Donderdag van de drieëntwintigste week van de gewone tijd – oneven jaar

Posté par diaconos le 9 septembre 2021

Family7 on Twitter: "Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en  zusters en acht de ander hoger dan uzelf. - Rom. 12:10 - #1min4God  #bijbeltekst #bijbel… https://t.co/8Fn208XTlb"

Geplaatst door diaconos op 9 september 2021

# Liefde is een intens gevoel van genegenheid en gehechtheid voor een levend wezen of een ding, dat degene die het voelt ertoe brengt fysieke, intellectuele of zelfs denkbeeldige nabijheid te zoeken tot het voorwerp van die liefde. De liefde die voor een ander wordt gevoeld kan leiden tot een bepaald gedrag en resulteren in een liefdevolle relatie als deze liefde wordt gedeeld. Als algemeen begrip verwijst liefde meestal naar een diep gevoel van tederheid en empathie voor een persoon.

Maar zelfs deze specifieke opvatting van liefde omvat een breed scala van verschillende gevoelens, van de hartstochtelijke liefde en de romantische liefde, tot de tedere nabijheid zonder seksualiteit van de gezinsliefde of de platonische liefde en de spirituele toewijding van de religieuze liefde. De liefde in haar verschillende vormen is een belangrijke factor in de sociale verhoudingen en neemt een centrale plaats in de menselijke psychologie in, waardoor zij ook een van de meest voorkomende thema’s in de kunst is. Houden van verwijst naar een grote verscheidenheid van gevoelens, toestanden en gedragingen, gaande van een algemeen plezier in een voorwerp of een activiteit (« Ik hou van chocolade », « Ik hou van dansen ») tot een diepe of intense aantrekkingskracht tot één persoon (« Romeo houdt van Julia ») of meerdere personen (« Hij houdt van zijn kinderen »).

Deze verscheidenheid van gebruik en betekenis van het woord maakt het moeilijk om het op een eenvormige en universele wijze te definiëren, zelfs in vergelijking met andere emotionele toestanden. De term liefde omvat vier verschillende oude Griekse gevoelens: eros, philia, agape en storgê. Storgê is de liefde tussen ouder en kind, vooral moeder-kind liefde. Philia is vergelijkbaar met vriendschap zoals wij die tegenwoordig verstaan, het is een sterke wederzijdse achting tussen twee mensen van nauwe sociale status, die ook leidt tot wederzijdse hulp. In die tijd kon het alleen bestaan tussen twee mensen van hetzelfde geslacht, als gevolg van de ongelijkheid tussen de seksen. Agape is naastenliefde, vergelijkbaar met altruïsme tegenwoordig, onbaatzuchtig geven. Het wordt gekenmerkt door zijn spontaniteit, het is geen bedachtzame daad of een vorm van beleefdheid, maar een echt inlevingsvermogen in anderen, of het nu vreemden of intimi zijn.

In de christelijke traditie van de kerkvaders wordt dit woord gelijkgesteld met het begrip naastenliefde, hoewel dit laatste dichter staat bij een materiële relatie die wordt aangegaan met mensen die pijn lijden. De oorspronkelijke agape heeft niet deze morele connotatie van verantwoordelijkheid tegenover een goddelijke autoriteit. Eros daarentegen is liefde in de zin van verliefd zijn, de liefde der dichters, zogezegd.

Uit het evangelie van Jezus Christus volgens de heilige Lucas

In die tijd zei Jezus tot zijn discipelen: « Ik zeg u, die mij hoort: Heb uw vijanden lief, doe goed aan hen die u haten.   Wens het goede voor hen die u vervloeken, bid voor hen die u lasteren. Hij die u op de ene wang slaat, keer hem de andere wang toe. Aan hem die uw mantel neemt, weiger uw kleed niet.   Geef aan ieder die u vraagt, en aan ieder die uw goederen neemt, vraag er niet om.

Wat je wilt dat anderen voor jou doen, doe dat ook voor hen. Als je houdt van hen die van jou houden, welke dankbaarheid verdien je dan? Zelfs zondaars houden van degenen die van hen houden.   Als je goed doet aan hen die goed doen aan jou, welke erkenning verdien je dan? Zelfs zondaars doen dat. Indien gij leent aan hen van wie gij verwacht terug te ontvangen, welke dankbaarheid verdient gij dan ?

Zelfs zondaars lenen aan zondaars, opdat zij terugbetaald zullen worden. Heb in plaats daarvan uw vijanden lief, doe goed en leen zonder er iets voor terug te verwachten. Dan zal uw loon groot zijn, en gij zult zonen des Allerhoogsten zijn, want Hij is goedertieren jegens de ondankbaren en de goddeloozen.   Wees barmhartig zoals uw Vader barmhartig is.

Oordeelt niet, en gij zult niet geoordeeld worden; veroordeelt niet, en gij zult niet veroordeeld worden. Vergeef, en je zult vergeven worden. Geef, en u zal gegeven worden; een volle maat, samengedrukt, geschud, overvloeiende, zal in de rok uws kleeds uitgestort worden; want de maat, die gij voor anderen gebruikt, zal ook voor u een maat zijn. (Lc 6, 27-38).

Houden van hen die ons haten

Jezus vertelde zijn discipelen dat zij gehaat en beschimpt zouden worden, en daarna sprak hij vloeken uit over de wereld die Gods vijand is. Zijn toehoorders concludeerden dat zij hun vijanden mochten haten.

Jezus, die zich tot hen wendde, verhinderde hunne gedachten met de woorden: « Maar ik zeg u, die luistert, » en hij keerde terug met de rijken, die niet aanwezig waren. Hij keerde terug van de afwezige rijken naar zijn echte toehoorders. Sommigen vatten deze woorden op als: gij die luistert in zedelijke zin: gij die volgzaam zijt voor mijn leer. (Deze betekenis is minder eenvoudig).

Jezus formuleerde een diepgaand voorschrift, dat het vermogen van de natuurlijke mens te boven gaat: lief te hebben hen die ons haten. Dit gebod van de liefde, dat alleen kan worden vervuld onder de nieuwe wet van het Evangelie, wordt op een andere manier gemotiveerd in Mattheüs, waar het lijnrecht tegenover de geest van de oude wet staat en wordt verbonden met de liefde van Gods kinderen voor hun hemelse Vader.

In het evangelie volgens Matteüs noemt Jezus deze twee kledingstukken in omgekeerde volgorde: als iemand je je tuniek wil afnemen, laat hem dan ook de mantel. Hij veronderstelde een schuldeiser die beslag legde op het tuniek, dat van mindere waarde was, en dan, als hij niet genoeg betaald kreeg, de mantel opeiste.

« En indien gij leent aan hen van wie gij verwacht te ontvangen, welke dankbaarheid zult gij dan hebben? Zondaars lenen ook aan zondaars, opdat zij hetzelfde ontvangen. (Lc 6, 34) Liefhebben, goed doen, lenen, zonder iets te verwachten, is handelen in de geest en de liefde van God zelf, om aan onszelf en aan anderen te bewijzen dat wij zijn kinderen zijn.

Dit is het goddelijke voorbeeld dat Jezus voorstelde voor onze relatie met de ondankbaren en de goddelozen. Jezus stelde zijn discipelen het doel voor waarnaar zij voortdurend moeten streven door barmhartig te zijn zoals Hij; en dit zal hun grote beloning zijn.

Mattheüs eindigde het eerste deel van zijn redevoering met een soortgelijke gedachte, maar in andere bewoordingen uitgedrukt: « Weest dan volmaakt, gelijk ook uw hemelse Vader volmaakt is. Hij gaf als bewijs van deze barmhartigheid van God, die voor allen gelijk is, dat Hij zijn zon doet opgaan en de regens des hemels over allen uitstort zonder onderscheid.

De beloning die voor de vervulling van deze plichten in het vooruitzicht wordt gesteld, is niet te oordelen of te veroordelen, maar door God zelf te worden vrijgesproken. De maatstaf van zijn oordeel wordt getrokken uit het hart van elke persoon. Deze barmhartige geest is altijd bereid te geven; en juist daardoor trekt hij van God de rijkste gaven van zijn genade aan.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊ Wat Zegt de Bijbel ? klik hier om het artkel te lesen → Gods Rechtvaardigheid

◊ Katholiek (Nederland) : klik hier om het artkel te lesen → Communie is geen certificaat van heiligheid

  Video Martin Koornstra  : « ‘De Liefde van Jezus »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, comportements, Foi, Méditation, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Twenty-fourth day of Ordinary Time – Year B

Posté par diaconos le 8 septembre 2021

Perché Gesù è stato riconosciuto come il Cristo solo da Pietro? |  Investigare la Bibbia

Posted by diaconos on 6 September 2021

Tu es Petrus is a Latin phrase from the Gospel of St Matthew, chapter 16, verse 18. The three words are the first of the verse which, according to the Catholic Church, Jesus Christ entrusts to the Apostle Peter to govern his Church: « You are Peter, and on this rock I will build my Church ». The verse, set to music in the form of a motet or liturgical hymn, is commonly sung at celebrations attended by the Pope.

This verse from the Gospel of Matthew is the scriptural argument often presented by the Catholic Church to attest to the primacy of Peter among the apostles. Others are taken from the book of Acts (Acts 15:2, 14, 15:7) where it is clear that Peter had a special place in the early Church. Since Peter became bishop of Rome, the Catholic Church ensures that Peter’s successors in the episcopal see of Rome enjoy the same primacy in the college of bishops of the Church. For Catholics, the episode of Peter and John’s visit to the tomb (Jn 20:3-8) confirms the primacy of the disciple Peter.

While the various Christian Churches as a whole recognise the apostolic primacy of the successor of Peter in the episcopal see of Rome, the way in which this ministry has developed over the centuries and is exercised today by Pope Francis is not accepted by these same non-Catholic Christian Churches and communities. At the base of the dome of St Peter’s Basilica in Rome one can read Tu es Petrus and the words of Jesus Christ to Peter recorded in the Gospel of Matthew (Mt 16, 18,19). The letters are very large (two metres high each) and are black on a golden background.

The scripture verse is illuminated by the 16 stained glass windows of the dome, a typical architectural work by Michelangelo. In Christianity, the keys are the keys to the kingdom of heaven for St Peter: « And I say to you that you are Peter, and on this rock I will build my church. I will give you the keys to the kingdom of heaven. What you bind on earth will be bound in heaven, and what you loose on earth will be loosed in heaven » (Mt 16, 18-19).

From the Gospel according to Mark

27 Jesus went with his disciples to the villages around Caesarea Philippi. On the way he asked his disciples, « Who do people say that I am? « 28 They answered him, « John the Baptist, » others, « Elijah, » and others, « one of the prophets. 29 He asked them, « What do you say? Who do you think I am ? Peter answered, « You are the Christ. 30 Then he forbade them emphatically to speak of him to anyone.

31 He began to teach them that the Son of Man must suffer many things, and be rejected by the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed, and after three days rise again. 32 Jesus spoke these words openly. Peter took him aside and began to rebuke him sharply. 33 But Jesus turned and, seeing his disciples, called Peter sharply, « Get away from me, Satan! Your thoughts are not of God, but of men.

34 Calling the crowd together with his disciples, he said to them, « If anyone wishes to follow me, let him deny himself and take up his cross and follow me. 35 For whoever wants to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake and the gospel’s will save it. (Mk 8, 27-35)

Jesus recognised as the Christ by Peter

On the way to Caesarea Philippi, Jesus asked his disciples about the opinions that had been expressed about him. They told him some of them. Jesus asked them how they felt about him. Peter proclaimed him to be the Christ. Jesus forbade the disciples to say so. Jesus then began to announce categorically his death and resurrection. Peter tried to rebuke him, but was in turn rebuked by Jesus.

Jesus called the crowd together with his disciples and said that to follow him one must take up one’s cross: « Whoever wants to save his life will lose it. Now the soul is of such price that the whole world cannot compensate for its loss, for we must look forward to the time when Jesus, coming to judgement, will be ashamed of everyone who has been ashamed of him. Many will not die until they see the kingdom of God come with power.

After Peter’s confession, Jesus addressed to him the words that have become famous in the history of the Church: « Blessed are you, Simon son of Jonah ». In his preaching, Peter did not recount what could have elevated him in the eyes of his hearers. Rather, he recalled what would have humbled him.

Whatever Mark’s reason for not mentioning the promise of Jesus to Peter, we cannot fail to find this reflection of Theodore de Bèze very apt: « Who will believe that neither Peter nor Mark would have omitted the famous You are Peter », if they had considered that the foundation of the Church consisted in these words?

Peter rebuked Jesus and Jesus rebuked Peter. As Jesus turned away from Peter and walked toward his disciples, he sensed the impression they might have received from Peter’s careless words, and feared that they shared his feelings too much; so he gave a salutary severity to his rebuke. All must lose their lives for the sake of Jesus and the Gospel.

What use is it to each one to have preserved his life and to have conquered the whole world, if Jesus, on the day when he will come in his glory to regulate the final destiny of all, declares him unworthy to have a part in his kingdom and excludes him from it?

Deacon Michel Houyoux

Links to other Christian websites

◊ Catholic for live  HOMILY FOR THE 24TH SUNDAY IN ORDINARY TIME

◊  My Catholic Live  The Divine Law of Our Lord The Divine Law of Our Lord 

  John MacArthur : « The Marks of a Real Church (Matthew 16) »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans L'Église, La messe du dimanche, Méditation, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

L’Agir de Dieu TRINITÉ

Posté par diaconos le 6 août 2021

Message reçu de Richard Rouleau

HOLY TRINITY

✝️ L’Agir de Dieu TRINITÉ

Debout devant les adversités , je lis avec bonheur les livres « Pour le bonheur des Miens, Mes choisis. Jésus ». Ma lecture se poursuit très lentement, car c’est de cette façon que je rejoins plus facilement Celui qui nous parle. Ma prière est alors vraie, efficace et elle se poursuit avec l’Eucharistie. Je n’en suis qu’au numéro 182, mais celui-ci est si important que pour le mettre en pratique, je dois y revenir et l’apprendre par cœur. Sans ces livres, je ne tiendrais pas debout devant les adversités, car Jésus est là au fond de mon cœur et Il me soutient.
Lien vers les volumes « Pour le bonheur des Miens, Mes choisis. Jésus » : http://www.fcdj.org/…/livres_pour_le_bonheur_des_miens

La Pensée du Jour d’aujourd’hui est extraite du livre Pour le bonheur des Miens, Mes choisis – Jésus, de Léandre La chance Volume 1, numéro 96.

✝️ 12 mai, 4 h 0596. – Les souffrances et les difficultés que tu vis ne sont que de courts moments de purification et de sanctification«Mon tout-petit, Je te veux heureux avec Moi pour l’éternité.Les souffrances et les difficultés que tu vis ne sont que de courts moments de purification et de sanctification.Ils te sont nécessaires, comme la pluie est nécessaire à la plante.J’aime te voir accueillir ces moments de souffrances avec docilité pour les vivre et les offrir au Père.
x
Garde ton regard tourné vers le Père.Regarde Son Amour,Regarde Sa Bonté,Regarde Sa Grande Miséricorde, Regarde Sa Puissance, Regarde Sa Tendresse,Regarde Sa Délicatesse,  Regarde l’œuvre qu’Il est en train de terminer en toi : il fait de toi l’Amour.  Tu es sur le chemin de la grande transformation qui te conduit à la sainteté ; il te faut vivre beaucoup de détachements. À chaque fois que le Père, de Son doigt de Créateur, coupe une attache,  toi tu vis une tristesse, une certaine mort et c’est ce qui te permet d’avancer dans le chemin de la grande liberté.
x
Plus rapidement tu acceptes la situation qui se présente à toi, plus rapidement tu en seras libéré et tu vivras la grande Jubilation, que le Père offre à chacun et chacune de Ses élus. Sois sans crainte, c’est Lui qui te conduit,tu es sur la voie qu’Il a choisie pour toi. Laisse-toi dépouiller, purifier, sanctifier, transformer, changer, aimer et combler. Avec Moi, rends grâce au Père qu’il en soit ainsi. Tu deviens l’Amour. Je te donne Mon Amour. Comme  je t’aime.
x

✝️ Pierre le Vénérable (1092-1156), abbé de Cluny

Sermon pour la Transfiguration

Quoi d’étonnant que le visage de Jésus soit devenu comme le soleil, puisqu’il était lui-même le soleil ? Il était le soleil, mais caché derrière un nuage. Maintenant le nuage s’écarte, et il resplendit pour un instant. Quel est ce nuage qui s’écarte ?Ce n’est pas la chair elle-même,mais la faiblesse de la chair qui disparaît un moment.Ce nuage, c’est celui dont parle le prophète :« Voici que le Seigneur montera sur une nuée légère » (Is 19,1) :nuée de la chair qui couvre la divinité, légère car cette chair ne porte en elle-même rien de mal ;nuée qui dissimule la splendeur divine,légère car elle doit s’élever jusqu’à la splendeur éternelle.C’est le nuage dont il est dit dans le  Cantique des Cantiques :« Je me suis assise à l’ombre de celui que je désire » (Ct 2,3).

xNuage léger car cette chair est celle de « l’Agneau qui enlève les péchés du monde » (Jn 1, 29) ; et une fois ceux-ci enlevés, le monde est élevé dans les hauteurs des cieux, délesté du poids de tous ses péchés.Le soleil voilé par cette chair n’est pas« celui qui se lève pour les bons et les méchants » (Mt 5, 45), mais « le Soleil de justice » (Ml 3,, 20)qui se lève seulement pour ceux qui craignent Dieu.Habituellement voilée par le nuage de la chair,cette « lumière qui éclaire tous les hommes » (Jn 1, 9)brille aujourd’hui de tout son éclat.Aujourd’hui elle glorifie cette même chair ; elle la montre déifiée aux apôtres, pour que les apôtres la révèlent au monde.

✝️ Méditer avec les Carmes

Si Jésus n’avait pas pris volontairement la condition de Serviteur, la Transfiguration aurait été son lot quotidien. La gloire qui l’habitait aurait transparu chaque jour dans son humanité sainte.Mais cela, c’est de l’imagination, c’est une hypothèse,ce n’est pas de la théologie,car l’authentique théologie est un langage sur ce que Dieu est et ce que Dieu a fait « pour nous les hommes et pour notre salut ».Or ce que Dieu a choisi, réellement, c’est l’incarnation de son Fils, dans l’humilité, dans la modestie, dans la pauvreté de Nazareth ; et la lumière éclatante de la Transfiguration, qui nous parle de gloire,d’union indicible avec le Père, nous révèle, par contraste,
l’humilité du quotidien de Jésus.
x
L’intensité de sa gloire est telle que même les vêtements de Jésus deviennent éblouissants. C’étaient pourtant des vêtements de charpentier. C’est bien pourquoi la fête du Transfiguré est si chère. à tous les cœurs  contemplatifs : au-delà des prises de notre intelligence, elle déploie pour notre cœur le paradoxe inouï de la personne de Jésus, vrai Dieu et vrai homme, vrai charpentier métamorphosé un instant par la gloire. Désormais Pierre, Jacques et Jean sauront que le salut n’est qu’en Jésus,et que les temps de Moïse et d’Élie sont passés.
x
C’est tout le sens de la méprise de Pierre : « Rabbi, il est bon que nous soyons ici ! Faisons trois tentes ! » Trois tentes, Pierre ? mais il y en aurait deux de trop !Faire trois tentes, ce serait aligner Jésus sur Moïse ou Élie : Jésus serait l’un des prophètes, sans plus !C’est pourquoi Dieu le Père écarte l’initiative brouillonne de Pierre.Tout comme Dieu a bâti pour David une maison-dynastie,sans que David ait à bâtir sa maison au Seigneur, Dieu couvre les disciples de la nuée sans qu’ils aient pu bâtir leurs tentes de mains d’hommes. Et la voix venue du ciel commente le geste de Dieu : 0″Celui-ci est mon Fils bien-aimé ». « Celui-ci », dit la voix ;et les disciples ne voient plus que Jésus seul,comme au jour du Baptême où le vol de la colombe avait désigné Jésus seul, Jésus, le Bien-Aimé.
x
C’est bien ce que nous avons à vivre chaque jour dans la foi. Sortant en quelque sorte de la nuée théophanie, quand nous quittons l’oraison ou l’Eucharistie, nous ne voyons plus,dans l’ordinaire, que Jésus, « seul avec nous », en habits de charpentier.Mais chaque fois qu’il plaît à Dieu de « révéler son Fils en nous »,  nous percevons, à l’intime de nous-mêmes, transmise et amplifiée par l’Esprit Paraclet, la voix révélateur du Père : »Celui-ci est mon Fils bien-aimé. Écoutez-le ! »Et nous nous sentons moins seuls et plus forts en descendant de la montagne.
x
Écouter Jésus, le Bien-Aimé, c’est adhérer à Dieu tel qu’il nous le révèle ; c’est aussi regarder le monde comme il le regarde, et nous ouvrir au salut, à la vie nouvelle, que Jésus nous offre.  Écouter Jésus, c’est garder Dieu et son amour à l’horizon de notre vie, et entrer dans son dessein, jour après jour,parmi ceux qu’il nous donne à aimer et à servir.Écouter Jésus, c’est nous tourner résolument vers l’avenir et rester aux avant-postes de l’espérance, « puisque, en Jésus Christ,Dieu nous donne de croire en l’homme nous rend capables de transformer le monde selon son désir »  (rapport Dagens, 1033a). C’est la même espérance qui, au-delà de nos tâches terrestres, nous fait vivre dès aujourd’hui « plus haut que ce qui meurt » (Élisabeth). Car si la gloire de Dieu, c’est l’homme vivant, la vie de l’homme,c’est la vision de Dieu.
x
Contact   Richard Rouleau

Complément

  Dieu est un océan d’Amour sans rivage et sans fond qui s’est christallisé.

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Accueil sur mon blog, comportements, Foi, Méditation, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Семнадцатое воскресенье обычного времени – Год B

Posté par diaconos le 23 juillet 2021

Возьмите и съешьте !

Aucun texte alternatif pour cette image

# Умножение хлебов – это название двух « чудес », совершенных Иисусом из Назарета, согласно текстам Евангелий: Матфея, глава 14, стихи 14-21, затем 15, 32-38; Марка 6, 34-44, затем Марка 8, 1-9; Луки 9, 12-17; Иоанна 6, 5-14. Первое умножение хлебов происходит после смерти Иоанна Крестителя по приказу Ирода Антипы, в ответ на желание его дочери Саломеи и исцеление больного.

Позже происходит второе умножение хлебов с другим числом людей. Матфей и Марк – единственные евангелисты, которые упоминают об этом. Некоторые экзегеты считали, что это одно и то же событие, рассказанное дважды. Однако эти два « чуда » произошли не в одном и том же месте, в одном случае пять тысяч человек, в другом четыре тысячи. Также количество корзин хлеба было разным.

Позже Иисус упомянул об этих двух чудесах и четко разграничил их (Матф. 16:9-11). По мнению учителя церкви Иоанна Златоуста, Иисус в этом чуде фактически предстал как создатель неба и земли. Он призвал людей молиться перед едой и хотел продемонстрировать важность совместного времяпрепровождения. Современные богословы сказали бы, что умножение хлебов – это символ Слова, которое дал Христос, Слова, которое питало людей на протяжении веков.

Для святого Ефрема в этом чуде Иисус давал щедро, не считаясь с ценой. Он дал так много, что осталось двенадцать корзин. Святой также сравнил Иисуса с Моисеем, который кормил освобожденных из рабства людей манной с неба. Для Бенедикта XVI в Angelus от 31 июля 2011 года этот мессианский жест является символом братского общения, но также и символом пути, который предстоит пройти апостолам, а именно: передача Благой вести.

В Ангелусе от 29 июля 2012 года Бенедикт XVI подчеркнул, что это умножение является началом Евхаристии, которая продолжается и по сей день. Согласно некоторым богословским толкованиям, это является префигурацией Тайной вечери, последней трапезы Иисуса с учениками, устанавливающей обряд Евхаристии, в котором хлеб воплощает тело Иисуса, отданное в жертву на кресте ради спасения человечества. Для историков события, о которых повествуют евангелисты в этих двух рассказах, остаются загадочными, хотя были выдвинуты некоторые гипотезы.

Из Евангелия от Иоанна

01 После сего Иисус пошел на другую сторону Галилейского моря, к морю Тивериадскому. 02 За Ним шла большая толпа народа, потому что видели знамения, которые Он давал больным. 03 Иисус взошел на гору и сел там с учениками Своими. 04 Приближалась Пасха, праздник Иудейский. 05 Иисус поднял голову и увидел большую толпу, идущую к Нему. Он сказал Филиппу: « Где нам купить хлеба, чтобы они ели? « 06 Он сказал это, чтобы испытать его, ибо знал, что собирается сделать. 07 Филипп ответил: « Двухсот дневных заработков не хватит всем на хлеб.

08 Один из учеников Его, Андрей, брат Симона Петра, сказал Ему: 09 « Там есть мальчик, у которого пять хлебов ячменных и две рыбы, но что это для стольких людей?   » . 10 Иисус сказал: пусть сядет народ. Там было много травы. И они сели, около пяти тысяч человек. 11 Тогда Иисус взял хлебы и, возблагодарив, раздал их сидящим за столом, и рыбы дал им столько, сколько они хотели. 12 Когда же они ели, Он сказал ученикам Своим: Подбирайте излишки, чтобы ничего не пропало.

13 И, собрав их, наполнили двенадцать корзин кусками пяти ячменных хлебов, которые оставались для тех, кто принимал эту пищу. 14 И когда народ увидел знамение, которое сделал Иисус, то сказал: истинно Сей есть пророк, о Котором возвещали, грядущий в мир. 15 Но Иисус знал, что идут взять Его, чтобы сделать Его царем своим; и удалился в горы один. (Ин 6, 1-15)

Иисус кормит толпу

Когда Иисус перешел на другую сторону Галилейского моря, Он поднялся на гору и сел со Своими учениками. За Ним последовали все Его последователи, которые жаждали знамений и исцелений.  Когда Иисус увидел большую толпу, идущую к Нему, Он почувствовал огромную жалость и сострадание к людям, которые ожидали от Него всего. Иисус видел нужды людей. Чудо, которое Он совершил, было актом любви.  Иисус сказал Филиппу : « Где нам купить хлеба, чтобы они ели ? « 

Этот вопрос актуален и сегодня. Иисус просит нас обратить внимание на самую естественную потребность людей: чтобы им было что поесть ! Он говорит: только чтобы поесть ! Иисус возвращает нас к нашей повседневной жизни, к нашему хлебу насущному. Любить… Именно там, в обычных службах нашего дня, нам нужно любить.

В той толпе был один мальчик, у которого было пять ячменных хлебов и две рыбы. У него была провизия, а остальным нечего было есть. Иисус был поражен страданиями толпы и совершил чудо. До Винсента де Поля, до аббата Пьера, до Колюша он открыл первый Restos du Coeur. Он подал толпе бесплатную еду: хлеб и рыбу, не скупясь на количество: остатки наполнили двенадцать корзин !

Накормив наши умы и сердца, Иисус знает, что сначала мы должны накормить наши тела. Мы никогда не должны забывать об этой основной потребности: давать пищу! Этот приоритет для бедных, о котором говорил Папа Иоанн Павел II, является глубоко евангельским отношением : « Я даю вам этот хлеб, потому что люблю вас ».  « 

Иисус хочет, чтобы мы обнаружили в умножении хлебов провозглашение Евхаристии. Таким образом, в этой истории мы приближаемся к празднику Пасхи, дате Тайной вечери и Крестной жертвы : Иисус взял хлеб, возблагодарил (это слово « Евхаристия ») и раздал его, как Он это сделал вечером в Великий четверг. Повеление Филиппу взять хлеб, чтобы накормить толпу, и присутствие апостолов, наполняющих двенадцать корзин оставшимися кусками, является намеком на приглашение Церкви раздавать людям Хлеб жизни (Евхаристию).

Все взоры устремлены на Тебя : они надеются, и Ты даешь им пищу в свое время ; когда Ты отверзаешь руку Твою, Ты наполняешь и насыщаешь всех живущих » (Псалом 144).  В каждой Евхаристии нас приглашают сделать такой же жест дарения, чтобы Бог мог умножить. Понимаем ли мы, что мы гости за столом Господа? Эта евангельская история – призыв к щедрости и общению. Но он также говорит нам, что ничто не является незначительным, и что мы никогда не должны унывать из-за слабости наших ресурсов. Давайте отдадим наши малые возможности Господу, и Он умножит их.

Дьякон Мишель Ую

Ссылки на другие христианские сайты

◊ Воскресенье :  нажмите здесь, чтобы прочитать статью → История воскресной традиции в христианстве

◊ Hажмите здесь, чтобы прочитать статью →  Архимандрит Амвросий (Юрасов) : «Еще при жизни мы должны прийти к Богу !

  Умножение хлебов и рыб. Серия « Чудеса в служении Иисуса »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans La messe du dimanche, Liturgie, Méditation, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

12345...49
 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS