Vendredi de la deuxième Semaine du Temps Ordinaire — Année C

Posté par diaconos le 21 janvier 2022

Afficher l’image source

Deviens disciple du Christ dan ton milieu de vie

De l’évangile selon Marc

En ce temps-là, Jésus gravit la montagne, et il appela ceux qu’il voulait. Ils vinrent auprès de lui, et il en institua douze pour qu’ils soient avec lui et pour les envoyer proclamer la Bonne Nouvelle avec le pouvoir d’expulser les démons.  Donc, il établit les Douze : Pierre ; c’est le nom qu’il donna à Simon, Jacques, fils de Zébédée, et Jean, le frère de Jacques – il leur donna le nom de Boanerguès, c’est-à-dire : « Fils du tonnerre », André, Philippe, Barthélemy, Matthieu, Thomas, Jacques, fils d’Alphée, Thaddée, Simon le Zélote,    et Judas Iscariote, celui-là même qui le livra. (Mc 3, 13-19)

Être avec Jésus

Aucun des nombreux disciples de Jésus ne fut admis à l’apostolat, si ce ne fut par la volonté expresse de Jésus et le choix de celui-ci fut fondé sur la connaissance profonde qu’il avait d’eux. Aucun des nombreux disciples de Jésus ne fut admis à l’apostolat, si ce ne fut par la volonté expresse de Jésus et le choix de celui-ci fut fondé sur la connaissance profonde qu’il avait d’eux.

Être avec lui, devenir ainsi les témoins de tout son ministère, se pénétrer de sa parole et de ses enseignements, telle était la qualité requise de ceux qui devaient être ses envoyés. Plus tard seulement, il les envoya pour prêcher et pour exercer la puissance de chasser les démons. Ainsi, annoncer l’Évangile et par là détruire le royaume des ténèbres, telle fut la double action de l’apostolat.

Le nom Boanergès est la prononciation araméenne et provinciale des deux mots hébreux Bené Régesh, fils du tonnerre. Ce caractère une fois sanctifié par la grâce et par l’amour pour Jésus, fit de ces deux apôtres les plus puissants propagateurs du feu divin que Jésus était venu allumer sur la terre.

« Ce nom, dit Luther, rappelle en particulier que Jean devait écrire cet Évangile dont la prédication puissante est comme la voix du tonnerre qui trouble, agite, ébranle et rend la terre féconde. » (Luther)

Diacre Michel Houyoux

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article →  Vendredi de la 2e semaine, année paire

◊ Dom Armand Veilleux de l’Abbaye de Maredsous (Belgique) : cliquez ici pour lire l’article →  HOMÉLIE POUR SAMEDI LE 22 JANVIER 2022

♥ Pasteur Guy Gallifot : «  Être reconnu pour avoir été avec Jésus Christ »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, L'Église, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Third Sunday in Ordinary Time – Year C

Posté par diaconos le 21 janvier 2022

aba9a6179ecf98c669fcba052e4defc7 Terza domenica del tempo ordinario dell'anno C dans Catéchèse

Jesus taught in the synagogue of the Jews

 All over the world, Christians of different faiths gather for moments of common prayer. They ask God to realise Christ’s most important wish on Holy Thursday evening: « That they may be one ». This problem of division among Christians was already present in the first communities. Many people claimed to be followers of this or that preacher. The three readings for this Sunday may help us to reflect on this issue of peace and unity.

Paul speaks to us of solidarity – doing your best for the common good. This is fundamental if we want to promote good relations between all people. In the Gospel, Jesus presents himself as the liberator, the one who comes « to bring good news to the poor, to proclaim liberty to the captives, to bring liberty to the oppressed, to proclaim a year of blessings from the Lord ». We are called to be united in diversity beyond our differences.

This week, to be concrete, let us take the time to get to know the other, the one who is different from me in his or her faith: let us make the effort to discover the faith and the way of thinking of a Christian from another denomination. It reminds the Corinthian communities, but also each one of us, of a fundamental truth: « You are the body of Christ ». Every baptised person is called.

The first reading is from the book of Neemia, chapter 8

Babylonian exile, all was lost and the return was not easy: the great problem of the return is the difficulty of getting along: between those who return to their homeland full of ideals and projects and those who have settled in the meantime, there is not a gap, but an abyss. It is not a gap, it is an abyss. The Gentiles have taken their place and their concerns are far removed from the many requirements of the Jewish law. Ezra and Nehemiah will therefore do everything to remedy the situation.

 The people must be relieved and morale restored. History In the seventh year of Artaxerxes I, king of Persia from 465 to 424 B.C., Ezra was commissioned by the king to go to Jerusalem to make a civil and religious survey of the condition of the Jewish community and to urge them to keep God’s law.

zra was one of the leaders of the Jews who returned from Babylon with Zerubbabel. He was a scribe who knew well the Law of Moses, which he studied and taught, and he was a descendant of Zadok and Phineas. He is the main character in the Book of Ezra and appears in Nehemiah’s account of his return from the Babylonian exile, from which the following is an excerpt. Nehemiah is a Jew, born in Babylon in the fifth century B.C., the protagonist and narrator of the Book of Nehemiah.

According to the biblical account, he became a donor to Artaxerus Longhi, king of Persia; he obtained permission from this ruler to rebuild the walls of Jerusalem (445 B.C.) and led part of the Jewish exiles to Judea after the first exile in Babylon. He founded the great synagogue and ruled the Jewish people with great wisdom until his death in 424 B.C. The second book known as Ezra is attributed to him.

To restore the unity of their community, Ezra and Nehemiah did not hold a lecture, but proposed a feast based on the word of God. All the people gathered as one in the square before the water gate. Ezra, the scribe, was asked to bring the book of the law of Moses, which the Lord had given to Israel. Ezra, the priest, brought the law before the assembly, consisting of men, women and all the children who could understand it.

It was the first day of the seventh month. Ezra read the book from early morning until late in the afternoon in the presence of the men, the women and all the children who could understand, and all the people listened to the reading of the law. The scribe Ezra stood on a wooden platform that was specially built for this purpose. Ezra opened the book; all the people could see it, for he towered over the assembly. When he opened the book, all the people stood up.

Then Ezra blessed the Lord, the great God, and all the people raised their hands and said : « Amen ! Amen ! «    Then they bowed down and worshipped the Lord with their faces to the ground. Ezra read a passage from the Book of the Law of God, after which the Levites translated it and gave the meaning. Nehemiah, the governor, Ezra, who was a priest and scribe, and the Levites who interpreted it, said to all the people : « This day is holy to the Lord your God! Do not weep, do not weep ! »

For they all wept when they heard the words of the law. And Ezra said unto them Go, eat good bread and drink good wine, and send a portion to them that have nothing ready. For this day is holy to our God! Do not be sad ; the joy of the Lord is your strength. In order to restore the unity of their community, Ezra and Nehemiah did not teach, but proposed a feast based on the word of God. All the people gathered as one in the square before the water gate.

Ezra, the scribe, was asked to bring the book of the law of Moses, which the Lord had given to Israel. Ezra, the priest, brought the law before the assembly, consisting of men, women and all the children who could understand it. It was the first day of the seventh month. Ezra read the book from early morning until late in the afternoon in the presence of the men, the women and all the children who could understand, and all the people listened to the reading of the law.

The scribe Ezra stood on a wooden platform that was specially built for this purpose. Ezra opened the book; all the people could see it, for he towered over the assembly. When he opened the book, all the people stood up.

It was the first day of the seventh month. Ezra read the book from early morning until late in the afternoon, in the presence of the men, the women and all the children who could understand, and all the people listened to the reading of the law. The scribe Ezra stood on a wooden platform that was specially built for this purpose. Ezra opened the book; all the people could see it, for he towered over the assembly. When he opened the book, all the people stood up.

Then Ezra blessed the Lord, the great God, and all the people raised their hands and said : « Amen 8Amen!  »Then they bowed down and worshipped the Lord with their faces to the ground. Ezra read a passage from the book of the Law of God, after which the Levites translated it and gave the meaning. Nehemiah, the governor, Ezra, who was a priest and scribe, and the Levites who interpreted it, said to all the people: « This day is holy to the Lord your God! Do not weep, do not weep !

For they all wept when they heard the words of the law. And Ezra said unto them, Go, eat good bread and drink good wine, and send a portion to them that have nothing ready. For this day is holy to our God! Do not be anxious; the joy of the Lord is your strength.

 Psalm 19, 8-10.15

Comment The map of the Lord is sure, who makes the simple wise » (first verse here): a way of saying that only God is wise; for us there is no need to believe that we are intelligent, let us just be led. And then the humble, daily practice of the law can gradually transform a whole nation. All that is needed is a humble, daily practice; it is within everyone’s reach.

Text The Lord’s law is perfect, it gives life; the Lord’s decree is sure, it makes the simple wise. The commandments of the Lord are sincere, they gladden the heart; the commandment of the Lord is clear, it enlightens the eye. The fear of the Lord is pure, it is forever; the decisions of the Lord are just, they are truly right. Receive the words of my mouth, the murmuring of my heart; let them come before thee, O Lord, my rock.

The second reading comes from the letter of the Apostle Paul

Commentary  This long development by Paul proves at least one thing, namely that the community in Corinth had exactly the same problems as we do. In order to teach his followers a lesson, Paul uses a procedure that works better than any speech; he uses a fable that everyone knew and adapts it to his purpose. This fable, which was in circulation in the time of Christ, was called : « The fable of the limbs and the stomach » (it is told in the Roman history of Livius).

 

One of the surprising points of this development is that he does not for a moment speak in terms of hierarchy or superiority! On the contrary, Paul insists on the respect due to all: simply because the highest dignity, the only one that counts, is to be a member, whoever he is, of the one body of Christ. Respect, in the etymological sense, is a matter of looking. In this passage, Paul gives us a wonderful lesson in respect: on the one hand, respect for diversity, and on the other, respect for the dignity of every human being, regardless of his function.

Text  Let us make a comparison: our body is one, but it has many members; and all the members, despite their number, form one body. So it is also with Christ. All of us, Jew or Gentile, slave or free, have been baptised in the one Spirit to form one body. We are all quenched in the one Spirit. The human body consists of several members, not just one.

The foot can say : « I am not the hand, therefore I am not part of the body » But it is still part of the body. The ear can say : « I am not part of the body. » But  is still part of the body. If there were only eyes in the body, how could we hear ? If there were only ears, how could we smell ? But in the body God has arranged the differe it : « I am not the eye, thereforent members as He wills. »  If there were only one, how could it be a body ?

So there are many members as well as one body. The eye cannot say to the hand  : « I do not need you »; the head cannot say to the feet : « I do not need you ». Moreover, the parts of the body that seem most vulnerable are indispensable.

 And those who are less decent we treat with more respect; those who are decent we treat with more decency; those who are decent we do not need. God has organised the body in such a way that we show more respect to that which is most lacking in respect : he has willed that there should be no divisions in the body, but that the various members should take care of each other. If one member suffers, all members share in his suffering; if one member is honoured, all share in his joy.

So there are many members as well as one body. The eye cannot say to the hand : « I do not need you »; the head cannot say to the feet : « I do not need you ». Moreover, the parts of the body that seem most vulnerable are indispensable.

 And those who are less decent we treat with more respect; those who are decent we treat with more decency; those who are decent we do not need. God has organised the body in such a way that we show more respect to that which is most lacking in respect: He has willed that there should be no divisions in the body, but that the various members should take care of each other. If one member suffers, all members share in his suffering; if one member is honoured, all share in his joy.

You are the body of Christ, and each of you, in his own way, is a member of that body. Among those whom God has thus placed in the Church, there are firstly the apostles, secondly the prophets, thirdly those charged with teaching, then those who perform miracles, those who possess the gift of healing, those charged with the care or guidance of the brethren, those who speak mysterious words.

When Jesus returned to Galilee in the power of the Spirit, his fame spread throughout the region. He taught in the synagogues of the Jews and all praised him. He came to Nazareth, where he had grown up. As was his custom, he went uncle to bring the glad tidings to the poor, to proclaim liberty to the captives and light to the blind, to free the oppressed, to proclaim a year.

Gospel of Jesus Christ according to Luke

Many have taken it upon themselves to compile an account of the events that took place among us, according to what has been handed down to us by those who were eyewitnesses from the beginning and ministers of the Word. Therefore I have also decided, after having collected accurate information about everything that has happened since the beginning, to write for you, excellent Theophilus, a follow-up report, so that you may see for yourself the correctness of the teaching you have heard.

At that time, as Jesus, in the power of the Spirit, returned to Galilee, his fame spread throughout the region. He taught in the synagogues, and everyone praised him. He came to Nazareth, where he had grown up. As was his custom, he entered the synagogue on the Sabbath and got up to read. He was given the book of the prophet Isaiah. He opened the book and found the passage where it says: he spirit of the Lord is upon me because the Lord has anointed me.

He has sent me to bring the Good News to the poor, and to the prisoners to set them free, and to the blind he has sent me to give them their sight, to free the oppressed, to proclaim a good year the Lord has granted. Jesus closed the book, gave it back to the servant and sat down. All the people in the synagogue had their eyes fixed on him. Then he began to say to them : « Today this passage of Scripture has been fulfilled which you have just heard. » (Lk 1, 1-4 ; 4, 14-21)

 Today this passage of Scripture has been fulfilled

Luke uses three expressions that clearly indicate the comprehensive and thorough nature of his work. The first two of these terms refer to the study of the sources from which he drew, the third to the nature of his exposition. He went back to the origins of things. He does not stop at the beginning of the ministry of John the Baptist and Jesus Christ; he goes back further, to the facts he relates in his first two chapters.

Starting from this origin, he followed all these things with accuracy. He studied them carefully, took a thorough knowledge of them, sought all the information and was not satisfied with the facts presented in the common preaching or gathered in the accounts mentioned in verse 1; he embraced all the facts as far as he could and examined them with the greatest accuracy to establish their historical truth.

 Finally, he wanted to present these facts in their order, as they succeeded each other; the expression occurs in the New Testament only in Luke, who always uses it in the sense of chronological succession. Luke dedicates his book to a person who, according to the title he gives it: very excellent. The only tradition that is somewhat plausible makes Theophilus a rich and powerful Christian from the city of Antioch.

Ministry of Jesus in Galilee

 » Since many have taken it upon themselves to compile an account of the facts, which have been fully explained among us  » (Lk 1,1) : This preface of Luke, so precise and clear in its brevity, so rich in thought, in the purest classical style and recalling the prologues of the great Greek historians (Herodotus, Thucydides, Polybius), teaches us that the evangelist had several predecessors, that the facts they reported and which he in turn is going to report, are based on the apostolic testimony; That he checked them carefully, and finally that his aim is to confirm the teaching he received from Theophilus, to whom he dedicates his writing.

His visit to Nazareth The lecture in the synagogue. In the synagogue on the Sabbath he reads the prophecy of Isaiah which announces him as the Deliverer . The sermon. Jesus shows that this prophecy is now fulfilled in his person. The effect of the speech. It arouses first admiration, then disbelief, because of the humble origins of the one who gives himself as Saviour. Jesus’ answer. Sensing their feelings, Jesus condemns them. He will not satisfy their desire to see miracles.

Their opposition does not surprise him: in his country no prophet is honoured. However, he warns them, citing two historical examples, that the benefits they reject will be given to others. The consequence of this threat is that their anger is aroused; they want to throw him down from the mountain on which their city is built. But Jesus goes through them. Wherever there was a small group of Jews, even in Gentile lands and to the farthest corners of the empire, there was a synagogue, which served as a place of meeting and worship. Under the general direction of the elders, the synagogue was governed by special officials: one or more « rulers of the synagogue » (Mark 5:22), a servant or messenger (verse 20) who also served as a schoolmaster. The synagogue was a rectangular building whose entrance was marked by a Greek portico.

 When the building was large, the interior was divided into naves by rows of columns. At the back, on a raised floor, was the sacred cabinet that contained the manuscripts of the Scriptures. Every Sabbath there was a worship meeting. It began with a liturgical prayer, recited by a member of the congregation appointed by the chairman, who was also responsible for reading the pericope from the prophets.

The congregation listened standing, facing Jerusalem, and responded with an amen. Then the law was read aloud, by seven members, with verbal commentary. Then an assistant read an excerpt from the prophets and added a few words : he stood to read but sat to speak. After the final blessing, the congregation withdrew..

Every Sabbath there was a worship service together

Every Sabbath there was a worship meeting. It began with a liturgical prayer, recited by a member of the congregation appointed by the chairman, who was also responsible for reading the pericope from the prophets. The congregation listened standing, facing Jerusalem, and responded with an amen. Then the law was read aloud, by seven members, with verbal commentary. Then an assistant read an excerpt from the prophets and added a few words: he stood to read but sat to speak (verse 20). After the final blessing the congregation withdrew.

The books of the Hebrews were written on long strips of parchment, rolled around a cylinder. For each day there were two sections of Scripture: one from the law (parasche), the other from the prophets (haphthare). Since Jesus had been given the book of the prophet Isaiah, one might think that the passage he was about to read was appropriate for that day. If so, this great messianic prophecy, read in public by the One in whom it was fulfilled, would be all the more striking. People have also tried to draw a conclusion about the date of our scene from the fact that this pericope is read in the synagogues today on the Feast of Atonement (September).

The congregation listened standing, facing Jerusalem, and responded with an amen. Then the law was read aloud, by seven members, with verbal commentary. Then an assistant read an excerpt from the prophets and added a few words: he stood to read but sat to speak (verse 20). After the final blessing, the congregation withdrew.

Jesus had probably read not only the passage from the prophecy that Luke mentions, but the whole section in which it appears, or perhaps the whole chapter. And there was already something in the way he read that made the word of God penetrate the hearts of the people. Hence the lively interest with which all waited for his explanation, hence the gazes of all upon him. This scene is so vivid that Luke must have borrowed it from an eyewitness.

Today this word of Scripture is being fulfilled in your ears; it is being fulfilled as you hear it read out by the One who announced the prophecy. It is the same Messiah who speaks both in the book of Isaiah and in the synagogue at Nazareth. There is something solemn in the words: And he began to tell them. This word of Jesus was in fact only the beginning of his speech.

Luke only gives the subject of this discourse, but he gives it clearly enough to let us know that Jesus wanted to prove his divine mission and the characteristics of this mission. In so doing, he put an end to all the carnal ideas that the Jews had about the Messiah, for he announced himself as the merciful Liberator of the poor, the captives, the brokenhearted of humanity.

Deacon Michel Houyoux

Links to other Christian websites

◊ Father Hanly : click here to read the paper →   Homily for 3rd Sunday in Ordinary Time, Year C

◊ Benedictine Abbey : click here to read the paper → Third Sunday In Ordinary Time, Year C

Why eyes were fixed on Jesus

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Derde Zondag in de Gewone Tijd -Jaar C

Posté par diaconos le 20 janvier 2022

aba9a6179ecf98c669fcba052e4defc7 Terza domenica del tempo ordinario dell'anno C dans Catéchèse

Jezus onderwees in de synagoge van de Joden

Over de hele wereld komen christenen van verschillende geloofsovertuigingen bijeen voor momenten van gemeenschappelijk gebed. Zij vragen God te verwerkelijken wat op de avond van Witte Donderdag de belangrijkste wens van Christus was: « Dat zij één mogen zijn ». Dit probleem van verdeeldheid onder de christenen was al aanwezig in de eerste gemeenschappen. Veel mensen beweerden dat ze volgelingen waren van deze of gene prediker. De drie lezingen voor deze zondag kunnen ons helpen om na te denken over deze kwestie van vrede en eenheid.

Paulus spreekt tot ons over solidariteit – je beste beentje voorzetten voor het algemeen welzijn. Dit is van fundamenteel belang als wij goede betrekkingen tussen alle mensen willen bevorderen. In het evangelie stelt Jezus zich voor als de bevrijder, degene die komt « om aan de armen goed nieuws te brengen, om aan de gevangenen te verkondigen dat zij vrij zijn, om aan de verdrukten bevrijding te brengen, om een jaar van zegeningen van de Heer aan te kondigen ». Wij zijn geroepen om over onze verschillen heen verenigd te zijn in verscheidenheid.

Laten we deze week, om concreet te zijn, de tijd nemen om de ander te leren kennen, degene die anders is dan ik in zijn of haar geloof: laten we de moeite nemen om het geloof en de denkwijze te ontdekken van een christen uit een andere denominatie. Het herinnert de Korinthische gemeenschappen, maar ook ieder van ons, aan een fundamentele waarheid : « Jullie zijn het lichaam van Christus ». Iedere gedoopte is geroepen

De eerste lezing is uit het boek van Neemia, hoofdstuk 8

We zijn in Jeruzalem rond 450 voor Christus. De Babylonische ballingschap is voorbij, de Tempel van Jeruzalem is eindelijk herbouwd (ook al is hij minder mooi dan die van Salomo) en het leven gaat weer zijn gang. Met de Babylonische ballingschap was alles verloren gegaan en de terugkeer was niet gemakkelijk: het grote probleem van de terugkeer is de moeilijkheid om met elkaar overweg te kunnen: tussen degenen die vol idealen en projecten naar hun vaderland terugkeren en degenen die zich intussen hebben gevestigd, gaapt geen kloof, maar een afgrond. Het is geen kloof, het is een afgrond. De heidenen hebben de plaats ingenomen en hun zorgen staan ver af van de vele vereisten van de Joodse wet. Ezra en Nehemia zullen daarom alles doen om de situatie te verhelpen.

 Het volk moet worden ontlast en het moreel hersteld. Geschiedenis In het zevende jaar van Artaxerxes I, koning van Perzië van 465 tot 424 v.Chr., kreeg Ezra van de koning de opdracht naar Jeruzalem te gaan om een burgerlijk en godsdienstig onderzoek in te stellen naar de toestand van de Joodse gemeenschap en hen aan te sporen zich aan Gods wet te houden.

Ezra was een van de leiders van de Joden die met Zerubbabel terugkeerden uit Babylon. Hij was een schriftgeleerde die de Wet van Mozes goed kende, die hij bestudeerde en onderwees, en hij was een afstammeling van Zadok en Phineas. Hij is de hoofdpersoon in het Boek Ezra en komt voor in het verslag van Nehemia over zijn terugkeer uit de Babylonische ballingschap, waarvan het volgende een uittreksel is. Nehemia is een Jood, geboren in Babylon in de vijfde eeuw voor Christus, de hoofdpersoon en verteller van het Boek Nehemia.

Volgens het bijbelse verslag werd hij schenker van Artaxerus Longhi, koning van Perzië; hij verkreeg van deze vorst de toestemming om de muren van Jeruzalem te herbouwen (445 v. Chr.) en leidde een deel van de Joodse ballingen naar Judea na de eerste ballingschap in Babylonië. Hij stichtte de grote synagoge en regeerde het Joodse volk met grote wijsheid tot aan zijn dood in 424 v. Chr. Aan hem wordt het tweede boek toegeschreven dat bekend staat als Ezra.

Om de eenheid van hun gemeenschap te herstellen, hielden Ezra en Nehemia geen lezing, maar stelden zij een feest voor, gebaseerd op het woord van God. Alle mensen verzamelden zich als één op het plein voor de waterpoort. Ezra, de schriftgeleerde, werd gevraagd het boek van de wet van Mozes te brengen, die de Here aan Israël had gegeven. Ezra, de priester, bracht de wet voor de vergadering, bestaande uit mannen, vrouwen en alle kinderen die het konden begrijpen.

Het was de eerste dag van de zevende maand. Ezra las het boek voor van ‘s morgens vroeg tot ‘s middags laat, in tegenwoordigheid van de mannen, de vrouwen en alle kinderen die het konden verstaan, en het gehele volk luisterde naar het voorlezen van de wet. De schriftgeleerde Ezra stond op een houten platform dat speciaal voor dit doel was gebouwd. Ezra opende het boek; het gehele volk kon het zien, want hij torende boven de vergadering uit. Toen hij het boek opende, stonden alle mensen op.

Toen zegende Ezra de Heer, de grote God, en het gehele volk hief de handen op en zei : « Amen ! Amen ! «  Toen bogen zij zich neer en aanbaden de Heer met hun gezicht naar de grond. Ezra las een passage voor uit het boek van de Wet van God, waarna de Levieten het vertaalden en de betekenis gaven. Nehemia, de gouverneur, Ezra, die priester en schriftgeleerde was, en de Levieten die het uitlegden, zeiden tot het gehele volk: « Deze dag is heilig voor de Here, uw God! Ween niet, ween niet !

Want zij weenden allen toen zij de woorden van de wet hoorden. En Ezra zeide tot hen Gaat heen, eet goed brood en drinkt goede wijn, en zendt een deel aan hen, die niets gereed hebben. Want deze dag is heilig voor onze God! Wees niet bedroefd, de vreugde van de Heer is uw kracht. Om de eenheid van hun gemeenschap te herstellen, gaven Ezra en Nehemia geen les, maar stelden zij een feest voor, gebaseerd op het woord van God. Alle mensen verzamelden zich als één op het plein voor de waterpoort.

Ezra, de schriftgeleerde, werd gevraagd het boek van de wet van Mozes te brengen, die de Here aan Israël had gegeven. Ezra, de priester, bracht de wet voor de vergadering, bestaande uit mannen, vrouwen en alle kinderen die het konden begrijpen. Het was de eerste dag van de zevende maand. Ezra las het boek voor van ‘s morgens vroeg tot ‘s middags laat, in tegenwoordigheid van de mannen, de vrouwen en alle kinderen die het konden verstaan, en het gehele volk luisterde naar het voorlezen van de wet.

De schriftgeleerde Ezra stond op een houten platform dat speciaal voor dit doel was gebouwd. Ezra opende het boek; het gehele volk kon het zien, want hij torende boven de vergadering uit. Toen hij het boek opende, stonden alle mensen op. .

Het was de eerste dag van de zevende maand. Ezra las het boek voor van ‘s morgens vroeg tot ‘s middags laat, in tegenwoordigheid van de mannen, de vrouwen en alle kinderen die het konden verstaan, en het gehele volk luisterde naar het voorlezen van de wet. De schriftgeleerde Ezra stond op een houten platform dat speciaal voor dit doel was gebouwd. Ezra opende het boek ; het gehele volk kon het zien, want hij torende boven de vergadering uit. Toen hij het boek opende, stonden alle mensen op.

Toen zegende Ezra de Heer, de grote God, en het gehele volk hief de handen op en zei : « Amen ! Amen !  » Toen bogen zij zich neer en aanbaden de Heer met hun gezicht naar de grond. Ezra las een passage voor uit het boek van de Wet van God, waarna de Levieten het vertaalden en de betekenis gaven. Nehemia, de gouverneur, Ezra, die priester en schriftgeleerde was, en de Levieten die het uitlegden, zeiden tot het gehele volk: « Deze dag is heilig voor de Here, uw God! Ween niet, ween niet !

Want zij weenden allen toen zij de woorden van de wet hoorden. En Ezra zeide tot hen: Gaat heen, eet goed brood en drinkt goede wijn, en zendt een deel aan hen, die niets gereed hebben. Want deze dag is heilig voor onze God! Wees niet ongerust, de vreugde van de Heer is uw kracht.

 Psalm 19, 8-10.15

Commentaar De kaart des Heren is zeker, die de eenvoudigen wijs maakt » (eerste vers hier): een manier om te zeggen dat alleen God wijs is; voor ons is het niet nodig te geloven dat we intelligent zijn, laten we ons gewoon laten leiden. En dan kan de nederige, dagelijkse beoefening van de wet geleidelijk een heel volk veranderen. Alles wat nodig is, is een nederige, dagelijkse praktijk; het ligt binnen ieders bereik.

Tekst De wet des Heren is volmaakt, zij geeft leven; de oorkonde des Heren is zeker, zij maakt de eenvoudigen wijs. De bevelen van de Heer zijn oprecht, zij verblijden het hart; het gebod van de Heer is duidelijk, het verlicht het oog. De vreze des Heren is zuiver, zij is er voor altijd ; de besluiten des Heren zijn rechtvaardig en waarlijk juist. Ontvang de woorden van mijn mond, het murmureren van mijn hart; laat ze voor uw aangezicht komen, o Heer, mijn rots.

De tweede lezing komt uit de brief van de apostel Paulus

Commentaar Deze lange ontwikkeling van Paulus bewijst in ieder geval één ding, namelijk dat de gemeenschap in Korinthe precies dezelfde problemen had als wij. Om zijn volgelingen een les te leren gebruikt Paulus een procedure die beter werkt dan welke toespraak dan ook, hij gebruikt een fabel die iedereen kende en past die aan zijn doel aan. Deze fabel, die in de tijd van Christus in omloop was, heette  : « De fabel van de ledematen en de maag » (hij wordt verteld in de Romeinse geschiedenis van Livius).

 Een van de verrassende punten van deze ontwikkeling is dat hij geen moment spreekt in termen van hiërarchie of superioriteit! Integendeel, Paulus dringt aan op de eerbied die allen toekomt: eenvoudig omdat de hoogste waardigheid, de enige die telt, is een lid te zijn, wie hij ook is, van het ene lichaam van Christus. Respect, in de etymologische betekenis, is een kwestie van kijken. In deze passage geeft Paulus ons een prachtige les in respect: enerzijds respect voor de verscheidenheid, anderzijds respect voor de waardigheid van ieder mens, ongeacht zijn functie.

Tekst Laat ons een vergelijking maken: ons lichaam is een geheel, maar het heeft vele leden; en al de leden, ondanks hun aantal, vormen één lichaam. Zo is het ook met Christus. Wij allen, Jood of heiden, slaaf of vrije, zijn gedoopt in de ene Geest om één lichaam te vormen. Wij allen zijn uitgeblust in de ene Geest. Het menselijk lichaam bestaat uit meerdere leden, niet slechts één.

De voet kan zeggen : « Ik ben de hand niet, daarom maak ik geen deel uit van het lichaam. «  maar hij is nog steeds een deel van het lichaam. Het oor kan zeggen :« Ik ben het oog niet, daarom maak ik geen deel uit van het lichaam. »,  maar het is nog steeds een deel van het lichaam. Als er alleen ogen in het lichaam waren, hoe konden we dan horen ?Als er alleen oren waren, hoe konden we dan ruiken ? Maar in het lichaam heeft God de verschillende leden gerangschikt zoals Hij dat wil. Als er maar één was, hoe kon het dan een lichaam vormen ?

Er zijn dus zowel vele leden als één lichaam. Het oog kan niet tegen de hand zeggen : « Ik heb u niet nodig » ; het hoofd kan niet tegen de voeten zeggen : « Ik heb u niet nodig ». Bovendien zijn de delen van het lichaam die het meest kwetsbaar lijken, onmisbaar.

 En wie minder fatsoenlijk is, behandelen wij met meer respect ; wie minder fatsoenlijk is, behandelen wij met meer fatsoen; voor wie fatsoenlijk is, is het niet nodig. God heeft het lichaam zo georganiseerd dat wij meer eerbied tonen voor datgene wat het meest gebrek aan eerbied heeft : Hij heeft gewild dat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar dat de verschillende leden voor elkaar zouden zorgen. Als één lid lijdt, delen alle leden in zijn lijden; als één lid geëerd wordt, delen allen in zijn vreugde.

Jullie zijn het lichaam van Christus, en ieder van jullie is, op zijn eigen manier, een lid van dat lichaam. Onder hen die God op deze wijze in de Kerk heeft geplaatst, zijn er in de eerste plaats de apostelen, in de tweede plaats de profeten, in de derde plaats zij die belast zijn met het onderricht, dan zij die wonderen verrichten, zij die de gave van genezing bezitten, zij die belast zijn met de zorg of de leiding van de broeders, zij die geheimzinnige woorden spreken.

Het is duidelijk dat niet iedereen een apostel is, niet iedereen een profeet, niet iedereen is belast met het onderwijs; niet iedereen hoeft wonderen te verrichten, te genezen, mysterieuze woorden te spreken,   Opmerking Dit verhaal speelt zich af na Jezus’ doopsel en het verslag van zijn verzoekingen in de woestijn. Wanneer Jezus zegt : « Het woord van Jesaja dat ik u zojuist heb voorgelezen, de Geest des Heren is op mij, omdat de Here mij gezalfd heeft… het is in mij dat het vervuld wordt… », dan zegt hij eenvoudig : « Ik ben de Messias, degene op wie u wacht ». Door dit te zeggen, kon hij niet anders dan zijn toehoorders verrassen. Er moet een tijd van stilte zijn geweest totdat zij begrepen wat hij bedoelde.

Let op Lucas zegt tegen Theofilus dat hij hem wil toestaan de juistheid van de leringen die hij heeft ontvangen te verifiëren. Lucas erkent ook dat hij geen ooggetuige was van de gebeurtenissen; hij kon alleen navraag doen over de ooggetuigen, wat veronderstelt dat zij nog in leven waren toen hij schreef.

Tekst   Velen hebben het op zich genomen een verslag samen te stellen van de gebeurtenissen die onder ons hebben plaatsgevonden, zoals zij ons zijn overgeleverd door hen die vanaf het begin de ooggetuigen waren en de dienaren van het Woord zijn geworden. Daarom heb ook ik na mij grondig op de hoogte te hebben gesteld van alle dingen van het begin af aan, besloten voor jou, beste Theophilus, een verslag ervan te schrijven, opdat je de deugdelijkheid van de leringen die je hebt ontvangen, zult beseffen.

Toen Jezus in de kracht van de Geest naar Galilea terugkeerde, verspreidde zijn roem zich over de hele streek. Hij onderwees in de synagogen van de Joden en allen prezen hem. Hij kwam naar Nazareth, waar hij was opgegroeid. Zoals zijn gewoonte was, ging hij oom de armen de blijde boodschap te brengen, om de gevangenen vrijheid en de blinden licht te verkondigen, om de onderdrukten te bevrijden, om een jaar uit te roepen.

Evangelie van Jezus Christus volgens Lucas

Velen hebben het op zich genomen om een verslag samen te stellen van de gebeurtenissen die onder ons plaatsvonden, volgens wat ons is overgeleverd zij die ooggetuigen waren vanaf het begin en dienaars van het Woord. Daarom heb ik ook besloten,na nauwkeurige informatie te hebben verzameld over alles wat er gebeurd is sinds het begin, om voor u te schrijven, excellente Theophilus, een vervolgverslag, zodat u zelf kunt zien van de juistheid van de leer die je hebt gehoord.

In die tijd, als Jezus, in de kracht van de Geest, teruggekeerd naar Galilea, verspreidde zijn faam zich over de hele regio. Hij onderwees in de synagogen, en iedereen prees hem. Hij kwam naar Nazareth, waar hij was opgegroeid. Zoals zijn gewoonte was, ging hij de synagoge binnen op de sabbat en stond op om te lezen. Hij kreeg het boek van de profeet Jesaja. Hij opende het boek en vond de passage waar staat :  e geest van de Heer is op mij omdat de Heer mij gezalfd heeft.

Hij heeft mij gezonden om het Goede Nieuws aan de armen te brengen, en voor de gevangenen om ze vrij te laten, en aan de blinden heeft hij mij gezonden om hun hun zicht te geven, om de onderdrukten te bevrijden, om een goed jaar af te kondigen de Heer heeft toegestaan. Jezus sloot het boek, gaf het terug aan de bediende en ging zitten. Alle mensen in de synagoge hadden hun ogen op hem gericht. Toen begon hij tot hen te zeggen :  »Vandaag is deze passage uit de Schrift vervuld die je net hebt gehoord. (Lc 1, 1-4 ; 4, 14-21)

 Vandaag is deze passage uit de Schrift vervuld

Lucas gebruikt drie uitdrukkingen die duidelijk het veelomvattende en grondige karakter van zijn werk aangeven.  De eerste twee van deze termen verwijzen naar de studie van de bronnen waaruit hij putte, de derde naar de aard van zijn uiteenzetting. Hij ging terug naar de oorsprong der dingen.  Hij stopt niet bij het begin van de bediening van Johannes de Doper en Jezus Christus; hij gaat verder terug, tot de feiten die hij in zijn eerste twee hoofdstukken verhaalt.

Uitgaande van deze oorsprong, volgde hij al deze dingen met nauwkeurigheid. Hij bestudeerde ze nauwkeurig, nam er een grondige kennis van, zocht alle inlichtingen en was niet tevreden met de feiten die in de gangbare prediking werden gepresenteerd of die in de in vers 1 genoemde verslagen werden verzameld; hij omhelsde alle feiten voor zover dat mogelijk was en onderzocht ze met de grootste nauwkeurigheid om de historische waarheid ervan vast te stellen.

Tenslotte wilde hij deze feiten in hun volgorde weergeven, zoals ze elkaar opvolgden; de uitdrukking komt in het Nieuwe Testament alleen voor bij Lucas, die ze altijd gebruikt in de zin van chronologische opeenvolging. Lucas draagt zijn boek op aan een persoon die, blijkens de titel die hij hem geeft: zeer voortreffelijk.  De enige traditie die enigszins plausibel is, maakt van Theofilus een rijk en machtig christen uit de stad Antiochië.

Ministerie van Jezus in  Galilea

« Daar velen het op zich genomen hebben, een verslag samen te stellen van de feiten, die onder ons ten volle zijn verklaard » (Lc 1,1) : Dit voorwoord van Lucas, zo nauwkeurig en duidelijk in zijn beknoptheid, zo rijk aan gedachten, in de zuiverste klassieke stijl en herinnerend aan de prologen van de grote Griekse geschiedschrijvers (Herodotus, Thucydides, Polybius), leert ons dat de evangelist verschillende voorgangers had, dat de feiten waarvan zij melding maakten en waarvan hij op zijn beurt verslag gaat doen, gebaseerd zijn op het apostolisch getuigenis; dat hij ze nauwgezet heeft nagetrokken, , en ten slotte dat hij zich ten doel heeft gesteld de leer te bevestigen die hij van Theofilus heeft ontvangen, aan wie hij zijn geschrift opdraagt.

Zijn bezoek aan Nazareth De lezing in de synagoge. In de synagoge op de sabbat leest hij de profetie van Jesaja die hem aankondigt als de Bevrijder . De preek. Jezus laat zien dat deze profetie nu in zijn persoon vervuld is. Het effect van de toespraak. Het wekt eerst bewondering, dan ongeloof, vanwege de nederige afkomst van degene die zichzelf als Verlosser geeft. Jezus’ antwoord. Hun gevoelens aanvoelend, veroordeelt Jezus hen. Hij zal niet voldoen aan hun verlangen om wonderen te zien.

Hun tegenstand verbaast hem niet: in zijn land wordt geen profeet geëerd. Hij waarschuwt hen echter, onder verwijzing naar twee historische voorbeelden, dat de voordelen die zij afwijzen aan anderen zullen worden gegeven. Het gevolg van deze bedreiging is dat hun woede wordt opgewekt; zij willen hem van de berg werpen waarop hun stad is gebouwd. Maar Jezus gaat door hen heen

Overal waar een kleine groep Joden was, zelfs in niet-Joodse landen en tot in de verste uithoeken van het rijk, was er een synagoge, die diende als plaats van samenkomst en eredienst. Onder de algemene leiding van de oudsten werd de synagoge bestuurd door speciale functionarissen: één of meer « regeerders van de synagoge » (Marcus 5:22), een dienaar of bode (vers 20) die ook als schoolmeester fungeerde. De synagoge was een rechthoekig gebouw waarvan de ingang werd gekenmerkt door een Griekse portiek.

Toen het gebouw groot was, was het interieur verdeeld in beuken door rijen zuilen. Achteraan, op een verhoogde vloer, stond het heilige kabinet dat de manuscripten van de Schrift bevatte.  Elke sabbat was er een eredienst bijeenkomst. Het begon met een liturgisch gebed, dat werd voorgedragen door een door de voorzitter aangewezen lid van de gemeente, die ook verantwoordelijk was voor het voorlezen van de perikoop uit de profeten.

De gemeente luisterde staande met het gezicht naar Jeruzalem gekeerd en antwoordde met een amen. Vervolgens werd de wet voorgelezen, door zeven leden en voorzien van mondeling commentaar. Daarna las een assistent een fragment uit de profeten voor en voegde er enkele woorden aan toe: hij stond om te lezen maar zat om te spreken (vers 20). Na de laatste zegening trok de congregatie zich terug.

 Elke sabbat was er een eredienst bijeenkomst. Het begon met een liturgisch gebed, dat werd voorgedragen door een door de voorzitter aangewezen lid van de gemeente, die ook verantwoordelijk was voor het voorlezen van de perikoop uit de profeten. De gemeente luisterde staande met het gezicht naar Jeruzalem gekeerd en antwoordde met een amen. Vervolgens werd de wet voorgelezen, door zeven leden en voorzien van mondeling commentaar. Daarna las een assistent een fragment uit de profeten voor en voegde er enkele woorden aan toe: hij stond om te lezen maar zat om te spreken (vers 20). Na de laatste zegening trok de congregatie zich terug.

De boeken van de Hebreeën werden geschreven op lange stroken perkament, rond een cilinder gerold. Voor elke dag waren er twee gedeelten uit de Schrift: één uit de wet (parasche), het andere uit de profeten (haphthare). Aangezien Jezus het boek van de profeet Jesaja had gekregen, zou men kunnen denken dat de passage die hij op het punt staat voor te lezen geschikt was voor die dag. Als dat zo is, zou deze grote messiaanse profetie, in het openbaar voorgelezen door Degene in wie zij vervuld werd, des te opvallender zijn. Men heeft ook getracht een conclusie te trekken over de datum van onze scène uit het feit dat deze pericoop tegenwoordig in de synagogen wordt gelezen op het feest van de verzoening (september).

Jezus had waarschijnlijk niet alleen de passage uit de profetie gelezen waarvan Lucas melding maakt, maar het hele gedeelte waarin het staat, of misschien wel het hele hoofdstuk. En er was al iets in de manier waarop hij las dat het woord van God deed doordringen in de harten van de mensen. Vandaar de levendige belangstelling waarmee allen wachtten op zijn uitleg, vandaar de blikken van allen op hem gericht. Dit tafereel is zo levendig dat Lucas het van een ooggetuige moet hebben geleend.

Vandaag wordt dit woord van de Schrift vervuld in uw oren ; het wordt vervuld terwijl u het hoort voorlezen door Degene die de profetie aankondigde. Het is dezelfde Messias die zowel in het boek Jesaja als in de synagoge van Nazareth spreekt. Er is iets plechtigs in de woorden: En hij begon hun te vertellen. Dit woord van Jezus was in feite nog maar het begin van zijn toespraak.

Lucas geeft alleen het onderwerp van deze verhandeling, maar hij geeft het duidelijk genoeg om ons te laten weten dat Jezus zijn goddelijke zending en de kenmerken van deze zending wilde bewijzen. Daarmee maakte hij een einde aan alle vleselijke ideeën die de Joden over de Messias hadden, want hij kondigde zichzelf aan als de barmhartige Bevrijder van de armen, de gevangenen, de gebrokenen van de mensheid.

Deaken Michel Houyoux

Links naar Andere christelijke Websites

◊ Cyclus C (Nederland) : klik hier om het artikel te lesen → Derde Zondag Van De Tijd door het Het Jaar C 

◊ Lxjkh : klik hier om het artikel te lesen → Grote Galilese bediening – Ministerie van Jezus 

♥ Regina Goberna : derde Zondag in de Gewone Tijd -Jaar C 

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Disciples de Jésus, La messe du dimanche, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

Mercredi de la deuxième Semaine du Temps Ordinaire — Année Paire de la férie

Posté par diaconos le 19 janvier 2022

PPT - LE SABBAT PowerPoint Presentation, free download - ID:5576108

Michel Houyoux, professeur retraité du secondaire (Biologie, chimie, et physique) du Collège saint Stanislas à Mons (Belgique) et diacre permanent en province de Namur-Luxembourg.

 Michel HouyouxLa piscine de Bethesda, située sur le chemin de la vallée de Beth Zeta, est mentionnée dans l’Évangile de Jean, au chapitre 5, comme le lieu d’un miracle de Jésus sur un paralytique. La description qui en est faite signale qu’elle était entourée de cinq portiques. Les anciens manuscrits de l’évangile de Jean ne s’entendent pas sur le vrai nom de cet endroit : il s’appellerait « Bezatha », ou « Bethesda », ou « Belsetha », ou encore « Bethsaïda ».

Un des manuscrits de la mer Morte résout le problème de façon inattendue. Le rouleau de cuivre, qui doit dater de la première moitié du Ier siècle, présente une longue liste de trésors cachés à Jérusalem et ailleurs en Terre d’Israël. Une des cachettes est située dans un lieu de Jérusalem appelé Bet-eshdatain, marqué par une piscine à deux bassins de grandeurs différentes. Il ne fait pas de doute, que la transcription grecque de Bethesda doit être retenue comme la plus juste, et le nom doit être traduit par « maison des deux flots, des deux bouches » : il est fait référence à deux sources d’alimentation d’une piscine, ce qui se comprend bien si cette dernière comporte deux bassins indépendants.

À la suite de restaurations entreprises sur l’église Sainte-Anne à Jérusalem en 1888, deux grandes piscines avec cinq portiques et de nombreux fragments de l’époque romaine ont été exhumées. Une fresque située sur l’un des murs représente un ange remuant l’eau. Les secondes piscines furent érigées durant le IIIe siècle av. J.-C. par le Grand Prêtre Simon II (de la famille des Oniades). Ces piscines étaient utilisées pour laver les moutons avant leur sacrifice au Temple. Cette méthode d’utilisation des piscines conféra à l’eau un halo de sainteté, et plusieurs invalides vinrent se baigner dans les piscines dans l’espoir d’être guéri. Les piscines sont mentionnées dans le Nouveau Testament.

Dans Jean 5, il est rapporté que Jésus guérit un homme dans la piscine. Son nom est décrit comme provenant de l’araméen Beth Hesda, signifiant « lieu de la grâce » . D’autres désignations incluent les noms de Bethzatha et Bethsaïda (qu’il ne faut pas confondre avec la ville de Bethsaïde en Galilée). Selon l’Encyclopédie juive : « Bethesda », elle symbolisait la maison de la pitié, un réservoir, « un bain pour nager ») avec cinq porches, près de la porte du marché des moutons (Néhémie 3:1; Jean 5:2)1. L’historien Eusèbe de Césarée (~265-~340) la surnommait « la piscine aux moutons ». Il la désigna également par les noms de « Bethsaïde » et « Beth-zatha » (Jean 5:2, marg. RSV). Sous ses « porches » ou colonnades se retrouvaient habituellement un grand nombre d’infirmes qui attendaient que l’eau se trouble et qu’un miracle se produise.

De l’évangile selon Luc

06 Un autre jour de sabbat, Jésus était entré dans la synagogue et enseignait. Il y avait là un homme dont la main droite était desséchée. 07 Les scribes et les pharisiens observaient Jésus pour voir s’il ferait une guérison le jour du sabbat ; ils auraient ainsi un motif pour l’accuser. 08 Mais lui connaissait leurs raisonnement, et il dit à l’homme qui avait la main desséchée : « Lève-toi, et tiens-toi debout, là au milieu. » L’homme se dressa et se tint debout.

09 Jésus leur dit : « Je vous le demande : Est-il permis, le jour du sabbat, de faire le bien ou de faire le mal ? de sauver une vie ou de la perdre ? » 10 Alors, promenant son regard sur eux tous, il dit à l’homme : « Étends la main. » Il le fit, et sa main redevint normale. Quant à eux, ils furent remplis de fureur et ils discutaient entre eux sur ce qu’ils feraient à Jésus ». (Lc 6, 6-11)

Guérir le jour du Sabbat

Les adversaires de Jésus voulurent voir s’ il avait en général l’habitude de guérir au jour du sabbat, ce qui eût été plus grave. D’après Luc, Jésus dit : « De sauver une vie, ou de la tuer, la fureur et la haine leur ôtèrent le bon sens. ‘ La cause en fut une manifestation éclatante de la puissance et de l’amour de Jésus. Ils crurent n’obéir qu’à leur zèle pour la loi de Dieu, mais ce zèle se corrompit et changé en passion. Matthieu dit : « Ils tinrent conseil contre lui, afin de le faire périr ». Marc ajouta : « Ils tinrent conseil avec les hérodiens..

Liens avec d’autres sites web chrétiens

◊ Père Gilbert Adam : cliquez ici pour lire l’article → Lundi de la 23e semaine, année impaire

◊ Dominique Anger : cliquez ici pour lire l’article →  Le « culte personnel » revisité à la lumière de l’Écriture

♥   Thème Le pays de la Bible, au delà des apparences  : »La guérison de Jésus à la piscine de Béthesda »

Image de prévisualisation YouTube

Publié dans Catéchèse, Histoire, Page jeunesse, Religion, Temps ordinaire | Pas de Commentaire »

12345...354
 

Salem alikoum |
Eazy Islam |
Josue |
Unblog.fr | Annuaire | Signaler un abus | AEP Gresivaudan 4ieme 2007-08
| Une Paroisse virtuelle en F...
| VIENS ECOUTE ET VOIS