Vierde Zondag van Advent in Jaar C

Posté par diaconos le 16 décembre 2021

Afficher l’image source

# De Aankondiging werd, voordat zij aan Maria werd gedaan, gedaan aan Sara, de vrouw van Abraham (Genesis 18:9-15) en aan de vrouw van Manoah, die Simson baarde. Evenzo werd Maria’s nicht Elisabeth zwanger ondanks haar hoge leeftijd (Lucas 1:5-25 & 57-80). Paul Verhoeven, lid van het Jesus Seminar, heeft gewezen op enkele inconsistenties in het Evangelie-verslag die, naar zijn mening, twijfel zouden moeten zaaien over het idee van een bovennatuurlijke conceptie van Jezus.

Als het wonder van de bevruchting door de Heilige Geest bekend was geweest bij Jezus’ ouders en broers, schreef Verhoeven, « zou het onbegrijpelijk zijn waarom later, toen Jezus exorcismes begon uit te voeren, zijn familie zich tegen hem verzette, dacht dat hij krankzinnig was en met geweld probeerde hem naar Nazareth te slepen. Het ongeloof van Jezus’ broers, dat in het evangelie van Johannes [Johannes, VII, 1-5] wordt belicht, is onbegrijpelijk als zij van het wonder van zijn ontvangenis wisten. .

In de Koran wordt de episode van de annunciatie in Soera 19, verzen 17-21 verteld. Volgens Guillaume Dye volgde de Koran het Evangelie van Jacobus, een christelijke apocriefe tekst uit de eerste eeuw. Deze bijbelse gebeurtenis wordt gevierd door katholieken en orthodoxen (de Annunciatie is een van de Twaalf Grote Feesten). De verjaardag van de Aankondiging, die volgens de christelijke traditie op 25 maart (negen maanden voor Kerstmis) wordt gevierd, valt samen met de sterfdag van Adam en van Jezus.

Als 25 maart op een zondag valt, wordt de viering verplaatst naar maandag 26 maart. En als 25 maart in de Goede Week of de Paasweek valt (d.w.z. als Pasen voor 2 april valt), dan wordt de Annunciatie verplaatst naar de tweede maandag na Pasen. De Annunciatie is een van de centrale mysteries van de christelijke eredienst. De Aankondiging is een van de centrale mysteries van de christelijke eredienst. Het is het moment waarop het goddelijke mens wordt: de engel Gabriël kondigt Maria haar nieuwe status als moeder van de Zoon van God aan, en legt haar uit dat zij een kind zal baren in haar schoot terwijl zij maagd blijft.

Dit is de oorsprong van het geloof in de maagdelijke ontvangenis, dat niet verward moet worden met het dogma van de onbevlekte ontvangenis, dat eigen is aan het katholicisme (het wordt door de meeste protestanten en orthodoxen uitdrukkelijk verworpen, terwijl het vaak aan het oordeel van hun respectieve kerken en gemeenschappen wordt overgelaten). Met andere woorden, zoals theologen hebben uitgelegd, een Joodse vrouw die onder de Wet van Mozes leeft, stemt ermee in degene ter wereld te brengen die zal sterven voor de zonden van de mensen, d.w.z. de Wet blijft weliswaar geldig, maar houdt op het essentiële theologische beginsel te zijn, en maakt plaats voor verlossing.

Uit jullie is degene voortgekomen die over Israël zou regeren

Zo zegt de Heer: Jij, Bethlehem Efratha, de kleinste van de clans van Juda, uit jou zal voor mij voortkomen degene die over Israël zal regeren. Zijn oorsprong gaat terug naar de oudheid, naar de dagen van weleer. Maar God zal zijn volk verlossen tot de dag, waarop zij die baren zal, en haar broeders, die overblijven, zich bij de zonen Israëls zullen voegen.

Hij zal opstaan en hun herder zijn door de kracht van de Heer, door de majesteit van de naam van de Heer, zijn God. Zij zullen in veiligheid vertoeven, want voortaan zal hij groot zijn tot in de verste uithoeken van de aarde, en hij zelf zal vrede zijn! (Mi 5, 1-4a)

Bethlehem, de geboorteplaats van Jezus

Bethlehem Efratha, de vruchtbare, is de oude naam van deze stad, die 8 kilometer ten zuiden van Jeruzalem ligt; Bethlehem, huis van brood, is de meer recente naam. Het laatste was reeds bekend in de tijd van de aartsvaders, maar het eerste werd nog later gebruikt. Beide namen verwijzen naar de grote vruchtbaarheid van de omliggende streek, die bedekt is met tarwevelden, wijngaarden en prachtige boomgaarden. Micha zet de twee namen naast elkaar, niet alleen om deze stad te onderscheiden van een andere stad met dezelfde naam, Bethlehem van Zebulun.

De profeet gebruikte de oude naam, gewijd door de herinneringen aan de patriarchale geschiedenis, die hij in herinnering riep, om meer breedte en plechtigheid aan het betoog te geven. Het idee was niet dat Bethlehem niet bij de duizenden hoorde. De term duizenden verwees naar de grote afdelingen, de takken van elke stam, die elk ongeveer duizend gezinshoofden hadden.

De woorden zullen voor mij voortkomen betekenen dat de verschijning van de Messias bedoeld is om Gods doeleinden te vervullen. Deze gedachte waarborgt de vervulling van de beloften die hem God aangingen. De term « komst » verwijst naar de geboorte van de Messias zoals die plaatsvond in Bethlehem, zoals de Joden tot in de tijd van Jezus altijd hebben erkend.

De rabbijnen betwistten deze betekenis pas vanaf de tijd van Jezus Christus, en alleen om het christendom het bewijs te ontnemen dat het aan de geboorte van Jezus in Bethlehem ontleende ten gunste van zijn messiaanse waardigheid.

Zij beweerden dat deze passage eenvoudigweg aankondigde dat de Messias uit de familie van David zou komen. Maar waarom drong de profeet Micha in dit geval zo nadrukkelijk aan op de plaats Bethlehem, aangezien de familie van David eeuwenlang en gedurende de gehele periode die David van de Messias scheidde, niet meer in Bethlehem woonde, maar in Jeruzalem? Waarom zou hij vooral zo aandringen op zijn nederigheid, een omstandigheid die van geen belang was, als de Messias er niet rechtstreeks uit voortkwam?

Micha zag in zijn geest de grote vorst van de toekomst komen, niet uit Sion, de koninklijke citadel van Jeruzalem, maar uit het arme dorp waar de eerste David door de Heer geroepen was om zijn kudde te verlaten en de troon te bestijgen. Dit is een kenmerk van gelijkenis met zijn grote voorvader. Maar het feit dat hij in Bethlehem werd geboren en niet in Jeruzalem, impliceerde dat de koninklijke familie bij zijn verschijnen was teruggekeerd naar de toestand van armoede en obscuriteit die eens de hunne was in Bethlehem.

De ongebruikelijke term heerser herinnert aan die van heerser; en de titel van Israëls heerser is tegengesteld aan die van Israëls rechter. De goddelijke glorie en grootsheid van de eerste stond in contrast met de vernederingen van de tweede.

De rabbijnen hebben deze betekenis pas betwist na Christus en om het christendom het bewijs te ontnemen dat het uit de geboorte van Jezus in Bethlehem putte ten gunste van zijn messiaanse waardigheid. Zij beweerden dat deze passage eenvoudigweg aankondigde dat de Messias uit de familie van David zou komen.

Waarom heeft de profeet Micha in dit geval aangedrongen op de plaats Bethlehem, aangezien eeuwenlang en gedurende de gehele periode tussen David en de Messias, de familie van David niet meer in Bethlehem woonde, maar in Jeruzalem? De pijn van de ballingschap was voor haar als het lijden van de geboorte van de Messias; de geboorte van het kind was het beeld van de komst van de Bevrijder, de vrucht van al deze pijn.

Het type van Rachel die Benjamin baarde, dat de profeet Micha zich herinnerde toen hij schreef en dat in herinnering werd gebracht door de naam Efratha; want Rachel was het symbool van de Israëlitische gemeenschap. De zonen van Israël wezen Juda aan, de koninklijke stam, die verbonden bleef aan het huis van David, tegenover het ontrouwe koninkrijk van de tien stammen. .

In de tijd van Micha was Juda het lichaam van de natie en vormde de kern van het herstelde volk, waarbij de andere stammen zich aansloten. Zo werd in de persoon van Jezus het model van David, zijn voorvader, verwezenlijkt toen hij, na over Juda te hebben geregeerd, zag dat alle stammen van Israël zich bij hem aansloten en hem als hun koning erkenden, zeggende: « Wij zijn uw gebeente en uw vlees » (2 Sm 5:1).

Jezus’ activiteit voor het welzijn van zijn volk, waarin hij zowel goddelijke kracht als zachtmoedigheid toonde. Het wordt beschreven als dat van een herder die zijn kudde voedt, een veel voorkomend type van koningschap: de herder staat op zijn staf en waakt over de kudde ; de kudde rust aan zijn voeten, veilig en gevrijwaard van aanvallen. (In de kracht… in de majesteit van de naam van de Heer.

Hij was bekleed met goddelijke kracht om zijn kudde te verdedigen tegen wolven en dieven; meer dan dat, hij was zo verenigd met God dat de volheid van goddelijke kracht en majesteit in hem straalde. Vrede vatte alle voordelen samen van Jezus’ heerschappij voor zijn nu verenigde volk. Hijzelf was die vrede, hij droeg haar in zich, hij was de bron ervan : « Hij is onze vrede. Vrede is altijd het teken van profetische beschrijvingen van Gods heerschappij.

Jezus’ bescherming van zijn volk tegen buitenlandse vijanden. Micha nam als type van de vijanden van de eindtijd het voor Israël meest geduchte volk van zijn tijd, degene die de macht van deze wereld vertegenwoordigde, vijandig tegenover God en zijn heerschappij: Assyrië. Zeven herders en acht prinsen : deze getallen zijn symbolisch: zeven is het getal van de volmaaktheid, het getal van de werken die God volbrengt; acht, dat verder gaat, wijst op een overvloed van krachten die verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is voor de overwinning.

Deze vorm (zeven… acht…) is een imitatie van de soortgelijke vorm die Amos gebruikt om de overdaad aan zonden uit te drukken die Gods oordeel uitlokken: Voor drie misdaden van… en voor vier… (Am 1, 3) De herders zijn prinsen van het koninklijke ras, zoals de opperherder, de Messias; de prinsen waren leiders die uit het volk waren gekozen om met hen aan het hoofd tegen de vijand op te marcheren.

Gods volk weert niet slechts de aanvallen van de vijand af, maar achtervolgt hem tot in zijn eigen land en verovert het : Assur is aan hem onderworpen.

 Hij was bekleed met goddelijke kracht om zijn kudde te verdedigen tegen wolven en dieven ; meer dan dat, hij was zo verenigd met God dat de volheid van goddelijke kracht en majesteit door hem heen straalde. Vrede vatte alle voordelen samen van Jezus’ heerschappij voor zijn nu verenigde volk. Hijzelf was die vrede, hij droeg haar in zich, hij was de bron ervan: « Hij is onze vrede. Vrede is altijd het teken van profetische beschrijvingen van Gods heerschappij.

Jezus’ bescherming van zijn volk tegen buitenlandse vijanden. Micha nam als type van de vijanden van de eindtijd het voor Israël meest geduchte volk van zijn tijd, degene die de macht van deze wereld vertegenwoordigde, vijandig tegenover God en zijn heerschappij: Assyrië. Zeven herders en acht prinsen: deze getallen zijn symbolisch : zeven is het getal van de volmaaktheid, het getal van de werken die God volbrengt; acht, dat verder gaat, wijst op een overvloed van krachten die verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is voor de overwinning.

Deze vorm (zeven… acht…) is een imitatie van de soortgelijke vorm die Amos gebruikt om de overdaad aan zonden uit te drukken die Gods oordeel uitlokken: Voor drie misdaden van… en voor vier… (Am 1, 3) De herders zijn prinsen van het koninklijke ras, zoals de opperherder, de Messias; de prinsen waren leiders die uit het volk waren gekozen om met hen aan het hoofd tegen de vijand op te marcheren.

Hij was bekleed met goddelijke kracht om zijn kudde te verdedigen tegen wolven en dieven; meer dan dat, hij was zo verenigd met God dat de volheid van goddelijke kracht en majesteit door hem heen straalde. Vrede vatte alle voordelen samen van Jezus’ heerschappij voor zijn nu verenigde volk. Hijzelf was die vrede, hij droeg haar in zich, hij was de bron ervan : « Hij is onze vrede. Vrede is altijd het teken van profetische beschrijvingen van Gods heerschappij.

Jezus’ bescherming van zijn volk tegen buitenlandse vijanden. Micha nam als type van de vijanden van de eindtijd het voor Israël meest geduchte volk van zijn tijd, degene die de macht van deze wereld vertegenwoordigde, vijandig tegenover God en zijn heerschappij: Assyrië. Zeven herders en acht prinsen: deze getallen zijn symbolisch : zeven is het getal van de volmaaktheid, het getal van de werken die God volbrengt; acht, dat verder gaat, wijst op een overvloed van krachten die verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is voor de overwinning.

Hij was bekleed met goddelijke kracht om zijn kudde te verdedigen tegen wolven en dieven; meer dan dat, hij was zo verenigd met God dat de volheid van goddelijke kracht en majesteit door hem heen straalde. Vrede vatte alle voordelen samen van Jezus’ heerschappij voor zijn nu verenigde volk. Hijzelf was die vrede, hij droeg haar in zich, hij was de bron ervan: « Hij is onze vrede. Vrede is altijd het teken van profetische beschrijvingen van Gods heerschappij.

Jezus’ bescherming van zijn volk tegen buitenlandse vijanden. Micha nam als type van de vijanden van de eindtijd het voor Israël meest geduchte volk van zijn tijd, degene die de macht van deze wereld vertegenwoordigde, vijandig tegenover God en zijn heerschappij : Assyrië. Zeven herders en acht prinsen: deze getallen zijn symbolisch : zeven is het getal van de volmaaktheid, het getal van de werken die God volbrengt; acht, dat verder gaat, wijst op een overvloed van krachten die verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is voor de overwinning.

Deze vorm (zeven… acht…) is een imitatie van de soortgelijke vorm die Amos gebruikt om de overdaad aan zonden uit te drukken die Gods oordeel uitlokken: Voor drie misdaden van… en voor vier… (Am 1, 3) De herders zijn prinsen van het koninklijke ras, zoals de opperherder, de Messias; de prinsen waren leiders die uit het volk waren gekozen om met hen aan het hoofd tegen de vijand op te marcheren.

Gods volk weert niet slechts de aanvallen van de vijand af, maar achtervolgt hem tot in zijn eigen land en verovert het: Assur is aan hem onderworpen. Zij zullen regeren (regeren). Het land van Nimrod : parallel aan het land van Ashur. Assyrië wordt hier het land van Nimrod genoemd, omdat hij de stichter was van de eerste universele monarchie (Babel), waarvan de Assyrische macht een van de takken was (Genesis 10:9-11). De naam Nimrod vertegenwoordigt beter dan enige andere de aardse macht in zijn oppositie tegen de heerschappij van God. De poorten verwijzen niet naar de grenzen van Ashur, maar naar de steden en burchten die het hart van het land vormen.

Diaken Michel Houyoux

Links naar andere christelijke websites

◊ Preken Online : klik hier om het artikel te lesen → vierde zondag van de advent C-jaar

◊ MY  C. M. S.  : klik hier om het artikel te lesen →   Vierde zondag Advent C– My CMS

♥ Philippe de Coster : Bethlehem, geboorteplaats van Jezus

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Mercredi de la troisième de l’Avent de l’année C

Posté par diaconos le 15 décembre 2021

 Afficher l’image source

 De l’Évangile de Jésus Christ selon saint Luc

En ce temps-là,  Jean le Baptiste appela deux de ses disciples    et les envoya demander au Seigneur : « Es-tu celui qui doit venir, ou devons-nous en attendre un autre ?  » Arrivés près de Jésus, ils lui dirent : «  Jean le Baptiste nous a envoyés te demander : « Es-tu celui qui doit venir, ou devons-nous en attendre un autre ?  »

À cette heure-là, Jésus guérit beaucoup de gens de leurs maladies, de leurs infirmités et des esprits mauvais dont ils étaient affligés, et à beaucoup d’aveugles, il accorda de voir. puis il répondit aux envoyés : « Allez annoncer à Jean ce que vous avez vu et entendu : les aveugles retrouvent la vue, les boiteux marchent, les lépreux sont purifiés, les sourds entendent, les morts ressuscitent, les pauvres reçoivent la Bonne Nouvelle. Heureux celui qui ne trébuchera pas à cause de moi !  » (Lc 7, 18b-23)

Message de Jean-Baptiste

Toutes les œuvres de Jésus parvinrent à la connaissance de Jean par ses disciples. Il en envoya deux à Jésus pour lui demander s’il fut bien le Messie. Jésus eut guéri à l’heure même plusieurs malades et dit aux envoyés de Jean de rapporter à leur maître ce dont ils furent témoins. Il ajouta que celui qui ne se heurta pas à son apparition fut heureux.

La place occupée par Jean dans le règne de Dieu. Les disciples de Jean partis, Jésus parle de Jean à la foule. Ce n’est pas un homme vacillant, ni un efféminé qu’elle est allée voir au désert, mais un prophète, le plus grand de tous, celui que la prophétie désignait comme le messager destiné à préparer les voies au Messie. Malgré ce rôle, qui le place au-dessus de tous ses prédécesseurs, il est cependant inférieur à celui qui, dans le royaume des cieux, occupe une bien moindre place.

Le peuple et en particulier ses éléments les plus méprisés, entrèrent dans les voies de Dieu en se faisant baptiser ; mais les pharisiens et les docteurs de la loi ont rendu vains les desseins de la miséricorde divine. Telle a été d’ailleurs la conduite de la génération contemporaine tout entière, non seulement à l’égard de Jean, mais de Jésus lui-même.

Elle peut être comparée à l’attitude d’enfants, boudeurs qui refusent d’entrer dans le jeu de leurs camarades, que ceux-ci représentent une fête joyeuse ou une scène de deuil. Cette génération a traité de folie l’austérité du Baptiste et accusé de dissolution la sainte liberté du fils de l’homme. La sagesse divine trouva des cœurs dociles qui montrèrent l’excellence de ses voies.

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊ Oraweb  : cliquez ici pour lire l’article → Le message de Jean-Baptiste : Jésus l’envoyé du Père 

◊  La Croix : cliquez ici pour lire l’article → Mercredi de la 3e semaine de l’Avent (Luc 7, 18b-23)

 ♥Allez annoncer à Jean ce que vous avez vu et entendu » – Lectio Divina -

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Histoire, Page jeunesse, Religion, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Mardi de la troisième Semaine de l’Avent — Année C

Posté par diaconos le 14 décembre 2021

Afficher l’image source

De l’Évangile de Jésus Christ selon saint Matthieu

Un jour, Jésus disait aux grands prêtres et aux anciens :  » Quel est votre avis ? »Un homme avait deux fils. Il vint trouver le premier et lui dit : “Mon enfant, va travailler aujourd’hui à la vigne.” Celui-ci répondit : “Je ne veux pas.” Mais ensuite, s’étant repenti, il y alla. Puis le père alla trouver le second et lui parla de la même manière. Celui-ci répondit : “Oui, Seigneur !” et il n’y alla pas. Lequel des deux a fait la volonté du père ? »

Ils lui répondent : « Le premier. » Jésus leur dit : « Amen, je vous le déclare :les publicains et les prostituées vous précèdent dans le royaume de Dieu. Car Jean le Baptiste est venu à vous sur le chemin de la justice, et vous n’avez pas cru à sa parole ; mais les publicains et les prostituées y ont cru. Tandis que vous, après avoir vu cela, vous ne vous êtes même pas repentis plus tard pour croire à sa parole.  » (Mt 21, 28=32)

Parabole des deux fils envoyés travailler à la vigne du Seigneur 

«  Un homme avait deux enfants ; et s’adressant au premier, il dit : Mon enfant, va travailler aujourd’hui dans ma vigne. » (Mt 21, 28) Matthieu seul raconta cette courte mais frappante parabole par laquelle Jésus, après avoir contraint ses adversaires à avouer qu’ils furent incompétents pour le juger, les obligea à se juger eux-mêmes et à prononcer leur propre condamnation.

Il y a dans ces termes choisis : deux enfants, mon enfant, l’expression de la tendresse du père comme aussi du droit qu’il a d’être obéi. Ce fut par amour qu’il les invita à aller travailler à sa vigne, qui est le royaume de Dieu Le premier, d’abord insensible à cet amour, refusa nettement, franchement. Mais, bientôt, pénétré d’une sincère repentance, il y alla et travailla avec ardeur.

L’autre, au contraire, répondit sans hésiter :  »Oui, seigneur, moi, bien différent de mon frère, j’y vais » ; malgré ce mot respectueux de Seigneur il n’y alla pas. Quelle psychologie profonde dans ce contraste ! Une première résistance à la volonté de Dieu laisse beaucoup plus d’espoir pour le salut d’une âme que cette lâche indifférence, toujours prête à dire oui, mais qui n’a aucune énergie pour obéir Jésus, par la question qui termina son récit, tira de ses interlocuteurs la confession de cette vérité.

Jésus fit brusquement l’application de cette parabole à ses auditeurs. Le premier des deux fils représenta ces grands pécheurs qui avaient d’abord résisté aux commandements de Dieu, mais qui, à la voix puissante de Jean-Baptiste, s’étaient repentis et convertis. Le second fils est l’image de ces pharisiens qui paraissaient accepter toute la loi de Dieu et s’y soumettre, mais qui, par leur formalisme, n’en vivaient pas moins pour le monde et ses convoitises. Même la prédication de Jean-Baptiste ne put vaincre leur endurcissement et leur orgueil.

Bien plus, l’exemple de tant de pécheurs repentants resta sans influence sur eux. Une telle prédication est dans tous les temps le seul moyen de réveiller les consciences et d’amener les pécheurs à se repentir.

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊ Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article  → Mardi de la 3e semaine de l’Avent

◊ Idées -Caté   : cliquez ici pour lire l’article  →  BRICOLAGES AVENT et NOËL

♥  Christian Beaulieu : Les « non » qui préparent les « oui »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Histoire, Page jeunesse, Religion, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

Quarta domenica di Avvento dell’anno C

Posté par diaconos le 14 décembre 2021

Afficher l’image source

# L’Annunciazione, prima di essere fatta a Maria, fu fatta a Sara, moglie di Abramo (Genesi 18:9-15) e alla moglie di Manoa, che partorì Sansone. Allo stesso modo, la cugina di Maria, Elisabetta, rimase incinta nonostante la sua età avanzata (Luca 1:5-25 & 57-80). Paul Verhoeven, membro del Jesus Seminar, ha evidenziato alcune incongruenze nel racconto evangelico che, secondo lui, dovrebbero mettere in dubbio l’idea di una concezione soprannaturale di Gesù.esù cominciò a fare esorcismi, la sua famiglia si oppose, pensò che fosse pazzo e cercò di trascinarlo con la forza a Nazareth ». L’incredulità dei fratelli di Gesù, evidenziata dal Vangelo di Giovanni [Giovanni, VII, 1-5], è incomprensibile se erano a conoscenza del miracolo della sua concezione .

Nel Corano, la narrazione coranica racconta l’episodio dell’annuncio nella sura 19, versetti 17-21. Secondo Guillaume Dye, il Corano ha seguito il Vangelo di Giacomo, un apocrifo cristiano del primo secolo. Questo evento biblico è celebrato dai cattolici e dagli ortodossi (l’Annunciazione è una delle dodici grandi feste). Celebrata il 25 marzo (nove mesi prima di Natale) dalla tradizione cristiana, l’anniversario dell’Annunciazione corrisponde agli anniversari della morte di Adamo e di Gesù.

Se il 25 marzo è una domenica, la celebrazione viene spostata a lunedì 26 marzo. E se il 25 marzo cade durante la Settimana Santa o la Settimana Santa (cioè se la Pasqua cade prima del 2 aprile), allora l’Annunciazione viene spostata al secondo lunedì dopo Pasqua. L’Annunciazione è uno dei misteri centrali del culto cristiano. L’Annunciazione è uno dei misteri centrali del culto cristiano. È il momento in cui il divino si incarna nell’uomo: l’angelo Gabriele annuncia a Maria il suo nuovo status di madre del Figlio di Dio, e le spiega che non solo darà alla luce un figlio, ma anche una figlia di Dio

La festa è spostata a lunedì 26. E se il 25 marzo cade durante la Settimana Santa o la Settimana di Pasqua (cioè se la Pasqua è prima del 2 aprile), allora l’Annunciazione viene spostata al secondo lunedì dopo Pasqua. L’Annunciazione è uno dei misteri centrali del culto cristiano. L’Annunciazione è uno dei misteri centrali del culto cristiano. È il momento in cui il divino si incarna nell’uomo: l’angelo Gabriele annuncia a Maria il suo nuovo status di madre del Figlio di Dio, e le spiega che darà alla luce un bambino nel suo grembo rimanendo vergine.

Questa è l’origine della credenza in una concezione verginale, che non deve essere confusa con il dogma dell’immacolata concezione, che è specifico del cattolicesimo (è esplicitamente rifiutato dalla maggior parte dei protestanti e degli ortodossi, mentre è spesso lasciato alla discrezione delle loro rispettive chiese e comunità). In altre parole, come hanno spiegato i teologi, una donna ebrea che vive sotto la Legge di Mosè accetta di mettere al mondo colui che morirà per i peccati degli uomini, cioè la Legge, pur rimanendo valida, cessa di essere il principio teologico essenziale, e fa posto alla salvezza.

Da te uscì colui che doveva governare Israele

Betlemme, il luogo di nascita di Gesù : così dice il Signore : Tu, Betlemme Efrata, il più piccolo dei clan di Giuda, da te uscirà per me colui che dovrà governare Israele. Le sue origini risalgono ai tempi antichi, ai giorni passati.  Ma Dio libererà il suo popolo fino al giorno in cui colei che deve partorire partorirà, e quelli dei suoi fratelli che rimangono si uniranno ai figli d’Israele. Egli si alzerà e sarà il loro pastore per la potenza del Signore, per la maestà del nome del Signore suo Dio. Abiteranno in sicurezza, perché d’ora in poi egli sarà grande fino ai confini della terra, ed egli stesso sarà la pace ! (Mi 5 1-4a)

Il termine « da… » si riferisce alla nascita del Messia come avvenuta a Betlemme, come gli ebrei hanno sempre riconosciuto fino all’epoca di Cristo. I rabbini hanno contestato questo significato solo dopo Cristo e per togliere al cristianesimo la prova che esso traeva dalla nascita di Gesù a Betlemme a favore della sua dignità messianica. Essi sostenevano che questo passaggio annunciava semplicemente che il Messia sarebbe venuto dalla famiglia di Davide.

Perché il profeta Michea ha insistito sulla località di Betlemme in questo caso, dato che per secoli e durante tutto il periodo tra Davide e il Messia, la famiglia di Davide non viveva più a Betlemme, ma a Gerusalemme ? Il dolore dell’esilio era per lei come la sofferenza della nascita del Messia; la nascita del bambino era l’immagine dell’avvento del Liberatore, il frutto di tutto questo dolore.

Betlemme Efrata, la feconda, è il nome antico di questa città, situata a 8 chilometri a sud di Gerusalemme; Betlemme, casa del pane, è il nome più recente. Quest’ultimo era già noto al tempo dei patriarchi, ma il primo fu usato anche più tardi. Entrambi i nomi si riferiscono alla grande fertilità della regione circostante, che è coperta di campi di grano, viti e bei frutteti. Michea giustappone i due nomi, non semplicemente per distinguere questa città da un’altra con lo stesso nome, Betlemme di Zabulon.

 L’intenzione del profeta nell’usare il vecchio nome, consacrato dai ricordi della storia patriarcale, che egli richiamava, era di dare più ampiezza e solennità al discorso. L’idea non era che Betlemme non fosse tra le migliaia. Il termine migliaia si riferiva alle grandi divisioni, i rami di ogni tribù, ognuno dei quali aveva circa mille capi famiglia. Le parole uscirà per me significano che l’apparizione del Messia è destinata a realizzare i propositi di Dio.

Questo pensiero garantisce l’adempimento delle promesse che lo riguardano Dio era interessato. Il termine « venuta » si riferisce alla nascita del Messia come avvenuta a Betlemme, come gli ebrei hanno sempre riconosciuto fino al tempo di Gesù. I rabbini hanno contestato questo significato solo dal tempo di Gesù Cristo, e solo per togliere al cristianesimo la prova che traeva dalla nascita di Gesù a Betlemme a favore della sua dignità messianica.

 Essi sostenevano che questo passaggio annunciava semplicemente che il Messia sarebbe venuto dalla famiglia di Davide. Ma perché il profeta Michea ha insistito in questo caso così espressamente sulla località di Betlemme, dal momento che, per secoli e durante tutto il periodo che separò Davide dal Messia, la famiglia di Davide non visse più a Betlemme, ma a Gerusalemme? Perché, soprattutto, insistere come lui sulla sua bassezza, una circostanza che non aveva alcun interesse, se il Messia non proveniva direttamente da essa ?

Michea vedeva nella sua mente il grande principe del futuro uscire non da Sion, la cittadella reale di Gerusalemme, ma dal povero villaggio dove il primo Davide era stato chiamato dal Signore per lasciare il suo gregge e salire sul trono. Questo è un tratto di somiglianza con il suo grande antenato. Ma il fatto che fosse nato a Betlemme, e non a Gerusalemme, implicava che, al suo apparire, la famiglia reale era tornata allo stato di povertà e oscurità che era stato il loro a Betlemme.

Il termine insolito dominatore richiamava quello di dominatore; e il titolo di dominatore d’Israele si oppone a quello di giudice d’Israele. La gloria e la grandezza divine del primo contrastano con le umiliazioni del secondo.

La protezione di Gesù del suo popolo contro i nemici stranieri. Michea prese come tipo dei nemici degli ultimi tempi, il popolo del suo tempo che era il più temibile per Israele, quello che rappresentava il potere di questo mondo, ostile a Dio e al suo regno: l’Assiria. Sette pastori e otto principi: questi numeri sono simbolici: sette è il numero della perfezione, il numero delle opere che Dio compie; otto, che va oltre, indica una sovrabbondanza di forze oltre lo stretto necessario per la vittoria.

Questa forma (sette… otto…) è un’imitazione della forma simile usata da Amos per esprimere la sovrabbondanza di peccati che provocano il giudizio di Dio: Per tre delitti di… e per quattro… (Am 1,3) I pastori sono principi della razza reale, come il pastore supremo, il Messia; i principi erano capi scelti tra il popolo per marciare con loro alla testa contro il nemico.

Il popolo di Dio non si limita a respingere gli attacchi del nemico; lo insegue nella propria terra e la conquista: Assur gli è schiavo. Essi governeranno (governano). La terra di Nimrod : parallela alla terra di Ashur. L’Assiria è qui chiamata la terra di Nimrod, perché egli fu il fondatore della prima monarchia universale (Babele), di cui la potenza assira fu uno dei rami (Genesi 10:9-11). Il nome Nimrod rappresenta meglio di ogni altro il potere terreno nella sua opposizione al regno di Dio. Le porte non si riferiscono ai confini di Ashur, ma alle città e alle fortezze che sono il cuore stesso del paese.

Il Diacono Michel Houyoux

Link ad altri siti web Cristiani

◊ Maranatha (tItalia) : clicca qui per leggere l’articolo → Liturgia IV Domenica di Avvento Anno C

◊ Qumran : clicca qui per leggere l’articolo →  Testi – IV Domenica di Avvento (Anno C) – QUMRAN NET 

Padre Fernando Armellini :  Quarta domenica di Avvento dell’anno C

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans articles en Italien, Catéchèse, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Tempo di Avvento, Temps de l'Avent | Pas de Commentaire »

12345...28
 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS