We hebben vandaag geweldige dingen gezien !

Posté par diaconos le 7 décembre 2020

Méditation du jour : lundi 7 décembre 2020 - Diocèse de Metz

De durf en de kracht van het geloof

# Sinds Plato wordt moed beschouwd als een van de vier kardinale deugden, de andere drie zijn voorzichtigheid, matiging en rechtvaardigheid. Plato analyseerde moed in Laches; de filosofe Louise Rodrigue gaf de volgende definitie van moed « als men alle onweerlegbare elementen van de dialoog bij elkaar brengt: Deugd die bestaat uit de confrontatie van een vijand die eigen is aan de agent en die hem werkelijk bedreigt, een actie die hij met standvastigheid uitvoert, die standvastigheid berust op het vertrouwen dat voortkomt uit de kennis van zijn goede daad, een standvastigheid die hem in staat stelt het gevoel onder ogen te zien dat geïnspireerd is door de kennis van het gevaar, de angst, die bijdraagt aan de deugd door de agent zijn vechtlust te schenken. Het begrip andreia verwijst naar moed, als synoniem voor mannelijkheid. Het is een van de vier Platonische deugden, samen met Rechtvaardigheid, Wijsheid en Matigheid. correct oordeel in gevaar; kracht om tegenwicht te bieden aan gevaar; kracht om te volharden in deugdzaamheid; kalmte van de ziel in de aanwezigheid van wat, volgens de juiste reden, terreur of vertrouwen lijkt op te wekken; vermogen om niet toe te geven aan lafheid onder de terreur van de oorlogsproef; een staat van constante trouw aan het geloof. »

Uit het Evangelie van Jezus Christus volgens de heilige Lucas

Op een dag, toen Jezus les gaf, waren er Farizeeërs en leraren van de Wet aanwezig, die uit alle dorpen van Galilea en Judea kwamen en ook uit Jeruzalem ; en de kracht van de Heer was aan het werk om hem te genezen. En er kwamen mensen met een man die verlamd was op een brancard, die probeerden hem binnen te brengen en hem voor Jezus te plaatsen.

Maar toen ze niet konden zien wat ze moesten doen vanwege de menigte, gingen ze naar het dak en haalden hem met zijn brancard in het midden voor Jezus naar beneden. Toen hij hun geloof zag, zei hij  : « Man, je zonden zijn je vergeven. » De schriftgeleerden en Farizeeërs begonnen te redeneren : « Wie is deze man ? Hij spreekt godslastering ! Wie kan zonden vergeven als het niet God alleen is ?  »

Maar Jezus, die hun gedachten vasthoudt, antwoordde hen : « Waarom denk je dat deze dingen in je hart zijn ? Wat is het makkelijkste om te doen ? Om te zeggen :  « Je zonden zijn je vergeven, » of om te zeggen :  « Sta op en loop » Nou ! Zodat je weet dat de Mensenzoon op aarde het gezag heeft om zonden te vergeven, sprak Jezus tot degene die verlamd was, zeg ik je, sta op, neem je brancard en ga terug naar je huis.

Onmiddellijk stond hij voor hen op, nam zijn bed en ging naar zijn huis, om God te verheerlijken. Ze waren allemaal verbaasd en gaven glorie aan God. Gevuld met angst zeiden ze : « We hebben vandaag buitengewone dingen gezien! « (Lk 5, 17-26)

Genezing van een verlamde

 Op een van de dagen van Jezus’ evangelistische reis in een van de steden werden tegenstanders uit verschillende delen van Galilea en Judea uitgelokt door een slogan uit Jeruzalem. De tijd naderde dat de groeiende haat van de leiders van het volk een ramp veroorzaakte; vanaf dat moment begonnen ze te spioneren en over Jezus te waken.

De kracht van God was aan het werk om Jezus in staat te stellen alle ziekten te genezen. De zekerheid waarmee Jezus zijn tegenstanders uitdaagde. Wat Lucas de tegels noemde waren de bakstenen of platen die het terras in het oosten bedekten en die als dak van de huizen dienden. Deze uitdrukking: door de dakpannen heen, geeft aan dat ze een opening in het dak zelf hebben gemaakt.

Volgens Matteüs sprak Jezus voor het eerst deze barmhartige woorden tot de arme zieke man : « Wees blij, mijn zoon. » Mark hield deze term ook aanhankelijk.  Luke’s woord : begon, begon, markeerde het moment dat het gefluister uitbrak. Het geroezemoes ging nog enige tijd door voordat Jezus ingreep.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊  Genezing van een verlamde : klik hier, om dit artikel te lezen →Lucas 5,17-26 | Gewijde Ruimte

◊ PKN Franeker: klik hier, om dit artikel te lezen →  Tekst: Lucas 5: 17-26

De kracht van… Geloof !

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Foi, homélies particulières, Page jeunesse, Religion, Rencontrer Dieu, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Deuxième dimanche du Temps de l’Avent dans l’année B

Posté par diaconos le 6 décembre 2020

Rendez droits les sentiers du Seigneur

Deuxième dimanche du Temps de l'Avent dans l'année B dans Enseignement 20201206-01

Jean Baptiste est un personnage majeur du christianisme et de l’islam. Sur le plan historique, son existence est attestée par un passage de Flavius Josèphe, il fut un prédicateur juif du temps de Jésus de Nazareth. L’Évangile selon Jean localise l’activité du Baptiste sur les rives du Jourdain et à Béthanie au-delà du Jourdain. Jésus vécut un temps dans son entourage et y recruta ses premiers apôtres. Les Évangiles synoptiques synchronisent le début de l’activité de Jésus avec l’emprisonnement de Jean. L’audience de ce prophète apocalyptique fut importante, au point de susciter la réaction d’Hérode Antipas, qui, le voyant rassembler ses partisans, craignit qu’il ne suscita une révolution. il fut exécuté parce qu’il critiqua le mariage d’Antipas avec Hérodiade. Il est le prophète qui annonça la venue de Jésus de Nazareth. Il le baptisa sur les bords du Jourdain. il est présenté dans les synoptiques comme partageant beaucoup de traits avec le prophète Élie. Le catholicisme romain le canonisa et lui a consacré deux fêtes : le 24 juin qui commémore sa naissance, fixée six mois avant Noël pour se conformer au récit d’enfance de l’Évangile selon Luc, et le 29 août qui célèbre la mémoire de sa décapitation. Il est considéré par l’islam comme un prophète descendant de ‘Îmran.

De l’Évangile selon saint Marc

Commencement de la Bonne Nouvelle de Jésus Christ, le Fils de Dieu. Il était écrit dans le livre du prophète Isaïe: «Voici que j’envoie mon messager devant toi, pour préparer la route». A travers le désert, une voix crie:Préparez le chemin du Seigneur, aplanissez sa route.

Et Jean le Baptiste parut dans le désert. Il proclamait un baptême de conversion pour le pardon des péchés. Toute la Judée, tout Jérusalem, venait à lui. Tous se faisaient baptiser par lui dans les eaux du Jourdain, en reconnaissant leurs péchés.

Jean était vêtu de poil de chameau, avec une ceinture de cuir autour des reins, et il se nourrissait de sauterelles et de miel sauvage. Il proclamait: «Voici venir derrière moi celui qui est plus puissant que moi. Je ne suis pas digne de me courber à ses pieds pour défaire la courroie de ses sandales. Moi, je vous ai baptisés dans l’eau; lui vous baptisera dans l’Esprit Saint». (Mc 1, 1-8)

Jean le Baptiste parut dans le désert. Il proclamait un baptême de conversion

Jean Baptiste, le Précurseur, est le fils du prêtre Zacharie et d’Élisabeth, parente de la Vierge Marie. En raison de la stérilité d’Élisabeth, le couple n’avait pas d’enfant : tous deux étaient âgés et avaient longuement prié pour en obtenir. Alors que Zacharie officiait au Temple de Jérusalem, l’ange Gabriel lui porta l’annonce de la naissance du celui qui serait le Précurseur. L’archange lui dit alors : « Sois sans crainte, Zacharie, car ta supplication a été exaucée : ta femme Élisabeth mettra au monde pour toi un fils, et tu lui donneras le nom de Jean. » (Lc 1, 13) Ce nom, dérivé du prénom Yehohanan, signifiant « Dieu a fait grâce », est un nom inhabituel dans la famille (cf. Lc 1, 61). Lors de la circoncision de cet enfant, Zacharie entonna un chant de bénédiction pour la venue du Sauveur annoncé depuis les prophètes de l’Ancien Testament.

Auteur  +PÈRE MARIE LANDRY C+MPS

Restons vigilants face aux différents évènements de notre existence

Que nous sachions rester vigilants face aux différents évènements de notre existence et répondre à ce que le Seigneur attend de nous y compris dans l’évènement le plus surprenant ou même le plus ordinaire.Aujourd’hui, au lever de rideau du drame divin, nous pouvons entendre déjà la voix de quelqu’un qui proclame: «Préparez le chemin du Seigneur, aplanissez sa route» (Mc 1,3).

Aujourd’hui, nous rencontrons Jean-Baptiste qui prépare la scène pour la venue de Jésus. Certains croyaient que Jean était le véritable Messie. Il parlait comme les anciens prophètes, disant que l’homme doit sortir du péché pour fuir le châtiment et revenir à Dieu afin de trouver miséricorde. Mais c’était là un message pour tous les temps et pour tous les lieux, et Jean le proclamait dans l’urgence.
Et c’est ainsi qu’un fleuve de gens accourus de Jérusalem et de toute la Judée inonda le désert de Jean pour l’entendre prêcher. Pourquoi Jean attirait-il tant d’hommes et de femmes ? Sans doute dénonçait-il Hérode et les leaders religieux, acte de courage qui fascinait les gens du peuple. Mais, en même temps, il n’épargnait pas les paroles fortes à leur égard : eux aussi étaient des pécheurs et devaient se repentir.
Et, confessant leurs péchés, il les baptisait dans le Jourdain. C’est pourquoi Jean-Baptiste les fascinait, ils comprenaient le message de l’authentique repentir qu’il voulait leur transmettre. Un repentir qui était quelque chose de plus qu’une confession des péchés —de soi un grand pas en avant et, de fait, très beau !. Mais aussi un repentir fondé sur la croyance de ce que Dieu seul peut, à la fois, pardonner et effacer, éteindre la dette et en ôter les séquelles de mon esprit, redresser ma route morale, si malhonnête.
«Ne gaspillez pas ce temps de miséricorde offert par Dieu», dit saint Grégoire le Grand. —N’abîmons pas ce moment apte à nous imprégner de cet amour  purificateur qui s’offre à nous, pouvons-nous nous dire, maintenant que le temps de l’Avent s’ouvre sous nos pas.Sommes-nous prêts, durant cet Avent, à redresser les chemins pour Notre Seigneur ?
Puis-je convertir cette période en un temps pour une confession plus authentique, plus pénétrante dans ma vie? Jean demandait la sincérité —sincérité envers soi-même— en même temps que l’abandon à la Miséricorde divine. Ainsi aidait-il le peuple à vivre pour Dieu, à comprendre que vivre, c’est lutter pour ouvrir les chemins de la vertu et laisser la grâce de Dieu vivifier son esprit par sa joie.
Le baptême de Jean-Baptiste est un baptême qui traduit la volonté de se convertir mais qui reste un geste humain : le baptême donné par le Christ est celui qui efface le péché ; il l’efface et purifie en donnant la grâce et le pardon de Dieu. C’est lui, le Christ, l’Agneau de Dieu, qui ôte le péché. C’est lui qui fait de l’homme le vrai fils de Dieu purifié dont le cœur est totalement tourné vers Dieu.
Résolution
Bien me rappeler que cette purification est œuvre de Dieu qui me remplit de l’Esprit Saint : je demanderai à chaque instant de savoir accueillir cette grâce qui m’est donnée pour toujours, dans la miséricorde divine.

Complément

◊ Diacre Michel Houyoux : cliquez ici pour lire l’article → Deuxième dimanche de l’Avent dans l’année B

Liens avec d’autres sites chrétiens sur Internet

◊ Mgr Hermann Giguère P.H. : cliquez ici pour lire l’article →  Deuxième dimanche de l’Avent / Année B

◊ Paroisse Saint Martin de Beson :  cliquez ici pour lire l’article →  Deuxième dimanche de l’Avent / Année B

Pasteur Marc Pernot : ‘Préparez les chemins du Seigneur »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Enseignement, La messe du dimanche, Religion, Rencontrer Dieu, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Zaterdag van de tweede adventsweek

Posté par diaconos le 5 décembre 2020

Toen hij de menigte zag, werd Jezus gegrepen door medelijden

foule

# Mededogen in het christendom, roept een gevoel van menselijke broederschap op, wat ons ertoe aanzet om daden van naastenliefde te verrichten en zo onze naaste te helpen; Jezus wordt in de Evangeliën vaak beschreven als medelevend, en om zijn discipelen aan te sporen om medelevend te zijn. We handelen uit medeleven en voeren elke daad van delen uit. Gewetensonderzoeken en geestelijke oefeningen ontmoedigen de haat, zonder welke het onmogelijk zou zijn om medelijden met de persoon te voelen; wanneer de noodzaak zich voordoet, zullen alle noodzakelijke middelen worden gebruikt om de persoon te helpen of te bevrijden, zelfs als hij of zij niet van de clan (gelijkenis van de barmhartige Samaritaan) is, eenvoudigweg vanwege zijn of haar nabijheid. Het Evangelie dringt aan op deze notie van nabijheid (waar het woord ‘buurman’ vandaan komt), die ons in staat stelt om te zien of we al dan niet effectief handelen. De keuze van een Samaritaan toont aan dat het inderdaad gaat om de nabijheid van het moment en niet om de meest gebruikelijke culturele nabijheid, waar medeleven gemakkelijker tot uiting komt. Bernard van Clairvaux waarschuwde herhaaldelijk voor de verleiding om zich terug te trekken in zichzelf om de naaste niet te ontmoeten, en drong aan op de ernst van deze fout.

Uit het Evangelie van Jezus Christus volgens de heilige Mattheus

In die tijd ging Jezus rond in alle steden en dorpen, leerde hij in hun synagogen, verkondigde hij het evangelie van het koninkrijk en genas hij elke ziekte en elk gebrek. Bij het zien van de menigte werd Jezus gegrepen door medelijden met hen omdat ze hulpeloos waren en werden geslacht als schapen zonder herder.
Toen zei hij tegen zijn discipelen : « De oogst is overvloedig, maar er zijn maar weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heer van de oogst om werkers te sturen voor zijn oogst. »
Toen riep Jezus zijn twaalf discipelen en gaf hen de kracht om onreine geesten uit te drijven en elke ziekte en invaliditeit te genezen. Jezus stuurde deze twaalf op missie met de volgende instructies : « Ga naar het verloren schaap van het huis Israëls. Verkondig onderweg dat het koninkrijk der hemelen nabij is. Genees de zieken, wek de doden op, reinig de lepralijders, werp demonen uit. Je hebt vrij ontvangen: geef vrij. « (Mt 9, 35-10, 1.5a.6-8).

Bekeer, want het koninkrijk van de hemel is bij de hand…

Jezus reisde als een ware missionaris door de verschillende plaatsen van het land; hij wachtte niet tot de mannen naar hem toe kwamen, maar ging naar hen toe. Onderricht geven, het goede nieuws van het koninkrijk verkondigen en lichaam en ziel genezen, dat was zijn werk als Heiland: ‘Wees bekeerd, want het koninkrijk der hemelen is nabij. « Met deze samenvatting van Jezus’ activiteit voltooide Mattheus het algemene beeld van Jezus’ bediening.

« Ontroerd zijn met mededogen » wordt vaak gevonden in de Evangeliën die op Jezus worden toegepast, wat betekent dat hij ontroerd is in zijn schoot, en dat hij die pijnlijke sympathie uitdrukt waarmee hij het kwaad en het lijden van onze mensheid deelde. Dit gevoel van tedere liefdadigheid werd gewekt door de aanblik van die menigten, als schapen zonder herder, die moe en weggegooid waren.

Deze staat van uitputting en lijden was noodzakelijkerwijs die van schapen die geen richting, bescherming en voedsel hadden omdat ze geen herder hadden. Een waarachtig en opvallend beeld van de toestand van de zielen zonder licht, zonder vrede, zonder God. Het was in de betreurenswaardige morele staat van het volk van zijn tijd dat Jezus de tekenen zag van een grote zielenoogst die klaar was om te worden verzameld in het koninkrijk van God: « Hij zei tegen hen: « De oogst is overvloedig, maar de arbeiders zijn weinig talrijk ». Bid daarom tot de Heer van de oogst om arbeiders te sturen voor zijn oogst. « (Lk 10:2).

Hoe meer de mens zijn ellende voelt en lijdt, hoe meer zijn diepste behoeften hem in Jezus’ armen werpen. Maar voor de oogst hebben we werkers nodig om de zielen naar de bron van het leven te leiden, we hebben dienaren van God nodig die dat met liefde aan hen laten zien; en toen waren er zo weinig van hen dat Jezus zijn discipelen vroeg om voor meer van hen te bidden.

Bid daarom tot de Heer van de oogst, dat hij arbeiders naar zijn oogst zal sturen. Energieke expressie gedicteerd door een dringende noodzaak. Het is God die alleen vorm geeft, goede werkers naar zijn koninkrijk stuurt, maar de biddende Kerk moet hem om hen vragen. Het was door deze vermelding van de diepe ellende van het volk en het vurige verlangen van Jezus dat er snel hulp naar hem werd gestuurd.

Omdat Jezus het hoogtepunt van zijn persoonlijke werk in Galilea had bereikt, kon hij het slechts binnen vrij beperkte grenzen bereiken. Hij wilde een nog algemener en energieker beroep doen op deze bevolking, die hij spoedig zou verlaten. En daarvoor vermenigvuldigde hij zich op een bepaalde manier met de missie die hij aan de Twaalf toevertrouwde. Tegelijkertijd betekende deze missie een vooruitgang in de ontwikkeling van de apostelen. Deze discipelen, die hij tot apostelen maakte, zond hij als apostelen.

Nogmaals, Matteüs markeerde uitdrukkelijk het aantal van de twaalf discipelen die Jezus stuurde om hen een eerste zendingsproef te geven en het volk voor te bereiden op het ontvangen van het woord van het koninkrijk. In deze eerste zending moesten de discipelen zich houden aan Gods doel voor zijn volk, waaraan Jezus zelf zich onderwierp, en dat was het verkondigen van het heil in de eerste plaats aan dit volk : « Gij aanbidt wat gij niet weet; wij aanbidden wat wij weten, want het heil komt van de Joden ». « (Joh 4, 22)

Daar waren zeer ernstige redenen voor, die Paulus zelf waardeerde, ook al was hij de apostel van de heidenen : « Toen de Joden de massa’s zagen, waren ze vervuld van jaloezie, waardoor ze de woorden van Paulus tegenspraken en hem beledigden.  Paulus en Barnabas verklaarden vol vertrouwen tot hen: ‘Het woord van God moet eerst tot u worden gesproken. Aangezien jullie het afwijzen en jezelf niet waardig achten voor het eeuwige leven, wel, wenden we ons tot de heidenen. Dit is het gebod dat de Heer ons heeft gegeven: Ik heb u het licht der volkeren gemaakt, opdat door u het heil tot aan de uiteinden van de aarde zou reiken. (Handelingen 13:45-47).

Daarom voegde Jezus eraan toe : « Ga niet de weg van de heidenen op en ga niet een stad van de Samaritanen binnen.   »  Dit was de plicht van de discipelen. Nadat de Joden Jezus hadden afgewezen, kregen ze verschillende orders : « Ga en maak discipelen van alle volken en doop hen in de naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest » (Mt 28, 19).
Een bepaalde theologie wilde hier een tegenstrijdigheid of een progressieve ontwikkeling zien in de opvattingen van Jezus zelf Niets is meer in strijd met het getuigenis van het Evangelie; Jezus wist heel goed dat zijn heerschappij universeel zou zijn, zelfs volgens de synoptiek, om nog maar te zwijgen van het Evangelie van Johannes.

In de vorm van een orde, schonk Jezus een wonderbaarlijke gave. In de activiteit van de discipelen, zoals in die van Jezus, moesten de genezingen de prediking voorbereiden. Alle gaven van God zijn gratis, net als de gaven die Jezus aan de discipelen gaf. Om ze te veranderen in een middel van aardse winst is ze te degraderen en te bevuilen.

Diaken Michel Houyoux

Martin Koornstra – arbeiders in Zijn oogst

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Page jeunesse, Religion, Rencontrer Dieu, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Que veux-tu que je fasse pour toi ? Seigneur, que je retrouve la vue.

Posté par diaconos le 16 novembre 2020

ajesus

# La fille de Jaïre désigne un personnage du Nouveau Testament. Elle est la fille du chef de synagogue Jaïre (ou Jaïrus). Elle est associée à l’un des miracles de Jésus, celui de la résurrection de la fille de Jaïre, décrit dans les Évangiles synoptiques aux passages suivants : Marc 5 :21-43, Matthieu 9:18-26 et Luc 8:40-56. Chez Marc, l’épisode se conclut par l’obligation du « secret messianique ». La Femme hémorragique est un miracle de Jésus-Christ raconté dans trois Évangiles. Il est le symbole de la foi, tout comme le miracle sur la fille de Jaïre, décrit dans le même chapitre. Pour saint Pierre Chrysologue, les deux miracles racontés en même temps (celui de cette femme hémorragique et la fille de Jaïrus), sont tous les deux symboles de la foi. La foi montrée par cette femme qui se trouve juste digne de toucher le bas du vêtement du Christ ; et, la foi donnée par Jésus en accomplissant des signes évidents démontrant son lien divin, et, par ce fait, l’existence de Dieu.

De l’Évangile de Jésus Christ selon saint Luc

Alors que Jésus approchait de Jéricho, un aveugle mendiait, assis au bord de la route. Entendant la foule passer devant lui, il  s’informa de ce qu’il y avait. On lui apprit que c’était Jésus le Nazaréen qui passait. Il s’écria : « Jésus, fils de David, prends pitié de moi ! »
Ceux qui marchaient en tête le rabrouaient pour le faire taire. Mais lui criait de plus belle : « Fils de David, prends pitié de moi ! »
Jésus s’arrêta et il ordonna qu’on le lui amène. Quand il se fut approché, Jésus lui demanda : « Que veux-tu que je fasse pour toi ? »
Il répondit : « Seigneur, que je retrouve la vue. » Et Jésus lui dit : « Retrouve la vue ! Ta foi t’a sauvé. » À l’instant même, il retrouva la vue, et il suivait Jésus en rendant gloire à Dieu. Et tout le peuple, voyant cela, adressa une louange à Dieu. (Lc 18, 35-43)

Guérison d’une femme malade

De retour sur la rive occidentale, Jésus fut l’objet d’un accueil empressé de la part de la foule. Un chef de la synagogue, Jaïrus, le supplia de venir dans sa maison, où sa fille unique se meurt. Il s’y rendit pressé par la foule .

La guérison obtenue, une femme, qui souffrit d’une perte de sang depuis douze ans et se trouva réduite à la misère, toucha le bord de son vêtement et fut guérie à l’instant. La guérison avouée et la foi confirmée. Jésus demanda qui le toucha. Personne ne répondit. Pierre et les disciples lui firent remarquer que les foules le touchèrent et le pressèrent.

Jésus répéta que quelqu’un le toucha, car il  connut qu’une puissance fut sortie de lui. La femme, se voyant découverte, vient en tremblant confesser son action. Jésus lui dit : Ta foi t’a sauvée, va en paix ! On vint dire à Jaïrus que sa fille mourut. Jésus affermit sa foi ébranlée par cette nouvelle, en lui affirmant que son enfant sera sauvée.

Dans la maison de Jaïrus. ceux qui se lamentèrent que l’enfant ne fut pas morte se moquèrent de lui. Jésus prit la main de la morte et, d’une voix forte, il lui commanda de se lever. Son esprit revint, et elle se leva. Jésus lui fit donner à manger et enjoignit à ses parents stupéfaits de ne pas divulguer ce miracle.

La foule, que Jésus eut laissée sur le rivage du lac de Galilée, se rassembla de nouveau, dès qu’elle put espérer son retour :  « Jésus regagna en barque l’autre rive, et une grande foule s’assembla autour de lui. Il était au bord de la mer. » (Mc 5, 21). Elle l’accueillit avec empressement, car tous l’attendirent.

Jésus, qui opéra une guérison difficile, trouva de nouveaux labeurs, d’autres délivrances à accomplir. D’après Matthieu qui, selon sa coutume d’abréger, réunit en un seul trait la prière du père et le message qu’il reçut ensuite, la jeune fille aurait été déjà morte.

Marc et Luc firent connaître l’âge de cette enfant, et ce dernier nous apprend qu’elle fut fille unique, circonstance qui rendit plus cruelle la détresse du père.

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites chrétiens sur Internet

◊ Regnum Christi ; cliquez ici pour lire l’article → Que veux-tu que je fasse pour toi ? Seigneur, que je retrouve la vue

◊ KT 42 ; cliquez ici pour lire l’article →  Activités caté, jeux, mimes : l’aveugle de Jéricho

Que veux-tu que je fasse pour toi? Pasteur Mohammed SANOGO

 Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, homélies particulières, Religion, Rencontrer Dieu, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

1...1819202122...24
 

Passion Templiers |
CITATIONS de Benoît XVI |
La pastorale Vauban |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | chrifsossi
| La Mosquée de Méru
| Une Paroisse virtuelle en F...