi. Misschien zal hij in de toekomst vruchten dragen. Zo niet, dan zult gij hem kappen. God is eeuwig aanwezig, God heeft zijn gehele wezen geopenbaard.

Hij heeft zich geopenbaard als degene die ons allen liefheeft, zonder uitzondering, en die altijd bij ons is. God is degene die bij ons is, hij is aanwezig en door deze aanwezigheid openbaart hij zijn liefde voor ons allen. Jezus heeft de eucharistie ingesteld om ook na zijn verrijzenis onder ons aanwezig te blijven. De Heer is teder en barmhartig, traag tot toorn en vol van liefde (Ps 103,8).

Wat kunnen wij, op ons niveau, als gezin doen om daar beter van te getuigen? God is geduldig en geeft ons altijd een nieuwe kans, zoals de wijngaardenier in het evangelie met de dorre vijgenboom (Lc 13, 6-8), waar Jezus zich voordoet als een geduldige tuinman die nog steeds op vruchten hoopt. Laten we met heel ons hart naar hem terugkeren

Uit het boek Exodus

Commentaar Mozes is de auteur van het boek Exodus en de centrale figuur. Het verhaal van Israël vanaf de dood van Jozef tot de bouw van de tabernakel is het hoofdthema. Bevrijding (gedeeltelijk volgens de wet maar volledig door Jezus) is het sleutelwoord van dit boek. God openbaart zich als de God van de belofte, trouw aan zijn Woord, die kwam om de nakomelingen van Abraham te bevrijden. Hij openbaart zich als de ABSOLUTE :  » Ik ben het die is « .

Opmerking Het land Kanaän (Hebreeuws: כנען Kəná’an, Kənā’an – Kená’an, Kná’an) is een term die in het bijbelverhaal wordt gebruikt om het deel van het Nabije Oosten tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan aan te duiden (dit gebied komt tegenwoordig min of meer overeen met het grondgebied van Israël, West-Jordanië, Zuid-Syrië en Libanon), vóór de verovering ervan door Jozua en de stammen van Israël die uit Egypte waren gekomen.

De lezing uit het Oude Testament openbaart God aan het werk in het verleden en geeft ons de hoop dat Hij op dezelfde wijze zal blijven handelen. In de tweede lezing (zie hieronder) geeft de apostel Paulus ons daarvan een voorbeeld.

Tekst Mozes hoedde de kudde van zijn schoonvader Jethro, de priester van Midian. Hij leidde de kudde door de woestijn en bereikte Horeb, de berg van God. De engel des Heren verscheen aan hem te midden van een vuur dat uit een braambos kwam. Mozes keek en het braambos brandde, maar werd niet verteerd. Mozes zei bij zichzelf: « Ik zal een omweg maken om dit buitengewone ding te zien: waarom brandt de braamstruik niet? « 

De Heer zag dat hij zich omgedraaid had om te kijken en God riep hem vanuit het braambos toe : « Mozes ! Mozes !  » . Hij zei : « Hier ben Ik. » « God zei : « Kom niet dichterbij. Doe je sandalen uit, want de plaats waar je voeten staan is heilige grond. Ik ben de God van je vader, de God van Abraham, de God van Izaäk en de God van Jakob. Moses bedekte zijn gezicht omdat hij bang was God aan te kijken. « 

De Heer zeide tot Mozes : « Ik zend u naar een land vloeiende van melk en honing, naar het land Kanaän. Ga nu ! Ik zend je naar Farao om mijn volk, de kinderen van Israël, uit Egypte te halen. Ik heb gezien, ja, Ik heb gezien de ellende van mijn volk in Egypte en Ik heb hun geschreeuw gehoord onder de slagen van hun meesters. Ja, Ik ken hun lijden. Ik ben gekomen om hen te bevrijden uit de hand van de Egyptenaren en om hen uit dit land te doen opgaan in een ruim en vruchtbaar land. « 

Mozes zeide : « Ik zal tot de kinderen Israëls gaan en tot hen zeggen: de God uwer vaderen heeft mij tot u gezonden. Zij zullen mij vragen wat zijn naam is, wat zal ik hun zeggen ?  » . God zeide tot Mozes : « Ik ben het, die is. «  God zeide tot Mozes : « Spreek tot de kinderen Israëls: Hij, die mij tot u gezonden heeft, is Jahwe, de Here, de God uwer vaderen, de God van Abraham, de God van Izaäk, de God van Jakob. Dit is mijn naam in eeuwigheid; dit is het gedenkteken waarmee gij mij zult gedenken van eeuwigheid tot eeuwigheid ».

Psalm 103 (v1 t/m v4, v6 t/m v8, v11)

Commentaar Deze psalm, toegeschreven aan David, is van een transcendente rijkdom en troost. In het kort, het is het wezen zelf van God die Liefde is; Liefde is een bestanddeel van zijn wezen zelf. Uit deze prachtige psalm, die hier in zijn geheel wordt weergegeven, zijn acht verzen gekozen voor de viering van komende zondag. Het sleutelwoord is het werkwoord zegenen, dat van het begin tot het einde voorkomt.

Het is een lofzang van dankzegging voor Gods onuitputtelijke goedheid; een lofzang die opent met een uitnodiging om Hem te loven. Dit wordt gevolgd door motieven van lofprijzing in relatie tot Gods werk in schepping en geschiedenis. Tekst Zegen de Heer, o mijn ziel, zegen zijn allerheiligste naam, mijn ganse wezen! Zegen de Heer, mijn ziel, vergeet geen van zijn zegeningen! Want hij vergeeft al uw overtredingen en geneest u van elke ziekte; hij herwint uw leven uit het graf en kroont u met liefde en tederheid; hij vervult uw oude dag met goede dingen ; u, als de adelaar, vernieuwt uw jeugd.

 De Heer doet recht, hij verdedigt de rechten van de onderdrukten. Hij openbaart zijn voornemen aan Mozes en zijn grote werken aan de kinderen Israëls. De Heer is teder en barmhartig, traag tot toorn en vol van liefde; Hij zit niet eeuwig in het oordeel, noch bewaart Hij zijn verwijten zonder einde; Hij handelt niet met ons naar onze ongerechtigheden, noch vergeldt Hij ons naar onze overtredingen.

Zoals de hemel heerst over de aarde, zo sterk is zijn liefde voor hen die hem vrezen; zoals het oosten ver is van het westen, zo wendt hij onze zonden van ons af; zoals de tederheid van een vader voor zijn kinderen, zo is de tederheid van de Heer voor hen die hem vrezen !

Hij weet uit welk hout wij gesneden zijn, Hij weet, dat wij stof zijn. De dagen van de mens zijn als gras; als de bloem des velds bloeit hij; zodra de wind waait, is hij niet meer; zelfs de plaats waar hij was, kent hem niet meer. Maar de liefde des Heren voor hen, die Hem vrezen, is van eeuwigheid tot eeuwigheid, en zijn gerechtigheid voor hun kinderen, voor hen, die zijn verbond houden en gedenken zijn wil te doen.

Eerste brief van de apostel Paulus aan de Korinthiërs

Deze passage uit de brief van Paulus kan als volgt worden samengevat: « Overschat uzelf niet; niemand is immuun voor verzoeking! « In de jonge gemeenschap van Korinthe waren er « sterke geesten » die meenden immuun te zijn voor verzoeking en die beweerden alles te kunnen zien, alles te kunnen horen, alles te kunnen beredeneren. Noch hun geloof, noch de sacramenten vrijwaarden hen van voorzichtigheid en twijfel. Het Oude Testament is vol van lessen over dit onderwerp.

Geloven wij niet dat ook wij alles kunnen lezen, alles kunnen horen, elke film kunnen zien, sterk denken ? Verwerpen wij niet inspanning, zelfgave, gebed, nederigheid, levensdiscipline als achterhaald? Laten wij ons niet verschuilen achter ons geloof en de sacramenten die wij ontvangen hebben om ons te verontschuldigen dat wij meer moeten doen, Geschiedenis volgens de Handelingen der Apostelen

De apostel Paulus is de stichter van de kerk in Korinthe. Op zijn tweede zendingsreis verbleef hij 18 maanden in deze gemeenschap. Hij kwam uit Athene, waar hij in de Areopagus met Griekse filosofen had gedebatteerd (Handelingen  16, 17-34).Daar ontmoette hij een Jood genaamd Aquila en zijn vrouw Priscilla. Paulus nam zijn intrek bij hen. Zij werkten samen omdat Priscilla en Aquila ook tentenmakers waren.

Elke zaterdag gaat hij naar de synagoge waar hij de Joden en Grieken vertelt over zijn persoonlijke ontmoeting met Jezus Christus die de Messias is. Velen van de Joden zijn het daar niet mee eens en maken dit de apostel hardhandig duidelijk. Velen echter, waaronder ook enkele Joden, geloven de boodschap van de Blijde Boodschap en laten zich dopen. Dit is het begin van de kerk in Korinthe. (Handelingen 18, 1-17)

 De Heer heeft zijn troon in de hemelen; zijn koninkrijk strekt zich uit over het heelal. Zegen hem, jullie boodschappers van de Heer, jullie onoverwinnelijke dragers van zijn bevelen, jullie die luisteren naar het geluid van zijn woord. Zegen hem, jullie legers van de Heer, jullie dienaren die zijn bevelen opvolgen. Zegen hem voor alle werken van de Heer op heel zijn domein. Zegen de Heer, o mijn ziel! Zoals de hemel heerst over de aarde, zo sterk is zijn liefde voor hen die hem vrezen ; zoals het oosten ver is van het westen, wendt hij onze zonden van ons af ; zoals de tederheid van een vader voor zijn kinderen, zo is de tederheid van de Heer voor hen die hem vrezen !

Tekst Ik wil dat jullie je herinneren, broeders, wat er gebeurde met onze voorouders in de tijd van Mozes. Zij waren allen onder de bescherming van de wolk en zij gingen allen door de Rode Zee. In de wolk en in de zee werden zij allen gedoopt in gemeenschap met Mozes. Zij aten allen hetzelfde geestelijk voedsel 4 en zij dronken allen dezelfde geestelijke drank: zij dronken uit dezelfde geestelijke rots die hen vergezelde, en die rots was Christus; zij waren niet aanvaardbaar voor God, en daarom vielen zij dood neer in de woestijn.

 Deze feiten zijn voorbeelden voor ons, opdat wij geen kwade begeerten zouden hebben zoals zij. Aanbidt geen afgoden zoals sommigen van hen deden. Zoals de Schrift zegt: « Het volk ging zitten om te eten en te drinken, en stond op en ging rond. « En zij zaten te eten en te drinken, en daarna stonden zij op om zich te vermaken. En laten wij ons niet bezondigen aan losbandigheid, zoals sommigen van hen deden, en drieëntwintigduizend vielen op één dag dood neer. Laten wij Christus niet op de proef stellen, zoals sommigen van hen deden. Sommigen van hen deden dat wel, en zij stierven door de beet van slangen. Tenslotte, klaag niet, zoals sommigen van hen deden, en zij stierven.

Deze tegenspoed is hun overkomen als een voorbeeld voor anderen; zij is opgeschreven als een waarschuwing voor ons, omdat wij leven in een tijd die naar het einde gaat. 12 Laat daarom hij die meent te staan, oppassen, dat hij niet valt.

Uit het evangelie van Jezus  Christus volgens Lucas

Opmerking Jezus gebruikt twee ongelukkige gebeurtenissen om de noodzaak van boetedoening voor allen te verkondigen (verzen 1-5). Laten wij ons bewust worden van wat wij sinds het begin van deze Veertigdagentijd hebben gedaan om de door de KERK voorgestelde boete te kunnen doen. Wat hebben wij zonder gedaan ?… Welke tijd hebben wij doorgebracht in GEBED ?… Welk delen van onze rijkdommen hebben wij kunnen doen ?…

Hebben wij enkele uren doorgebracht met het STUDEREN van Christus in zijn WOORD om Hem beter te leren kennen en ons leven aan Hem aan te passen ?… Welke daden hebben wij ondernomen om onze naaste te helpen en te ondersteunen op zijn weg naar Christus ? God heeft ons uitverkoren om vrucht te dragen.

  Wat hebben wij gedaan om onze naaste te helpen en te ondersteunen op zijn weg naar Christus? God heeft ons uitverkoren om vrucht te dragen. Het evangelie van deze derde zondag van de veertigdagentijd verhaalt over gebeurtenissen die even tragisch zijn als die waarmee wij in onze tijd worden geconfronteerd, dat wil zeggen bijna tweeduizend jaar geleden. Het gaat om de Galileeërs die op bevel van Pilatus werden afgeslacht terwijl zij aan het bidden waren ; het gaat om de achttien mensen die omkwamen bij de val van de toren van Siloam.

De reactie van Jezus, aan wie deze feiten werden gerapporteerd, zou het tegendeel zijn van wat wij zouden hebben gezegd of gedacht. Jezus zei dat deze slachtoffers van Pilatus en deze arme mensen, begraven onder het puin van de toren van Siloam, niet zondiger waren dan de anderen en daarom dit ongelukkige lot niet verdienden, waarvan de oorzaak elders ligt. Het is het menselijk hart dat moet veranderen opdat de sociale structuren zouden verbeteren.

 

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊ Kerk in Herent : klik hier om het artikel te lesen →  Derde zondag in de veertigdagentijd (C)

◊ Preken Online : klik hier om het artikel te lesen → 3e zondag van de veertigdagentijd C 

♥ De boom zonder vruchten

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Carême, Catéchèse, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion | Pas de Commentaire »

 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS