• Accueil
  • > Archives pour le Vendredi 23 février 2024

Tweede zondag in de veertigdagentijd – Even Jaar

Posté par diaconos le 23 février 2024

Homélie du deuxième dimanche de Carême: la Transfiguration - Christus Vivit


# De Gedaanteverandering is een episode uit het leven van Jezus Christus die wordt verteld in het Nieuwe Testament. Het gaat om de lichamelijke verschijning van Jezus gedurende enkele ogenblikken van zijn aardse leven om zijn goddelijke natuur aan drie discipelen te openbaren. Van deze lichamelijke verschijning, die als wonderbaarlijk wordt beschouwd, wordt verslag gedaan in de drie synoptische evangeliën: (Mt 17:1-9, Mc 9:2-9, Lc 9:28-36). 
Volgens het Christendom is het een voorafspiegeling van de lichamelijke staat die aan gelovigen wordt aangekondigd voor hun eigen wederopstanding. De traditionele plaats van de Transfiguratie is de berg Tabor, vlakbij het Meer van Tiberias. Sommige exegeten plaatsen de gebeurtenis op de berg Hermon, omdat de evangelie-episoden die de Transfiguratie omlijsten zich in deze regio afspelen.

Voor de Maronieten vond de Gedaanteverandering plaats in de regio van Bcharré, op de Libanonberg. Voor de katholieke kerk was het onmiddellijke doel van de Gedaanteverandering om de harten van de discipelen voor te bereiden op het overwinnen van het schandaal van het kruis. De Gedaanteverandering is ook een verkondiging van de « wonderbaarlijke adoptie » die alle gelovigen tot kinderen van God zal maken. Ook de Orthodoxe Kerk viert de Gedaanteverandering. In de kerk van Ethiopië wordt het feest Buhe genoemd.

# De plaats van de Gedaanteverandering is de berg Tabor, vlakbij het Meer van Tiberias. Deze berg werd in de Byzantijnse tijd gekozen vanwege de nabijheid van Nazareth en het Meer van Tiberias. Sommige exegeten plaatsen de gebeurtenis op de berg Hermon, omdat de evangelie-episoden die de Transfiguratie omlijsten zich in deze regio afspelen. Voor de Maronieten vond de Gedaanteverandering plaats in de regio van Bcharré, op de Libanonberg. De berg van de Gedaanteverandering verwijst naar de berg Horeb en de berg Sinaï, twee symbolische plaatsen in het Oude Testament, vanwege de aanwezigheid van Mozes en Elia naast Christus, wiens missies daarmee verbonden zijn.

De wolk waaruit de stem van de Vader komt, echoot de wolk die de Hebreeën omhulde tijdens de Exodus en hun doortocht door de woestijn. Volgens sommige waarnemers verwijst het voorstel van Petrus om drie tenten op te zetten ook naar de tent van samenkomst in het Oude Testament. Deze transfiguratie is ook een aankondiging van de « wonderbaarlijke adoptie » die alle gelovigen tot zonen van God zal maken. Zijn transfiguratie is geen anticipatie op de opstanding – waarin zijn lichaam tot God zal worden getransformeerd – maar integendeel de aanwezigheid van de Drie-enige God en van de hele heilsgeschiedenis in zijn voorbestemde lichaam aan het kruis. »


Uit het Evangelie van Jezus Christus volgens Marcus

In die tijd nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes mee en leidde hen alleen een hoge berg op. En hij werd voor hun ogen getransfigureerd. Zijn kleren werden stralend, van zo’n witheid die niemand op aarde kan verkrijgen. Elia verscheen aan hen met Mozes, en zij spraken beiden met Jezus. Toen sprak Petrus op en zei tegen Jezus : « Rabbi, het is goed dat we hier zijn ! Laten we drie tenten opzetten : één voor jou, één voor Mozes en één voor Elia. » Petrus wist niet wat hij moest zeggen, zo groot was hun angst. Een wolk kwam en overschaduwde hen, en uit de wolk zei een stem: « Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar hem! Plotseling keken ze om zich heen en zagen alleen Jezus met hen.

Ze kwamen van de berg af en Jezus gebood hen niemand te vertellen wat ze gezien hadden totdat de Mensenzoon was opgestaan uit de dood. En zij hielden vast aan dit woord, terwijl ze zich onderling afvroegen wat er bedoeld werd met « opstaan uit de dood ». (Mc 9, 2-10)

Het licht van Christus

Als iemand naar ons glimlacht, verandert zijn gezicht. Het is prachtig om te zien ! Hoe kunnen we er niet van houden om anderen te laten glimlachen ? Er ontstaat een gevoel van medeplichtigheid, een vrije en ware gemeenschap die ons een glimp van geluk geeft. Jezus werd getransfigureerd en de discipelen, Petrus, Jakobus en Johannes zagen Jezus : zijn innerlijke licht, zijn oneindige liefde, hield nooit op uit zijn hart te stromen. Zijn lichaam straalde ervan. Jezus, op de berg, werd niet van buitenaf verlicht door een licht; hij was het, in zijn lichaam, die het Licht was.

Wat was dit licht? Het was het mysterie van Jezus zelf. Elia en Mozes verschenen in het licht. Waren zij daar om de apostelen de persoon en het werk van Jezus te bevestigen ? Het buitengewone licht van Christus en de aanwezigheid van de grootste figuren uit de geschiedenis van Israël gaven de discipelen een enorme vreugde. We kunnen de uitroep van Petrus begrijpen : « Rabbi, het is goed dat we hier zijn ». Ze wilden drie tenten bouwen en waren dolblij dat Gods plan werkelijkheid werd. (Mc 9, 5) De gedaanteverandering van de Heer maakt deel uit van het Goede Nieuws.

Wanneer liefde regeert, transformeert het mensen. Liefde die van God komt is vervullend en stimulerend. Aan de andere kant, zonder liefde of overspoeld door passie, worden mensen snel overheerst door jaloezie, hebzucht en chronische ontevredenheid. Passie verhardt, verblindt en vertroebelt de blik. Een blik die kwetsend en vernederend wordt, een blik die vernietigt ! Marc noteerde : « Dat hij niet wist wat hij moest zeggen, zo groot was hun schrik ». Geluk of angst ? Geconfronteerd met het mysterie van God zijn er deze twee gevoelens. De vreugde van het begrijpen, de vreugde van het ontdekken, de vreugde van het ontvangen wat de kern is van het mysterie van God.

Maar angst blijft. Petrus begreep niet veel van dit buitengewone moment; hij was een getuige die niets verzon. Later schreef hij : « Dit zijn geen verzonnen fabels… we zagen hem in al zijn pracht toen we hem zagen op de heilige berg… we hoorden zelf deze stem uit de hemel toen we bij hem waren op de heilige berg: Dit is mijn geliefde zoon, in wie ik een welbehagen heb ».Dit is het hart van Jezus’ persoonlijkheid, dit is de reden voor de uitstraling van heel zichzelf, de bron van leven in zijn wezen: Jezus is geliefd door zijn Vader, hij is zijn Zoon, zijn geliefde. De Transfiguratie eindigde met een aanbeveling: zeg niets vóór de Verrijzenis.

Jezus kondigde daarmee aan dat de liefde die hem met zijn Vader verbindt pas echt gehoord en begrepen zal worden als het kruis gezien is. Dan zullen allen in staat zijn om te horen, om te luisteren, om het eeuwige mysterie van Gods liefde voor alle mensen te ontvangen. Opmerking We weten bijna niets over het leven van de apostel Petrus vanaf het Concilie van Jeruzalem in 49 na Christus (zie Handelingen van de Apostelen, hoofdstuk 15) totdat hij deze brief schreef vanuit Rome, rond 64 na Christus, kort voor zijn dood.

Diaken Michel Houyoux


Links naar andere christelijke websites

◊ Dominicanen van België: klik hier om het artikel te lezen → Tweede zondag van de veertigdagentijd

WiibrordAbdijd.nl : klik hier om het artikel te lezen → Preek 2e zondag van de Veertigdagentijd door het jaar B

VideoMgr Liesen : klik hier om de video te bekijken → https://youtu.be/mTmwPaEBdT8

Publié dans Bible, Carêeme, Carême, Catéchèse, comportements, évangiles, L'Église, Paroisses, Religion | Pas de Commentaire »

Vendredi de la première semaine du Carême – Année B

Posté par diaconos le 23 février 2024

Fire That Qualifies · Junction Covenant Church

La géhenne du feu éternel

# Le sacrement de pénitence et de réconciliation, est, dans l’Église catholique, dans les Églises orthodoxes et dans l’Église anglicane, l’un des sept sacrements. Il a pour objectif que Dieu puisse pardonner les péchés au pénitent. C’est au IIIe siècle environ que le sacrement se répandit, sous la forme d’un acte public, effectué après l’aveu de la faute à l’évêque. Selon saint Augustin, confesser, cela signifie « faire la vérité », et implique surtout la discipline et l’humilité de la vérité .

Aux environs du VIIe siècle, une nouvelle discipline se répandit à partir des monastères celtes et anglo-saxons : le prêtre entendit la confession en privé, et donna des pénitences adaptées à la faute. L’absolution ne fut accordée qu’à l’issue de ces pénitences. Vers la fin du XIIe siècle, l’aveu prit de l’importance : il tendit à suffire pour permettre l’absolution, donnée immédiatement à l’issue de la confession. Le canon 21 du concile de Latran IV (1215) prescrit la confession annuelle : « Tout fidèle de l’un ou l’autre sexe parvenu à l’âge de discrétion doit lui-même confesser loyalement tous ses péchés au moins une fois l’an à son curé, accomplir avec soin la pénitence à lui imposée et recevoir avec respect, au moins à Pâques, le sacrement de l’eucharistie ».

De l’Évangile de Jésus Christ selon Matthieu

En ce temps-là, Jésus disait à ses disciples : «Je vous le dis : Si votre justice ne surpasse pas celle des scribes et des pharisiens, vous n’entrerez pas dans le royaume des Cieux. Vous avez appris qu’il a été dit aux anciens : Tu ne commettra pas de meurtre, et si quelqu’un commet un meurtre, il devra passer en jugement. Eh bien ! moi, je vous dis : Tout homme qui se met en colère contre son frère devra passer en jugement. Si quelqu’un insulte son frère, il devra passer devant le tribunal. Si quelqu’un le traite de fou, il sera passible de la géhenne de feu.

Donc, lorsque tu vas présenter ton offrande à l’autel, si, là, tu te souviens que ton frère a quelque chose contre toi, laisse ton offrande, là, devant l’autel, va d’abord te réconcilier avec ton frère, et ensuite viens présenter ton offrande. Mets-toi vite d’accord avec ton adversaire pendant que tu es en chemin avec lui, pour éviter que ton adversaire ne te livre au juge, le juge au garde, et qu’on ne te jette en prison. Amen, je te le dis : tu n’en sortiras pas avant d’avoir payé jusqu’au dernier sou.» (Mt 5, 20-26)

Faire grâce au retour du pécheur

Restaient les cas où le changement moral eut lieu non dans la vie de la race, d’une génération à l’autre, mais dans le même individu, à différents moments de son existence. Comment la justice divine agira-t-elle envers cet homme-là ? Ici encore Ézéchiel donna des exemples très frappants, celui de la punition d’Ézéchias pour une faute commise à la fin de sa vie, et du pardon accordé à Manassé lorsqu’il fut rentré en lui-même. Le motif pour lequel la grâce l’emporta dans ce cas : ce ne fut qu’à contre-cœur que Dieu fit périr.

Quand donc il trouva dans le retour du pécheur un motif de lui faire grâce il le saisit avec empressement. Le plus grand pécheur peut revenir à lui avec la certitude d’être reçu en raison de ce retour même : «Je me lèverai, j’irai vers mon père, et je lui dirai: Mon père, j’ai péché contre le ciel et contre toi, je ne suis plus digne d’être appelé ton fils; traite-moi comme l’un de tes mercenaires. Et il se leva, et alla vers son père. Comme il était encore loin, son père le vit et fut ému de compassion, il courut se jeter à son cou et le baisa.» (Lc 15, 18-20)

Le cas du juste qui vint à se corrompre : ses justices passées se perdirent dans sa corruption finale. Car Dieu juge un homme non d’après ce qu’il a pu faire, mais d’après ce qu’il est. :«Mais vous dites : La voie du Seigneur n’est pas droite. Écoutez, maison d’Israël, est-ce ma voie qui n’est pas droite ? Ne sont-ce pas vos voies qui ne sont pas droites» (Ez 18, 25) L’objection n’est pas développée. Voici probablement en quoi elle consistait : il n’est pas complètement juste d’oublier ainsi le passé pour le présent, en ne tenant pas compte, soit à celui qui revient au bien, de ses fautes passées, soit à celui qui se corrompt, de ses justices premières.

Ce ne sont pas les œuvres isolées qui pèsent dans la balance divine, c’est la disposition intérieure qui les produit.  Voilà pourquoi l’homme est jugé d’après l’état moral dans lequel il est trouvé. Dans ce qu’est l’homme au moment suprême, se concentre le résultat moral de sa vie entière. Ne sont-ce pas vos voies… ? L’inintelligence de cette vérité, si claire pour le cœur droit, prouvèrent que les auditeurs du prophète Ézéchiel furent eux-mêmes entraînés dans une fausse direction.

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊ Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article → Vendredi de la 1re semaine de Carême

◊ evangeli.net : cliquez ici pour lire l’article → Temps du Carême – 1e Semaine: Vendredi

Vidéo Paroisse Charles de Foucauld – Samur : cliquez ici → https://youtu.be/ZP-9wFYobaM

Publié dans Bible, Carêeme, Carême, Catéchèse, comportements, Dieu, évangiles, Foi, Nouveau Testament, Page jeunesse, Paroisses, Religion | Pas de Commentaire »

 

Passion Templiers |
CITATIONS de Benoît XVI |
La pastorale Vauban |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | chrifsossi
| La Mosquée de Méru
| Une Paroisse virtuelle en F...